Κυριακή, 24 Ιουνίου 2012

AΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ ΙΟΥΝΙΟΥ














                                                           ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΕΤΡΟΣ
                                                                   (29 Ιουνίου)
                              Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶχε φλογερό ζῆλο καί μεγάλη ἀγάπη γιά τόν Χριστό. Βέβαια, κατά τήν διάρκεια τοῦ πάθους Του, Τόν ἀρνήθηκε τρεῖς φορές μέ ὅρκο, ἀλλά μετενόησε. Θυμήθηκε, μετά τό λάλημα τοῦ πετεινοῦ, τόν λόγο τοῦ Χριστοῦ, πού τοῦ εἶχε προαναγγείλει τήν πτώση του στό ἁμάρτημα τῆς ἀρνήσεως, καί ἀφοῦ βγῆκε ἔξω ἔκλαυσε πικρά. Ὁ Χριστός, μετά τήν Ἀνάστασή Του, τόν ἀποκατέστησε στό ἀποστολικό ἀξίωμα, ἀφοῦ τόν ἐρώτησε τρεῖς φορές ἐάν τόν ἀγαπᾶ, καί τοῦ ἔδωσε τήν ἐντολή νά ποιμαίνη τά λογικά Του πρόβατα.
Ἡ ἀγάπη τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου γιά τόν Χριστό φαίνεται καθαρά καί στά ἀκόλουθα περιστατικά.
- Ὅταν ὁ Χριστός, λίγο πρίν τό πάθος Του, ἔπλυνε τά πόδια τῶν μαθητῶν Του, ὁ Πέτρος δέν ἤθελε νά τοῦ πλύνη τά πόδια ὁ Κύριος καί ὁ Διδάσκαλος. Ὅταν ὅμως τοῦ εἶπε ὁ Χριστός ὅτι ἐάν δέν δεχθῆς νά σού πλύνω τά πόδια δέν μπορεῖς νά μένης κοντά μου, τότε ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶπε, τότε Κύριε μή μοῦ πλύνεις μόνον τά πόδια, ἀλλά καί τά χέρια καί τό κεφάλι.
- Ἐπίσης, ὅταν ὁ Χριστός εἶπε στούς ἀκροατᾶς τοῦ λόγου του ὅτι γιά νά ἔχουν ἀληθινή ζωή πρέπει νά τρώγουν τό Σῶμα Του καί νά πίνουν τό Αἷμα Του, ἐκεῖνοι δέν κατάλαβαν, σκανδαλίστηκαν καί ἔφυγαν. Τότε ὁ Χριστός ρώτησε τούς Δώδεκα μαθητᾶς Του, ἐάν θέλουν καί αὐτοί νά φύγουν. Ὁ Πέτρος ἀμέσως ἀπάντησε: “Κύριε, σέ ποιόν νά πᾶμε; Ἔχεις λόγια ζωῆς αἰωνίου καί ἐμεῖς ἐπιστεύσαμε καί γνωρίσαμε ὅτι σύ εἶσαι ὁ Χριστός, ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ ζώντος”.
Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος, κάποια στιγμή, ἐπηρεασμένος ἀπό τίς ἐγκοσμιοκρατικές ἀντιλήψεις περί τοῦ Μεσσίου, ἀλλά, ἴσως, καί λόγω τοῦ αὐθορμήτου χαρακτῆρος του, προσπάθησε νά ἀποτρέψη τόν Χριστό ἀπό τήν πορεία του πρός τό Πάθος, καί δέχθηκε γι’ αὐτό τήν αὐστηρή Του ἐπιτίμηση. Σέ ἄλλη περίπτωση ὅμως ἐπαινέθηκε ἀπό τόν Χριστό, ὅταν Τόν ὁμολόγησε Υἱό τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος. Τότε τόν ἀπεκάλεσε μακάριο, ἐπειδή δέχθηκε τήν ἀποκάλυψη ὄχι ἀπό ἄνθρωπο, ἀλλά ἀπό τόν Ἴδιο τόν Θεό. Τοῦ εἶπε πῶς σέ αὐτή τήν πέτρα, δηλαδή στήν ὁμολογία τοῦ περί τοῦ Χριστοῦ ὅτι εἶναι Υἱός τοῦ Θεοῦ, θά οἰκοδομήση τήν Ἐκκλησία Του, τῆς ὁποίας “πύλαι ἅδου οὐ κατισχύσουσιν”.
Τό τέλος τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ὅπως τοῦ τό εἶχε προαναγγείλει ὁ Χριστός, ἦταν μαρτυρικό.
Ἡ ζωή του καί τό ἔργο τοῦ μᾶς δίνουν τήν ἀφορμή νά τονίσουμε μέ πολλή συντομία τά ἑξῆς:
Πρῶτον. Μετά τήν πτώση του στό ἁμάρτημα τῆς ἀρνήσεως δέν ὁδηγήθηκε σέ λαθεμένο δρόμο, ὅπως ὁ Ἰούδας, ὁ ὁποῖος ὑπῆρξε ἀμετανόητος, ἀλλά κατέφυγε στήν ἀγάπη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ καί διόρθωσε τό σφάλμα τῆς ἀρνήσεως μέ τήν εἰλικρινῆ μετάνοια. Μέ τόν τρόπο αὐτόν ἀποκαταστάθηκε στό ἀποστολικό ἀξίωμα, ἄλλα ἔγινε καί γιά τούς ἁμαρτάνοντας φωτεινό παράδειγμα πρός μίμηση. Γιατί δέν ὑπάρχουν ἄνθρωποι ἀναμάρτητοι, ἀλλά μετανοοῦντες καί ἀμετανόητοι. Μέ τήν εἰλικρινῆ μετάνοια ὁ ἄνθρωπος καθαρίζεται ἀπό τά ἁμαρτήματα καί λαμβάνει τήν ἄκτιστη Χάρη τοῦ Θεοῦ. Δέν ὑπάρχει ἁμάρτημα, ὅσο βαρύ καί ἄν εἶναι, πού νά μπορῆ νά νικήση τήν ἀγάπη καί τήν φιλανθρωπία τοῦ Θεοῦ. Τό μόνο ἁμάρτημα πού δέν συγχωρεῖται εἶναι ἡ βλασφημία κατά τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, δηλαδή ἡ ἀμετανοησία. Βέβαια, ἡ εἰλικρινής μετάνοια προϋποθέτει ταπείνωση. Διότι ἡ ἀλαζονεία καί ἡ ὑπερηφάνεια ὁδηγοῦν στήν ἀπόγνωση καί τήν ἀπελπισία καί σέ ὅ,τι αὐτές συνεπάγονται.
Δεύτερον. Κάθε ἄνθρωπος ἔχει τήν δική του προσωπικότητα καί τόν δικό του χαρακτήρα καί οἱ Ἅγιοι δέν ἀποτελοῦν ἐξαίρεση σέ αὐτόν τόν κανόνα. Ἄλλωστε, εἶναι καί αὐτοί ἄνθρωποι σάν ὅλους τους ἄλλους. Ὁ δρόμος πρός τήν θέωση μπορεῖ νά εἶναι ὁ ἴδιος καί οἱ ἐμπειρίες παρόμοιες ἤ καί ἴδιες, ὡστόσο ὁ καθένας ἐκφράζει τήν δική του προσωπική ἐμπειρία μέ τόν μοναδικό προσωπικό του λόγο. Τό Ἁγιολόγιο τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μοιάζει μέ κῆπο, πού εἶναι γεμάτος λουλούδια. Ἀλλά κάθε ἕνα ἀπό αὐτά τά λουλούδια εἶναι μοναδικό καί ἀναδίδει τήν δική του εὐωδία. Ὁ χαρακτήρας τοῦ ἀνθρώπου δέν ἀλλάζει εὔκολα, μπορεῖ ὅμως νά μεταστοιχειωθῆ, νά ἀλλοιωθῆ ἀπό τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ. Ὅταν ἡ ἄκτιστη θεία Χάρη ἔλθη μέσα στήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη τήν ἁγιάζει καί τήν ἀνακαινίζει.
Ἡ φυσικές ἀρετές δέν κατηγοροῦνται, ἀλλά καί δέν ἐπαινοῦνται ἀπό τούς Πατέρας τῆς Ἐκκλησίας, ἐπειδή ἀπό μόνες τους δέν εἶναι οὔτε καλές οὔτε κακές. Π.χ. ἡ φυσική ἀγάπη τῶν γονέων πρός τά παιδιά, τήν ὁποία ἔχουν καί αὐτά τά ἄλογα ζῶα, δέν κατηγορεῖται, ἀλλά καί δέν ἐπαινεῖται. Ὑπάρχει, βέβαια, ἡ δυνατότητα νά μεταβληθῆ, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ, σέ ἀνιδιοτελῆ ἀγάπη, ὅπως μπορεῖ νά ἐξελιχθῆ, χωρίς τήν θεία Χάρη, σέ ἐμπαθῆ ἀγάπη. Ἡ ἐμπαθής ἀγάπη δέν εἶναι ἀληθινή, ἀλλά ψεύτικη, ἐπειδή εἶναι συνδεδεμένη μέ τά πάθη, ἤτοι μέ τήν φιλαυτία, τήν φιλαργυρία, τήν φιληδονία, τήν κενοδοξία κ.λ.π. Γι’ αὐτό καί συναντοῦμε τό τραγικό φαινόμενο τῆς ἔχθρας μεταξύ γονέων καί παιδιῶν ἤ μεταξύ ἀδελφῶν, ἡ ὁποία ἔχθρα ὁδηγεῖ, κάποιες φορές, καί στό ἔγκλημα. Καί δέν φταίει γι’ αὐτό "ἡ κακιά ἡ ὥρα", ὅπως ἔχουμε συνηθίσει νά λέμε, ἀλλά ἡ ἐμπαθής ἀγάπη. Οἱ Ἅγιοι μέ τήν ἄσκηση, τήν θεία Λατρεία καί τήν ἀδιάλειπτη προσευχή ἐκαθάρισαν τήν καρδιά τους ἀπό τά πάθη καί ἀπέκτησαν τήν ἄκτιστη θεία Χάρη, καρπός τῆς ὁποίας εἶναι καί ἡ ἀνιδιοτελής ἀγάπη, ἡ ὁποία ἀγκαλιάζει καί τούς ἐχθρούς.
Ἡ παραμονή στήν Ἐκκλησία διά τῆς μετανοίας, τῆς ταπεινώσεως καί τῆς ὑπακοῆς στούς ἐκκλησιαστικούς θεσμούς, ἀναγεννᾶ, ἁγιάζει καί σώζει τόν ἄνθρωπο.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου