Πέμπτη, 21 Ιουνίου 2012

ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΜΑΙΟΥ




 









ΑΓΙΟΣ ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ
12 Μαΐου
Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

γιος πιφάνιος καταγόταν πό τήν λευθερούπολη τς Παλαιστίνης καί ζησε τόν 4ο αώνα μ. Χ. Ο γονες του, πτωχοί γρότες, σαν ουδαοι καί τόν νέθρεψαν μέ τίς διδασκαλίες το ουδαϊσμο. Μετά τήν κοίμησή τους βαπτίσθηκε καί γινε μέλος τς κκλησίας το Χριστο, φο πρτα κατηχήθηκε πό δύο λόγιους σκητές, τόν Λουκιανό καί τόν λαρίωνα. Στήν συνέχεια, πγε στήν ρημό της Παλαιστίνης καί μαθήτευσε κοντά σέ περίφημους σκητές. φήμη το γίου πιφανίου φθασε μέχρι τήν Κύπρο, που τόν ξέλεξαν πίσκοπο Κωνσταντίας.
ς πίσκοπος, γωνίσθηκε μέ λες του τίς δυνάμεις γιά τήν διαφύλαξη τς ρθοδόξου πίστεως, πού κινδύνευε νά λλοιωθ πό τίς αρέσεις, λλά καί γιά τήν πρόοδο καί προκοπή το λογικο ποιμνίου, πού το μπιστεύθηκε Χριστός, διά τς κκλησίας.
γιος πιφάνιος πγε κάποτε στήν Κωνσταντινούπολη καί χωρίς δεια καί ελογία το ρχιεπισκόπου Κωνσταντινουπόλεως, πού ταν τότε γιος ωάννης Χρυσόστομος, κανε Χειροτονία Χειροτονίες. ερός Χρυσόστομος πληροφορήθηκε τό γεγονός καί το στειλε τό ξς, χαρακτηριστικό, μήνυμα: «Πολλά πράττεις παρ’ νορίαν, πιφάνιε, δια αθεντία χρησάμενος (χωρίς δεια καί ελογία το οκείου Ποιμενάρχου). Πρόσεχε, λοιπόν, μήπως γίνουν ταραχές πό τό ξεγερμένο πλθος καί κινδυνεύσεις καί σύ». Τότε, γιος πιφάνιος, «ελαβηθες νεχώρει». Δηλαδή, νεγνώρισε τό λάθος του, ζήτησε ταπεινά συγγνώμη καί νεχώρησε.
ποίμανε τό λογικό ποίμνιο πού το μπιστεύθηκε κκλησία πί τριανταέξι (36) συναπτά τη καί «τελειώθη ν ερήνη». βίος καί πολιτεία το μς δίνουν τήν φορμή νά τονίσουμε τά κόλουθα:
Θεολογία τν γίων εναι θεόπνευστη, φο ο γιοι φθασαν στήν θεωρία το Θεο, εδαν τόν Θεό σέ λη τήν δόξα Του, καί διηγονται σα εδαν καί κουσαν• « κηκόαμεν, ωράκαμεν τος φθαλμος μν, θεασάμεθα καί α χερες μν ψηλάφησαν» (Κάθ. ?άν. ,1). ρμηνεύουν λάνθαστα τήν γία Γραφή καί προσδίδουν κύρος στίς Οκουμενικές Συνόδους. «Στό “Συνοδικό της ρθοδοξίας” πανειλημμένα χρησιμοποιεται φράση, “κατά τάς τν γίων θεοπνεύστους θεολογίας καί τό τς κκλησίας εσεβές φρόνημα”. Πιστεύουμε τι λοι ο μεγάλοι Πατέρες πού φθασαν στόν φωτισμό καί τήν θέωση δωσαν κύρος στίς Οκουμενικές Συνόδους καί χι ο Οκουμενικές Σύνοδοι στούς Πατέρας... καί θεολογία τούς εναι διήγημα». (Μητροπολίτης Ναυπάκτου ερόθεος).
Στήν προσωπική τους ζωή, μως, καί ο γιοι, «ς σάρκα φοροντες καί τόν κόσμον οκοντες», χουν μεταπτώσεις καί κάνουν λάθη. Ατό, μως, πού χει σημασία εναι τρόπος μέ τόν ποο τά ντιμετωπίζουν. ταν τούς ποδειχθον, τά ναγνωρίζουν καί σπεύδουν μέ μεγάλη ταπείνωση νά τά διορθώσουν, πως κριβς συνέβη μέ τόν γιο πιφάνιο. Ατό φανερώνει τό μεγαλεο της ψυχς τους, πειδή δέν εναι εκολο πράγμα νά ναγνωρίζη κανείς τά λάθη του, νά ζητ ταπεινά συγγνώμη καί νά προχωρ στήν, κατά τό δυνατό, διόρθωσή τους. Χρειάζεται νά διαθέτη ψυχική νδρεία καί πνευματική ριμότητα. Ατό πού συμβαίνει, συνήθως, μέ τούς περισσοτέρους πό μς εναι, δυστυχς, μετάθεση τν εθυνν μας. Δηλαδή, θεωρομε τι φτανε λοι ο λλοι κτός πό μας. κόμη δέ καί θεώρηση ς χθρν καί διωκτν μς κείνων, ο ποοι μς ποδεικνύουν τά λάθη μας.
Τά περισσότερα πό τά προβλήματα πού διαταράσσουν καθημερινά τίς νθρώπινες σχέσεις καί δημιουργον προστριβές καί μαλώματα, φείλονται κυρίως σέ ατό τό γεγονός. Δηλαδή, στήν μή ναγνώριση τν λαθν καί τήν νάληψη τν εθυνν, καθώς καί στήν πουσία διάθεσης γιά τήν διόρθωσή τους. κόμη καί στήν περίπτωση πού νδόμυχα παραδεχόμαστε τά λάθη μας, καί τότε δυσκολευόμαστε νά τά μολογήσουμε, πειδή νομίζουμε τι ατό μας μειώνει στά μάτια τν λλων, καί τό κυριώτερο, πειδή καταστρέφει τήν πλαστή καί ψεύτικη εκόνα πού φτιάξαμε γιά τόν αυτό μας καί παρουσιάζουμε στούς λλους.
Ο οκογένειες καί κοινωνία, γενικότερα, ταλαιπωρονται καθημερινά πό λαζονικές συμπεριφορές, πού χουν ς ποτέλεσμα τίς συγκρούσεις μεταξύ τν μελν τους, γιά σήμαντη, τίς περισσότερες φορές, ατία, λλά μέ λυπηρά ως τραγικά ποτελέσματα. Γιά νά διαλύονται γρήγορα ο διάφορες παρεξηγήσεις καί νά πικρατ ερήνη μεταξύ τν νθρώπων, χρειάζεται νά πάρχη ελικρίνεια, ταπείνωση καί πνευματική ριμότητα. τρόπος ζως πού διδάσκει ρθόδοξη κκλησία καί βιώνουν τά πραγματικά μέλη της, βοηθ οσιαστικά καί ποτελεσματικά στήν ποβολή το εδεχθος προσωπείου, μέ τό ποο νδύουν τόν νθρωπο τά πάθη καί κυρίως περηφάνεια, καί στήν ερεση το ληθινο προσώπου, χαρακτηριστικά γνωρίσματα το ποίου εναι ταπείνωση, γάπη καί λευθερία.
πομένως, ατό πού χει σημασία δέν εναι διάπραξη τν λαθν, πού παρά τίς ποιες προσπάθειες θά γίνονται καθημερινά στίς νθρώπινες κοινωνίες, λλά τρόπος ντιμετωπίσεώς τους, πού χει σχέση μέ τήν προσωπικότητα το καθενός καί τήν πνευματική του κατάσταση. ταν ντιμετωπίζονται σωστά, τότε μποδίζουν τούς νθρώπους νά φθάνουν σέ κραες καταστάσεις. γιος ωάννης Σιναΐτης, συγγραφέας τς «Κίμακος», ναφέρει τά παρακάτω ξιοπρόσεκτα: «Εδον τρες δελφούς ζημιωθέντας• πρτος γανάκτησε, δεύτερος μεινεν λυπος καί τρίτος πολλήν τήν χαράν καρποτο». Δηλαδή, γιά τό διο λυπηρό περιστατικό πάρχουν πό τρες νθρώπους, τρες διαφορετικοί τρόποι ντιμετωπίσεως, νάλογα μέ τήν πνευματική κατάσταση το καθενός. πρτος γανάκτησε, πως κάνουμε, δυστυχς, ο περισσότεροι. Δηλαδή, γανακτομε ναντίον τν λλων, λλά καί ναντίον το Θεο, μέ ποτέλεσμα νά δηλητηριάζουμε τήν ζωή μας καί νά μή μπορομε νά τήν χαρομε ληθινά. ν δεύτερος δέν λυπήθηκε καί τρίτος, μάλιστα, χάρηκε πολύ, πειδή εχε σωτερική πληρότητα.
Ατό πού χει σημασία εναι νά προσπαθομε, ζώντας μέσα στήν κκλησία, νά προοδεύουμε πνευματικά, γιά νά μπορομε νά ντιμετωπίζουμε τά λυπηρά γεγονότα πού συμβαίνουν στήν ζωή μας, κατά θεία παραχώρηση ξ ατίας τν παθν καί τν λαθν μας, μέ τόν σωστό τρόπο, οτως στε νά μήν γανακτομε, νά μή λυπόμαστε, λλά νά χαιρόμαστε ληθινά τήν ζωή μας.–



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου