Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2012

ΟΣΙΟΣ ΜΑΞΙΜΟΣ Ο ΟΜΟΛΟΓΗΤΗΣ





(21 ανουαρίου)
το Πρωτοπρ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

σιος Μάξιμος μολογητής γεννήθηκε τό 580 μ. Χ. στήν Κωνσταντινούπολη πό οκογένεια εγεν καί κανε λαμπρές θεολογικές καί φιλοσοφικές σπουδές. Γύρω στό 610 ατοκράτορας ράκλειός του μπιστεύθηκε τήν θέση το πρώτου γραμματέα του, τήν ποία γιος τίμησε καί λάμπρυνε μέ τήν ντιμότητα καί κεραιότητα το χαρακτήρα του. Μετά πό τρία – τέσσερα χρόνια, μως, γκατέλειψε ατήν τήν περιζήτητη θέση καί γινε μοναχός σέ Μοναστήρι στήν Χρυσούπολη (Σκούταρι), στήν λλη χθη το Βοσπόρου, πέναντι πό τήν Κωνσταντινούπολη. Τό 618 πέκτησε ναν φοσιωμένο μαθητή, τόν μοναχό ναστάσιο, ποος μεινε κοντά του σέ λη του τήν ζωή κι κόμα εχε τόν διο μέ ατόν μαρτυρικό θάνατο.
γιος Μάξιμος πέρασε λη τήν ζωή του ς πλός μοναχός, παρά τό τι πρξε πιό λαμπρή διάνοια τς ποχς του. γωνίστηκε μέ νδρεία καί ζλο ναντίον τν αρετικν μονοθελητν. σύγκληση τς Συνόδου το Λατερανο τό 649 πό τόν πάπα Μαρτίνο τόν , πού κατεδίκασε τόν μονοθελητισμό, φείλεται στόν γώνα καί τίς προσπάθειες το γίου Μαξίμου, ποος πγε στήν Ρώμη γι’ ατόν τόν σκοπό. Ο ποφάσεις τς Συνόδου ατς στάλθηκαν σέ λον τόν κόσμο. γιος Μάξιμος, μως, συνελήφθη, βασανίσθηκε σκληρά καί ξορίσθηκε στήν Βιζύη τς Θράκης. Στήν συνέχεια, το κοψαν τήν γλώσσα καί τό δεξί του χέρι καί τόν στειλαν σέ καινούργια ξορία στήν Λαζική, στήν νατολική παραλία τς Μαύρης θάλασσας. κε φησε τήν τελευταία του πνοή σέ λικία 82 τν, ξαντλημένος πό τά μαρτύρια καί τά γεράματα. ξακολουθε μως νά διδάσκη καί νά μπνέη μέ τά συγγράμματά του, τά ποία ποπνέουν τήν εωδία το γίου Πνεύματος. Σημαντικότερα πό ατά εναι: «Λόγος σκητικός», «400 Κεφάλαια Περί γάπης», «ρωτήσεις καί ποκρίσεις», «100 Γνωστικά Κεφάλαια», «Περί Διαφόρων ποριν τν γίων Διονυσίου καί Γρηγορίου», «Ες τήν Προσευχή το Πάτερ μν», «Μυσταγωγία» καί λλα.
βίος καί πολιτεία το μς δίνουν τήν φορμή νά τονίσουμε τά κόλουθα:
Πρτον. Σημαντικά καί ξιοπρόσεκτα εναι τά σα γράφει γιος Μάξιμος στόν πρόλογο το λόγου το περί σκητικο βίου καί περί γάπης, πού πευθύνει πρός «λπίδιον Πρεσβύτερον», ποος, πως φαίνεται, το ζήτησε ατόν τόν λόγο? «παρακαλ δέ τοτο? μή ες χλησιν γεσθαι τά ερημένα? πιταγήν γάρ πεπλήρωκα».
Στήν ρχή, διασαφηνίζει τι λα σα ναφέρονται σ’ ατό τό κείμενο δέν εναι στοχασμοί τς διανοίας του, λλά πόσταγμα τς σοφίας τν γίων Πατέρων, τν ποίων μελέτησε τούς λόγους καί στήν συνέχεια, ποδεικνύει στόν παραλήπτη το λόγου τόν τρόπο μέ τόν ποο θά πρέπη νά μελετ, γιά νά φελται πνευματικά. Μελετώντας, θά πρέπη νά προσπαθ νά θηρεύη τήν φέλεια πού προέρχεται πό τούς λόγους παραβλέποντας τό καλλές τν λέξεων καί νά εχεται καί γιά τόν συγγραφέα. πό ταπείνωση δέ προσθέτει τι συγγραφέας το ν λόγω πονήματος εναι ρημος πάσης πνευματικς φελείας. πίσης, τονίζει τι μελέτη τν πνευματικν πονημάτων πρέπει νά γίνεται χι πό περιέργεια, λλά μέ φόβο Θεο καί γάπη, πειδή χωρίς τήν Χάρη το Θεο δέν θά μπορέση νά ντιληφθ τό βάθος τν ναγινωσκομένων, προκειμένου νά φεληθ πό ατά. «άν κάτι τό ποο νακαλύπτεται πό τά ναγινωσκόμενα φαν χρήσιμο στήν ψυχή, θά φαν σίγουρα χρήσιμο μόνον μέ τήν Χάρη το Θεο σέ κενον ποος μελετ μέ φόβο Θεο, γάπη καί χωρίς περιέργεια. ποιος, μως, μελετ ατό τό πόνημα καί ποιοδήποτε λλο, χι γιά νά φεληθ πνευματικά, λλά γιά νά θηρεύση λέξεις προκειμένου νά κατηγορήση ατόν πού τό συνέγραψε καί νά παραστήση, ς περήφανος, τόν αυτό το σοφότερο το συγγραφέως, ατός δέν πρόκειται ποτέ νά βρ κάτι φέλιμο πό ποιοδήποτε βιβλίο».
Τό διο, φυσικά, συμβαίνει καί μέ τούς κροατς τν πνευματικν λόγων. σοι πιθυμον νά τραφον πνευματικά, νά στηριχθον καί νά παρηγορηθον, θά πρέπη νά κρονται μέ ταπείνωση καί φόβο Θεο. πίσης, θά πρέπη νά προσεύχονται γιά τόν ξ ψους φωτισμό το μιλητή, λλά καί γιά νά νοίξη Θεός τόν νον τους, οτως στε νά καταλάβουν σα θά κούσουν. ντίθετα, άν προσπαθον νά θηρεύσουν λέξεις, νά τίς πομονώσουν καί νά κατακρίνουν τόν μιλητή, δέν πρόκειται ποτέ νά φεληθον.
Δεύτερον. Χαρακτηριστικά εναι καί τά σα ναφέρει γιος Μάξιμος, σχετικά μέ τόν λόγο το Θεο, στό τέλος τς πρώτης κατοντάδος τν Κεφαλαίων περί Θεολογίας. «Τό μάννα, πού δόθηκε στόν σραηλιτικό λαό στήν ρημο εναι λόγος το Θεο, ποος παρκε πρός κάθε δονή ατν ο ποοι τόν τρώγουν καί λλάζει γεύση νάλογα μέ τήν διαφορά τς πιθυμίας τους, πειδή χει ποιότητα κάθε πνευματικς τροφς. Γι’ ατό καί σέ ατούς πού εναι ναγεννημένοι πνευματικά γίνεται λογικό δολο γάλα. Στούς σθενες γίνεται λάχανο καί νισχύει τήν δύναμη τς ψυχς πού σθενε. Σέ ατούς δέ, πού χουν γυμνασμένα τά ασθητήρια τς ψυχς πρός διάκριση καλο καί κακο, δίδει στερεά τροφή». Καί καταλήγοντας λέγει τι «τά χαρίσματα, τά ποα λαμβάνει κανείς στήν παροσα ζωή, στω καί ν τά λάβη σέ τέλειο βαθμό, καί πάλι εναι κάτι τό λάχιστο καί μέτριο σέ σύγκριση μέ τά μελλοντικά γαθά».
πό τά παραπάνω φαίνεται καθαρά τι λόγος το Θεο εναι τό πνευματικό μάννα, τό ποο χει τήν δυνατότητα νά τρέφη λους νεξαιρέτως τούς νθρώπους, φο χει τήν διότητα νά μεταβάλλεται σέ γάλα στερεά τροφή, νάλογα μέ τήν πνευματική κατάσταση ατο πού τόν μελετ τόν κούει.
Τούς γίους Πατέρας τς κκλησίας μας, ο ποοι ρμηνεύουν λάνθαστα τήν γία Γραφή, δέν τούς κρίνουμε, λλά κροώμεθα μελετομε τούς λόγους τους μέ ταπείνωση, φόβο Θεο καί γάπη. τσι, χουμε τήν δυνατότητα νά τραφομε πνευματικά, νά στηριχθομε, λλά καί νά ποκτήσουμε πνευματικά ντισώματα, γιά νά μπορομε νά ντέχουμε στά δύσκολα.–

ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2008
ρχική σέλιδα



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου