Τρίτη, 19 Ιουνίου 2012


ΙΩΑΝΝΗΣ Σ. ΡΩΜΑΝΙΔΗΣΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ - Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
© Ιωάννης Σ. Ρωμανίδης
  • Μετάφρασις εκ του Αγγλικού πρωτοτύπου
    JESUS CHRIST - THE LIFE OF THE WORLD
    υπό Δεσποίνης Δ. Κοντοστεργίου Δρ. Θ.
ΠΕΡΙΕΧΟΜΕΝΑ
Χριστός ες τήν Παλαιάν Διαθήκην καί α Οκουμενικαί Σύνοδοι
Μύησις ες τήν Ζωήν καί ες "πάσαν τήν λήθειαν" δηλαδή τόν Χριστόν διά το γίου Πνεύματος κατά τήν Πεντηκοστήν
Διάγνωσις καί θεραπεία
Τό Σμα το Χριστο
Προφητεύειν καί Θεολογεν
Συνέπεια καί συμπεράσματα
Ο κύριος σκοπός τς πίστεως τς θεολογίας καί το δόγματος περί Χριστο καί τς σχέσεώς Του μέ τόν Πατέρα καί τό γιον Πνεμα, εναι νά δηγήση τήν νθρωπότητα 1) ες τήν κάθαρσιν καί τόν φωτισμόν τς καρδίας, δηλαδή ες τήν θεραπείαν το κέντρου τς νθρωπίνης προσωπικότητος, καί 2) ες τόν δοξασμόν (θέωσιν), ποος εναι τελειοποίησις τς προσωπικότητος ν τή θέα τς κτίστου δόξης καί βασιλείας το Χριστο ν μέσω τν γίων Του, τν μελν το Σώματός Του, τς κκλησίας. πίστις, προσευχή, θεολογία καί τό δόγμα εναι α θεραπευτικαί μέθοδοι καί τά σήματα πί τς δο πό τήν κάθαρσιν καί τόν φωτισμόν τς καρδίας πρός τόν δοξασμόν, ποος, ταν πιτευχθ, καταργε τήν πίστιν, τήν προσευχήν, τήν θεολογίαν καί τό δόγμα, φο τελικός σκοπός ατν εναι κατάργησις τν ες τήν θέωσιν καί τήν νιδιοτελ γάπην. [ 2 ]
Επομένως, τό θέμα "ησος Χριστός - Ζωή το Κόσμου" εναι ρχικς καί οσιαστικς θεραπευτικόν καί τελειοποιητικόν ες τήν φύσιν του καί μέ ατήν τήν ννοιαν κκλησιολογικόν. Μόνον ο φωτισμένοι καί δοξασμένοι εναι μέλη το Σώματος το Χριστο καί ναοί το γίου Πνεύματος. π' ατς τς πόψεως, κάθαρσις καί φωτισμός χουν μερικούς παραλληλισμούς μέ τάς θεραπευτικς πιστήμας, εδικς μέ τήν ψυχιατρικήν, λλά θέωσις εναι γνωστή καί διατηρεται μόνον ες τόν πυρήνα τς χριστιανικς παραδόσεως καί πιθανς ες τόν ουδαϊσμόν πίσης. Εναι συγγενες μέ τάς κοινωνικς πιστήμας χι ς θικαί ρχαί (μοραλιστικαί), λλά ς θεραπευτικός σκητισμός. Καθώς τίς δέν μπορε νά χωρίση τήν ψυχιατρικήν γνσιν πό τήν πρακτικήν, μοίως πίστις, προσευχή, θεολογία καί τό δόγμα δέν μπορον νά χωρίσουν πό τήν θεραπευτικήν τν φαρμογήν. Καθώς τίς δέν μπορε νά μετατρέψη τήν ψυχιατρικήν γνσιν ες ν φηρημένον μεταφυσικόν σύστημα, κατά τόν διον τρόπον δέν μπορε τίς νά κάμη ατό οτε μέ τήν ρθόδοξον παράδοσιν. σχέσις μεταξύ της διαγνώσεως καί τς θεραπείας εναι περίπου δια διά τήν πατερικήν θεολογίαν, καθώς εναι διά τήν ατρικήν πιστήμην. λήθεια καταμετρεται πό τήν πιτυχίαν τς θεραπείας καί πιτυχής θεραπεία ποδεικνύει τήν περιγραφικήν νάλυσιν τν τρόπων καί τν μέσων, διά τν ποίων πιτυγχάνεται.
Θα χωρίσωμεν τό θέμα μας μέ τάς κάτωθι πικεφαλίδας: α) Χριστός ες τήν Παλαιάν Διαθήκην καί α Οκουμενικαί Σύνοδοι, β) Μύησις ες τήν Ζωήν καί ες "πάσαν τήν λήθειαν" το Χριστο διά το γίου Πνεύματος κατά τήν Πεντηκοστήν, γ) Διάγνωσις καί θεραπεία, δ) Τό Σμα το Χριστο, ε) Προφητεύειν καί θεολογεν καί στ) Συνέπεια καί συμπεράσματα.
1) Χριστός ες τήν Παλαιάν Διαθήκην καί α Οκουμενικαί Σύνοδοι.
Υπαρχει μία οσιαστική ποψις τν θεολογικν προϋποθέσεων λων τν Οκουμενικν Συνόδων, φορώσα ες τό Πρόσωπον το Χριστο, τις παρελήφθη περρίφθη πό κείνους, ο ποοι κολουθον τόν Αγουστίνον. Ατό γείρει τό ρώτημα τι, πόσον κενοι, ο ποοι νεργον τοιουτοτρόπως, δέχονται ατς τάς Συνόδους;
Μέ τήν μοναδικήν ξαίρεσιν το Αγουστίνου, ο Πατέρες ποστηρίζουν τι ησος Χριστός, πρό τς γεννήσεώς Του πό τήν Παρθένον Θεοτόκον, ν τ κτιστ Το Προσώπω το γγέλου το Κυρίου, τς Μεγάλης Βουλς γγέλου, το Κυρίου τς Δόξης, το Κυρίου Σαββαώθ, εναι Ατός, ποος πεκάλυψεν "ν αυτ" τόν Θεόν ες τούς Πατριάρχας καί Προφήτας τς Παλαις Διαθήκης. μφότεροι ο ρειανοί καί Ενομιανοί συνεφώνησαν τι Χριστός το κενος ποος καμεν ατό ες τό Πρόσωπόν Του τήν πόστασίν Του, ποία πρχε πρό τς δημιουργίας τν αώνων, λλά ατοί πέμενον τι Οτος δημιουργήθη κ το μή ντος καί δέν εναι πομένως τς δίας φύσεως (μοούσιος) μέ τόν Θεόν, ποος εναι μόνος ληθινός Θεός "κατά φύσιν".
Δια νά ποδείξουν τά σημεα τν τατα ο ρειανοί καί Ενομιανοί συνεζήτησαν, ς καμε καί ουδαος Τρύφων μέ τόν ουστίνον Μάρτυρα, τι δέν το γγελος Κυρίου ες τήν φλεγομένην καί μή κατακαιομένην βάτον, ποος επεν "γώ εμί ν" [ 3 ] λλά διος Θεός μέσω το κτιστο Λόγου - γγέλου. Ο Πατέρες πέμενον τι γγελος - Λόγος πεκάλυψεν ατό διά τόν αυτόν Το πίσης καί χι μόνον διά τόν Θεόν. γγελος το Κυρίου μίλησε διά τόν αυτόν Του, ταν επεν ες τόν Μωυσ: "γώ εμί Θεός το Πατρός Σου, Θεός το βραάμ καί Θεός το σαάκ καί Θεός το ακώβ. [ 4 ]
Εναντίον τν ρειανν γιος θανάσιος σχυρίζεται τι τό νομα "γγελος" νίοτε πευθύνεται ες τόν κτιστον Λόγον καί λλοτε ες τινά κτιστόν γγελον. Οτος πιμένει τι δέν μπορε νά γίνη σύγχυσις ες τό τι ρ τίς να κτιστόν γγελον τόν κτιστον Υόν το Θεο, ποος μερικς φορς ποκαλεται "γγελος" ες τήν Παλαιάν Διαθήκην. πιμένει δέ τι "ταν ρται Υός, τότε ρται Πατήρ, διότι Οτος (Υός) εναι τό παύγασμα (κτινοβολία) το Πατρός, καί οτως Πατήρ καί Υός ν εσί... Εναι πολύ φανερόν τι, σα λέγει Θεός, Οτος (Θεός) τά λέγει μέσω το Λόγου καί οχί μέσω τινός λλου... Καί ωρακς τόν Υόν, γνωρίζει τι, Τοτον ωρακς, ώρακεν οχί να γγελον, οτε τινά πλς μεγαλύτερον τν γγέλων, οτε ν συντομία κτίσμα τί, λλά τόν διον τόν Πατέρα. Καί κούων το Λόγου γνωρίζει τι κούει το Πατρός. Καθώς κενος, ποος κτινοβολε πό κτινοβολίαν (λάμψιν), γνωρίζει τι φωτίζεται πό τόν λιον [ 5 ] ς κλειδί ες τήν Παλαιάν καί Καινήν Διαθήκην, γιος θανάσιος, δηλώνει "τι δέν πάρχει τίποτε λλο κτός του τι Πατήρ νεργε... δία το Υο..." [ 6 ]
Αυτό σημαίνει τι Παλαιά Διαθήκη εναι Χριστοκεντρική, φο Χριστός εναι προενσαρκωθες γγελος το Κυρίου καί τς Μεγάλης Βουλς, Κύριος της Δόξης καί Κύριος Σαββαώθ, ες τόν ποον ο πατριάρχαι καί προφται βλέπουν καί κούουν τόν Θεόν καί μέσω το ποίου λαμβάνουν τήν χάριν, τήν βοήθειαν καί τήν συγχώρησιν.
Τό τι ο ρθόδοξοι καί ο ρειανοί συνεφώνουν τι γγελος - Λόγος το κενος, στις νεφανσθη καί πεκάλυψεν τόν Θεόν ες τούς Προφήτας καί μοίως το τό διον Πρόσωπον, τό ποον γινεν νθρωπος καί Μεσσίας, θά πρεπε νά ληφθ πολύ σοβαρς ς τό κλειδί τς κατανοήσεως τν ποφάσεων τς Α' καί τν κολούθων Οκουμενικν Συνόδων. Εναι σπουδαον νά κατανοήση τίς τι ο ρθόδοξοι καί ο ρειανοί δέν διεφώνουν θεωρητικς πί νός φηρημένου Δευτέρου Προσώπου τς γίας Τριάδος, το ποίου τήν ταυτότητα καί τήν φύσιν σκιαγραφοσε τίς ποκειμενικς διά στοχασμο πί βιβλικν χωρίων μέ τήν βοήθειαν τς κκλησιαστικς φιλοσοφίας καί το γίου Πνεύματος. κενο, διά τό ποον ατοί συνεζήτουν, το πνευματική μπειρία τν προφητν καί ποστόλων, διαιτέρως, άν εναι ες κτιστός κτιστος Λόγος, ποος μφανίζεται "ν δόξη" ες ατούς καί ποκαλύπτει "ν αυτ", ς Εκών το Θεο, τόν Πατέρα, ς ρχέτυπον.
Επειδή ο Ενομιανοί δέχοντο τάς δίας θέσεις μέ τούς ρειανούς διά μφανίσεις το ποτιθεμένου κτιστο Λόγου - γγέλου ες τούς προφήτας, ατή δια συζήτησις μετεφέρθη ες τήν Β' Οκουμενικήν Σύνοδον. γιος Βασίλειος Μέγας, μέ λίγην νυπομονησίαν, πευθύνεται ες τόν Ενόμιον, ς κολούθως: "ο παύση προσαγορεύων, θεε, τόν ντως ντα, τήν πηγήν τς ζως, τόν πάσι τος οσι το εναι παρεκτικόν; ς οκίαν αυτ καί πρέπουσαν τή αυτο ϊδιότητι ν τ πρός τόν διον θεράποντα Μωσέα χρηματισμ προσηγορίαν ξερεν, ντα αυτόν νομάσας; "γώ γάρ εμί, φησίν, ν"". Καί τούτοις οδείς ντερε μή οχί κ προσώπου το Κυρίου ερσθαι, οκουν στις γέ μή τό ουδαϊκόν κάλυμμα, πί τή ναγνώσει Μωσέως, κατά τς αυτο καρδίας πικείμενον χει. [ 7 ] Γέγραπται γάρ, τι "φθη τ Μωσε γγελος Κυρίου πί το βάτου ν πυρί φλογός". [ 8 ] γγελον τοίνυν προτάξασα τς διηγήσεως Γραφή, Θεο πάγει τήν φωνήν, "Επε γάρ, φησί, τ Μωσε. γώ εμί Θεός το πατρός σου βραάμ". [ 9 ] Καί μετ' λίγα πάλιν "γώ εμί ν", Τίς ον ατός καί γγελος καί Θεός; ρα οχί περί ο μεμαθήκαμεν, τι καλεται τό νομα ατο "Μεγάλης Βουλς γγελος"". [ 10 ] Μετά συνοψίζων τάς δίας παρατηρήσεις διά τήν συνάντησιν μεταξύ του γγέλου - Λόγου καί το ακώβ, τό ποον ερίσκει τίς ες τόν γιον θανάσιον τόν Μέγα καί ες τούς προηγουμένους πατέρας, γιος Βασίλειος κφράζει τήν δίαν ξηγητικήν ρχήν καθώς εδαμε ες τόν πίσκοπον λεξανδρείας. "Παντί ον δλον, τι νθα καί γγελος καί Θεός ατός προσηγόρευται, Μονογενής στι δηλούμενος, μφανίζων αυτόν κατά γενεάν τος νθρώποις, καί τό θέλημα το Πατρός τος γίοις αυτο διαγγέλλων. στε καί πί το Μωσέως ντα αυτόν νομάσας, ο λλος τίς παρά τόν Θεόν Λόγον, τόν ν ρχή ντα πρός τόν Θεόν, νοηθείη". [ 11 ]
Ο Ενόμιος πήντησεν ες ατά τά πιχειρήματα το Βασιλείου μέ τήν ξίωσιν τι Υός εναι γγελος το ντος, λλ' οχί διος " ν". γγελος οτος νομάζεται Θεός διά νά δείξη τήν περοχήν το πί λων τν πραγμάτων τά ποία δημιουργήθησαν δί' ατο, λλά ατό δέν σημαίνει τι εναι " ν". Οτως Ενόμιος σχυρίζεται τι " μέν ποστέλλων Μωσήν, ατός ν ν, δί' ο δέ πέστειλε λάλει, το μέν ντος γγελος, τν δέ λλων πάντων Θεός". [ 12 ]
Η σοφιστική πανουργία το πιχειρήματος μπορε νά φαίνεται παράξενος, λλά εναι ν τούτοις σπουδαία ς μαρτυρία το γεγονότος, τι ταυτότης το γγέλου, ποος νομάζεται Θεός ες τήν Παλαιάν Διαθήκην, μέ τόν Χριστόν, τόν Μονογεν Υόν το Θεο καί Δημιουργόν, το τόσον κατωχυρωμένη ες τήν παράδοσιν, στε ο Ενομιανοί δέν μποροσαν ποτέ νά σκεφθον νά μήν μφισβητήσουν ς Αγουστίνος, ες νεώτερος σύγχρονος ατν, τοιμος νά πράξη τοτο ες τήν Βόρειον φρικήν, παρά τό γεγονός τι ποτιθέμενος δάσκαλός του μβρόσιος καί λοι ο λοιποί Δυτικοί Πατέρες συνεφώνησαν μέ τήν παράδοσιν, τήν ποίαν περιεγράψαμεν δ.
Ο Μέγας Βασίλειος δέν μποροσε νά παντήση ες τάς ρωτήσεις το Ενομίου κατά τν δικν το πιχειρημάτων, διότι εχεν ποθάνει. τσι δελφός του Γρηγόριος καμε ατό ες τά 12 βιβλία του, "Κατά Ενομίου", τά ποία νεκοίνωσεν ες τόν γιον ερώνυμον κατά τήν διάρκειαν τς Β' Οκουμενικς Συνόδου, τό 381.
Ο γιος Γρηγόριος μεταξύ τν λλων σχυρίζεται τι "ε Μωσε μέν παραιτεται τόν γγελον" [ 13 ] ατός δέ χρηματίζων ατ συνέμπορος γίνεται καί καθηγεμν τς στρατις [ 14 ] φανερς ποδείκνυται διά τούτων, τι τή ντος πωνυμία αυτόν γνωρίσας, μονογενής στι Θεός. Ε δέ πρός τοτο τίς ντιλέγει, τς ουδαϊκς πολήψεως σται συνήγορος, τόν Υόν μή συμπαραλαμβάνων ες τήν το λαο σωτηρίαν. Ε γάρ γγελος μέν τος σραηλίταις ο συνεπέρχεται δέ διά τς το ντος πωνυμίας δηλούμενος, Μονογενής οκ στι, καθώς Ενόμιος βούλεται, οδέν λλο τά κ τς συναγωγς δόγματα πρός τήν κκλησίαν το Χριστο μεταφέρεται. Οκον τν δύο τό τερον ξ νάγκης μολογήσουσιν, μηδαμς παρεναι τ Μωϋσ τόν μονογεν Θεόν, ατόν τόν Υόν εναι τόν ντα παρ' ο λόγος πρός τόν θεράποντα γίνεται. λλ' ντιλέγει τος ερημένοις ατήν τήν Γραφήν [ 15 ] προτεινομένους λέγουσαν, γγέλου προτετάχθαι φωνήν, καί οτως πχθαι τόν το ντος διάλογον. Τοτο δέ οκ ντίρρησις, λλά βεβαίωσις τν μετέρων στίν. Καί μες γάρ φαμεν ναργώς τόν προφήτην τό περί το Χριστο μυστήριον μφανές ποισαι τος νθρώποις βουλόμενον, γγελον τόν ντα προσαγορεσαι, ς ν μή, μόνης της το ντος πωνυμίας κατά τόν διάλογον ερισκομένης, πρός τόν Πατέρα νος τν λεγομένων παναφέροιτο". [ 16 ]
Τά κείμενα ατά τν γκρίτων Πατέρων τς Α' καί Β' Οκουμενικς Συνόδου θά πρεπε νά εναι παρκες νδείξεις τι διά τούς Πατέρας τν Συνόδων τό δόγμα τς γίας Τριάδος το ταυτόν μέ τάς μφανίσεις το Χριστο, το σάρκου Λόγου ες τούς προφήτας καί (το δίου λόγου) μέ τήν νθρωπίνην φύσιν Το ες τούς ποστόλους. Οδείς μέσα ες τήν ρθόδοξον Παράδοσιν, κτός του Αγουστίνου, μφέβαλε ποτέ δί' ατήν τήν ταυτότητα το Λόγου μέ ατό τό συγκεκριμμένον τομον, τό ποον πεκάλυπτεν "ν αυτ" τόν όρατον Θεόν τς Παλαις Διαθήκης ες τούς Προφήτας καί, ποος γινεν νθρωπος καί συνέχισεν ατήν τήν δίαν ποκάλυψιν τς δόξης το Θεο ντός καί μέσω τς δικς Το νθρωπίνης φύσεως, τήν ποίαν λαβεν κ τς Παρθένου.
Η ρις μεταξύ τν ρθοδόξων, τν ρειανν καί Ενομιανν δέν το ν σχέσει μέ τό ποιός το Λόγος ες τήν Παλαιάν καί Καινήν Διαθήκην, λλά ν σχέσει μέ τό τί εναι Λόγος καί ποιά εναι σχέσις Του μέ τόν Θεόν Πατέρα. Ο ρθόδοξοι πεστήριξαν τι Λόγος εναι κτιστος καί τρεπτος πάρχων πάντοτε πό τήν οσίαν τήν πόστασιν το Πατρός, ποος αωνίως καί κατά φύσιν εναι ατία τς πάρξεως το Υο Το πρό τν αώνων. Ο ρειανοί καί ο Ενομιανοί πέμενον τι ατός διος γγελος Λόγος εναι τρεπτόν δημιούργημα το Θεο, τό ποον χει τήν παρξίν Του πρό τν αώνων κ το μή ντος χι πό τήν φύσιν το Θεο λλά πό τήν θέλησίν Του.
Ούτως βασική ρώτησις το. Εδον ο Προφται καί πόστολοι μέσα ες τήν κτιστον δόξαν το Θεο (ρθόδοξοι καί ρειανοί) ες τήν κτιστήν νέργειαν (Ενομιανοί) να κτιστον να κτιστόν Λόγον, να Λόγον, ποος εναι Θεός κατά φύσιν καί χει συνεπς λας τάς νεργείας καί δυνάμεις το Θεο κατά φύσιν, να Θεόν κατά χάριν, ποος χει τινάς, λλά χι λας τάς νεργείας το Θεο Πατρός καί τότε μόνον κατά χάριν καί οχί κατά φύσιν; μφότεροι, ρθόδοξοι καί ρειανοί - Ενομιανοί, συνεφώνουν κατ' ρχήν τι, άν Λόγος χη λας τάς δυνάμεις καί νεργείας το Πατρός κατά φύσιν, τότε εναι κτιστος, άν χι τότε Ατός εναι κτίσμα.
Τό πρόβλημα ες τό κέντρον τς διαμάχης ταύτης σαν α μπειρίαι τς ποκαλύψεως το δοξασμο τς θεώσεως, τάς ποίας παρέχει Θεός, ν τ Πνεύματί Του μέσω το Λόγου Το - γγέλου - Χριστο ες τούς Προφήτας, ποστόλους καί γίους. Α μπειρίαι αται ατοί ο βίοι τν γίων εναι καταγεγραμμένοι ρχικς ες τήν Βίβλον, λλά πίσης ες τήν μετά-βιβλικήν συνέχισιν τς Πεντηκοστς ες τό Σμα το Χριστο, τήν κκλησίαν. πομένως, μφότεροι α πλευραί πεκαλοντο τούς Πατέρας λων τν αώνων, ρχιζοντες μέ τούς βίους τν, τούς καταγεγραμμένους ες τήν Γένεσιν καί πεκτεινομένους ως τν μερν τν. Ατοί δέν μπορον νά συμφωνήσουν μέ τήν αθεντίαν τν μαρτύρων τς ποχς τν, λλά εχον ν κοινόν σημεον συζητήσεως ες τήν Παλαιάν καί τήν Καινήν Διαθήκην, καθώς καί ες τήν προηγουμένην πατερικήν παράδοσιν.
Τοιουτοτρόπως ο ρθόδοξοι καί ο αρετικοί χρησιμοποιον μφοτέρας, τήν Παλαιάν καί τήν Καινήν Διαθήκην νευ διακρίσεως, διά ν' ποδείξουν ν ο προφται καί ο πόστολοι εδαν μίαν κτιστήν κτιστον θείαν πόστασιν πρόσωπον το Χριστο. πιχειρηματολογία εναι πλή. μφότεροι α πλευραί καταγράφουν λας τάς δυνάμεις καί νεργείας το Θεο τάς ναγραφομένας ες τήν Βίβλον. Κάνουν τό διο διά τόν γγελον - Λόγον - Μονογεν Υόν. Τότε συγκρίνουν ατς νά δον άν ταυτίζωνται χι. Αταί α νέργειαι δέν ρκε νά εναι πλς μοιαι, λλά νά εναι ταυτόν.
Αμφότεροι, ρθόδοξοι καί ρειανοί, συνεφώνουν πλήρως μέ τήν κληρονομηθεσαν παράδοσιν, τς Παλαις Διαθήκης, μαρτυρουμένην διά τν ποστόλων καί γίων, ες τούς ποίους Θεός ποκαλύπτει τήν δόξαν Του, ν τ νσαρκωθέντι Υἱῶ Του, διότι τά κτίσματα δέν μπορον νά γνωρίζουν τήν κτιστον οσίαν το Θεο καί διότι μεταξύ κτίστου καί κτιστο κ το μή ντος οδεμία μοιότης πάρχει. Οτως, διά νά ποδείξουν ο ρειανοί τι Λόγος εναι κτίσμα, σχυρίζοντο τι Οτος δέν γνωρίζει οτε τήν οσίαν το Θεο οτε τήν δικήν Το οσίαν καί δέν εναι κατ' οδένα τρόπον μοιος μέ τόν Θεόν. Ο ρθόδοξοι σχυρίζοντο τι Λόγος γνωρίζει τήν οσίαν το Πατρός καί εναι κατά πάντα μοιος μέ τόν Πατέρα, χοντας λα, σα χει Πατήρ, ( Υός χει) κατά φύσιν κτός της Πατρότητος τό νά εναι ατία τς πάρξεως το αυτο Του καί το γίου Πνεύματος.
Οι ρθόδοξοι καί ο ρειανοί συνεφώνουν τι, ,τι εναι Θεός ν αυτ κατά φύσιν καί ,τι εναι Οτος (,τι) κάνει κατά βούλησιν δέν ταυτίζονται, λλά διαφωνον ξέως ες τήν φαρμογήν τς διακρίσεως μεταξύ της θείας οσίας καί θελήσεως νεργείας. Οτως ο ρθόδοξοι σχυρίζοντο τι Θεός εναι ατιος τς πάρξεως το Λόγου κατά φύσιν καί τς πάρξεως τν δημιουργημάτων κατά βούλησιν ν ο ρειανοί σχυρίζοντο τι μφότερα, καί Λόγος καί λα τά λλα δημιουργήματα, εναι προϊόντα της θείας βουλήσεως.
Εναντίον ατν τν θέσεων ο Ενομιανοί σχυρίζοντο τι οσία καί κτιστος νέργεια το Θεο εναι ταυτόν, τι Λόγος εναι προϊόν της κτιστς νεργείας το Θεο, τι τό γιον Πνεμα εναι τό προϊόν της κτιστς νεργείας το Λόγου καί τι κάθε κτιστόν εδος εναι προϊόν τν χωριστν διακρινομένων κτιστν νεργειν το γίου Πνεύματος. άν κάθε εδος δέν εχε τήν τομικήν του νέργειαν κ το γίου Πνεύματος, θά πρχε μόνον ν κτιστόν εδος καί χι πολλά, συμφώνως πρός τόν Ενόμιον.
Ο Ενόμιος μέ ατά πράγματι μιμεται μέ δικόν το τρόπον τήν βιβλικήν καί πατερικήν μαρτυρίαν το δοξασμο. Ες τόν βιβλικόν καί πατερικόν δοξασμόν κάθε δημιούργημα μετέχει καί κάθε γιος κοινωνε μέ τόν Λόγον, ποος εναι παρών ες τόν καθένα πολλαπλασιάζων διαιρέτως τήν κτιστον δόξαν Του, ποία εναι λόκληρος καί χι ν μέρει ες τόν καθένα, παροσα ες (τόν καθένα) καί ντός του καθενός, καθώς δίδαξεν Χριστός [ 17 ] καί πεκάλυψεν κατά τήν Πεντηκοστήν [ 18 ] καί ποία φέρει ν Λόγω καί τόν Πατέρα καί τό γιον Πνεμα. Ατό σημαίνει τι δέν πάρχουν ρχέτυπα ες τόν Θεόν καί τι Θεός συνέχει χι μόνον τά εδη λλά κάθε φρικτόν μέρος τς πάρξεως ες λας τάς πολλαπλς το μορφς. Οτως τό τομον ποτέ δέν θυσιάζεται πό τόν Χριστόν δί' ν ποτιθέμενον κοινόν καλόν, λλά ταυτοχρόνως τό κοινόν καλόν εναι τό καλόν διά κάθε τομον. ς συνέπεια το μυστηρίου τς ναλήψεως το Χριστο ν τή δική Το κυρία δόξη καί ν τή φανερώσει Το ες τούς μαθητς Το ν τ Πνεύματι τς δόξης, τήν Πεντηκοστήν. Οτος εναι τώρα λος παρών ες τόν καθένα καί ντός ατο ποος ερίσκεται ες τά στάδια το φωτισμο καί το δοξασμο (θεώσεως). Δί' ατόν τόν λόγον καθένας, ποος κοινωνε το Σώματος καί το Αματος το Χριστο ες τήν Θείαν Εχαριστίαν μεταλαμβάνει χι μέρος το Χριστο, λλά λόκληρον τήν νθρωπίνην φύσιν το Χριστο, ποία πό τήν Πεντηκοστήν μερίζεται μερίστως ες κάθε μέλος το Σώματός Του. Οτως διά συμμετοχς ες τόν εχαριστιακόν ρτον, ποος εναι ες καί ες τό ποτήριον, τό ποον εναι ν, κάθε μέλος το Σώματος το Χριστο μεταλαμβάνει χι μέρος, λλά λόκληρον τόν Χριστόν καί γίνεται, ,τι δη εναι, ναός μονή το Πατρός καί το γίου Πνεύματος ν τ νσαρκωθέντι Λόγω πό κοινο μέ τά λλα μέλη το Σώματος το Χριστο.
2) Μύησις ες τήν Ζωήν καί ες "πάσαν τήν λήθειαν" δηλαδή τόν Χριστόν διά το γίου Πνεύματος κατά τήν Πεντηκοστήν.
Όλαι α διακρίσεις, α ποοι νεπτύχθησαν καί διευκρινίσθησαν κατά τήν διάρκειαν τν συζητήσεων, τν ναφερομένων ες τάς Α' καί Β' Οκουμενικς Συνόδους, μετεφέρθησαν μέσω λων τν μεταγενεστέρων Οκουμενικν Συνόδων, α ποαι ες τήν πραγματικότητα σαν προεκτάσεις τς Α'. Τά ρήματα καί νοήματα τν Πατέρων μως, δέν μπορον νά χωρισθον πό τάς προϋποθέσεις τν. μπορε νά πάρχη ποικιλία ες τά ρήματα καί νοήματα λλά χι ες τάς προϋποθέσεις ατν.
Α προϋποθέσεις τν περί Θεο ρημάτων καί νοημάτων τν Πατέρων ερίσκονται ες τά πνευματικά στάδια: 1) τς καθάρσεως τς καρδίας 2) το φωτισμο τς καρδίας καί 3) το δοξασμο τς θεώσως τς καρδίας καί τς λης πάρξεως το καθενός, ες τόν ποον Λόγος μφανίζεται ν τ Πνεύματί του καί ν αυτ ποκαλύπτει τόν Πατέρα. Ατός, ποος διά το Πνεύματος ρ τόν Χριστό ρ τόν Πατέρα. Ατή μπειρία εναι κρογωνιαος λίθος τν δογματικν διατυπώσεων ες τήν πατερικήν παράδοσιν.
Έχομεν δη παραθέσει μερικά Πατερικά κείμενα, τά ποα δείχνουν σαφς τι ο Πατέρες τν Α' καί Β' Οκουμενικν Συνόδων λαβον τήν κληρονομηθεσαν παράδοσιν ς δεδομένην, τι ες τάς μπειρίας τν το δοξασμο, ατοί, ο Προφται, πόστολοι καί γιοι εχαν μίαν πραγματικήν ρασιν το Θεο ν τ κτίστω Το γγέλω - Λόγω πρό καί μετά τς νσαρκώσεώς Του. Χριστός ποκαλύπτων τήν κτιστον δόξαν βασιλείαν το Πατρός, ς δικήν Το φυσικήν δόξαν κατά τήν Μεταμόρφωσίν Του, τουτέστιν νώπιον τν τριν μαθητν μέ τήν παρουσίαν το Μωϋσέως καί το λία, εναι πανάληψις τν δίων μφανίσεων το Χριστο, ς Κυρίου τς Δόξης, ες τήν Παλαιάν Διαθήκην, λλά τώρα μέσω τς νθρωπίνης φύσεώς Του. Τό σοβαρόν λάθος το γίου ποστόλου Πέτρου ες τήν πρότασιν νά παραγγείλουν σκηνς διά τό γεγονός (μίαν διά τόν Χριστόν, μίαν διά τόν λίαν καί μίαν διά τόν Μωυσήν) ες μίμησιν τς σκηνς το μαρτυρίου, ες τήν ποίαν Μωϋσς κοινώνησεν τς δόξης το Θεο, φείλετο ες τό γεγονός τι νθρωπίνη φύσις το Χριστο εχεν δια ντικαταστήσει τήν σκηνήν το μαρτυρίου το Μωϋσέως καί τόν ναόν το Σολομντος καί καμεν τατα πλεονάζοντα καί τι διος Χριστός εναι κενος, ποος ποκαλύπτει τήν δόξαν Του, τήν ποίαν χει κατά φύσιν πό τόν Πατέρα.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου