Παρασκευή, 15 Ιουνίου 2012

Τή β΄κυριακή τού Ματθαίου


01.JPG


«Τή δευτέρα Κυριακή του Ματθαίου, τήν μνήμην ορτάζομεν πάντων τν σιων Πατέρων, τν ν γίω ρει το θω λαμψάντων».

ρη ερά καί, για πάρχουν πολλά… γιο ρος καί θεοβάδιστο, τό Σινά. κε δόθηκε πό τόν διο τό Θεό Σαβαώθ Νόμος στό δολο του τόν Μωυσ. γιο ρος τό Θαβώρ! κε Μεταμόρφωση το ησο πρξε γιά τούς γίους ποστόλους μία μπειρία θεώσεως. γιο ρος τό ρος τν λαιν, π’ που Θεάνθρωπος νελήφθη στούς ορανούς, «να πέμψη τόν Παράκλητον τ κόσμω» κ.λπ. μως μες ταν μιλμε γιά «γιον ρος», ννοομε «τόν γιώνυμο θω, τόν νοητό της Θεοτόκου καί ραο παράδεισο». Τό «Περιβόλι τς Παναγίας», πως πλά τόν ποκαλομε. θως. γιον ρος, Περιβόλι τς Παναγίας! να βουνό καί μία χερσόνησος, πού λαβε τό νομα τς π’ ατό. να τοπίο λληνικό, ρκετά μορφο βέβαια,μά χι καί μοναδικό στίς φυσικές μορφιές. νας ζωγράφος, νας ποιητής, θά μποροσε νά λκυσθε σως περισσότερο πό κάποιες λλες γωνιές τς λληνικς γής. Κι μως θως χει μία δική του μορφιά, μυστική, κρυμμένη πό τά βέβηλα μάτια κείνων πού ς φρονες λέγουν «ν τή καρδία ατν: οκ στι Θεός» (Ψάλμ. 13: 1). μορφιά ατή, πρόσιτη σ’ σους δέν διαθέτουν τίς πνευματικές προϋποθέσεις, φείλεται στά μυρίπνοα νθη πού νθισαν στίς πώρειές του. Στά κρίνα τά ειθαλ καί πανεύοσμα, πού φύτρωσαν στίς κοιλάδες του. Στά δένδρα του τά ορανομήκη καί εσκιόφυλλα, πού ναβλάστησαν στά παράλιά του. Στό χορό, θέλω νά π, τν σίων, τν μολογητν, τν εραρχν καί τν Μαρτύρων, πού στό διάστημα τς περχιλιόχρονης χριστιανικς στορικς πορείας του νέδειξε! Στά ερά καρδιοστάλακτα δάκρυά τους! Στούς λάλητους στεναγμούς τς καρδις τους! Στίς θεοπειθες εχές τους! Στήν σάγγελη πολιτεία τους! Στήν καλή μολογία τς Πίστεως! Στά τίμια μαρτυρικά αματά τους! δεύτερη Κυριακή του Ματθαίου εναι μέρα μνήμης, τιμς, ορτασμο καί πανηγύρεως λων κείνων τν φιλόθεων ψυχν, πού μέ τήν κατά Θεόν σκησή τους στόν θωνα, μέ τήν καλή μολογία τς ρθοδόξου Πίστεως, καί τό μαρτύριο κόμη χάριν το Χριστο καί τς πατρώας εσέβειας, «εηρέστησαν Θε καί νθρώποις», κλεισαν τόν ερό κενο τόπο, δόξασαν τήν κκλησία, φώτισαν λόκληρη τήν νθρωπότητα, μς χάρισαν νέα, κριβ σταθμά καί μέτρα πίστεως καί εσέβειας! Ποιούς νά μνημονεύσει πρτα κανείς καί ποιούς πειτα; Τόν θανάσιο, δομήτορα, κτήτορα τς Λαύρας; Πέτρο τόν πώνυμό του θω; Γρηγόριο τόν Παλαμά, τόν στύλο τς ρθοδοξίας; Νήφωνα τόν εραπόστολο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως; Συμεών τόν Νεμάνια, πο μετάλλαξε τήν πίγεια βασιλεία μέ τήν οράνια; Κοσμ τόν Πρτο, τόν ερομάρτυρα, καί τούς μαζί μέ ατόν προμάχους τς ρθοδοξίας; Κοσμ τόν Ατωλό, τόν σαπόστολο Φιλοθεΐτη; Μακάριο τόν Διονυσιάτη Νεομάρτυρα; Τούς διά πνιγμο τελειωθέντες βηρίτες σιομάρτυρες; Τούς λοκαυτωθέντες Ζωγραφινούς; Νικόδημο τόν γιορείτη, τόν πλαν διδάσκαλο τς κκλησίας; μήπως τούς νώνυμους κείνους κι γνωστους -γνωστούς, μως, πολύ καλά στό Θεό, τν ποίων τά ερά λείψανα «ς βοτάνη νατέλλουν» σέ κάθε γωνιά τς γιορείτικης γής καί σκορπον εωδία καί άματα; «πιλείψει γάρ μέ διηγούμενον χρόνος…» (βρ. 11: 32).

Τί νά τιμήσει καί τί νά θαυμάσει κανείς περισσότερο; Τά δάκρυα τς κατανύξεως τά αματα το μαρτυρίου; Τούς βαθυκάρδιους στεναγμούς τς μετανοίας τά βασανιστήρια τς μολογίας; Τήν πτωχεία γιά τόν ησο τόν πλοτο τς ρετς; Τό βάθος τς ταπεινώσεως τό ψος τς Θεολογίας; Τούς γνες κατά τν παθν τά τρόπαια κατά τν αρέσεων καί τς σεβείας; Τή συνέπεια τς πράξεως  τόν πλοτο τς θεωρίας; Τήν κατά κόσμον σημότητα τήν ν Χριστ μεγαλοσύνη; Τό τημέλητό της σάρκας τή λαμπρότητα τς ψυχς; Τήν διά βίου σιωπή τήν κατά τό μαρτύριο στεντόρεια μολογία; Τό χαροποιό πένθος τόν γλυκασμό τς θεοπτείας; Τήν κκοπή κάθε ψεκτού πάθους τό «παθεν τά θεία»; Τή νοερά προσευχή τήν μέ γάπη διακονία; Τήν διά Χριστόν σαλότητα (τρέλλα) καί μωρία τήν νθεη σοφία; «πορε πάσα γλώσσα εφημεν πρός ξίαν»…

λλά γιορτή τν γιορειτν γίων, πέρα πό τήν πόδοση τς πρέπουσας τιμς στούς ορανοβάμονες ατούς θείους νδρες καί πίγειους γγέλους, χει καί μία λλη διάσταση: Εναι νας καθρέφτης. νας δυσώπητος καθρέφτης γιά λους μς! Γιά λους πού φέρουμε τό πεύθυνο νομα «Χριστιανός ρθόδοξος», κι κόμα πιό πολύ γιά σους φέρουμε τό διο μέ κείνους σχμα…

ν «τιμή μάρτυρος», κατά τόν πολύ τά θεία Χρυσόστομο, εναι «μίμηση μάρτυρος», καί άν, κατά τόν διο, «ορτή εναι τν  γαθν ργων πίδειξη· τς ψυχς   ελάβεια· προσοχή τς ζως μας», κενο στό ποο μς καλε πανηγυρικός ορτασμός τν «το θω Πατέρων καί γγέλων ν σώματι», εναι προφανές καί πασίδηλο…

να τροπάριο τς Λιτς της κολουθίας τν γιορειτν γίων πού εναι μνος καί δέηση μαζί, θά ταν νομίζω καλύτερη κατακλείδα τούτων τν γραμμν: «σιοι Πατέρες ο ν τ ρει τούτω τούς σκητικούς γώνας νύσαντες, μες κ νεότητος τόν σταυρόν το Κυρίου ράμενοι, δί’ ατο μίν κόσμος σταύρωται καί ατοί τ κόσμω· τό μέν ασθητς ατο χωρισθέντες τό δέ, καί νοητς ατ νεκρωθέντες. θεν διπλήν εδότες τήν πράξιν το σταυρο, διπλήν καί τήν νάβασιν πρός ατόν ποιήσατε, διά πράξεως καί θεωρίας, ες τήν νδεχομένην νθρώποις λάσαντες τελειότητα, καί νν ν ορανος συνδοξασθέντες Χριστ, ς καί συμπαθόντες, πρεσβεύσατε πέρ τν ψυχν μν».(σιοι Πατέρες, σες γωνιστήκατε τούς σκητικούς γνες σέ τοτο τό ρος, σες πό τά νιάτα σς σηκώσατε στόν μο τόν Σταυρό το Χριστο καί μ’ ατόν κόσμος σταυρώθηκε γιά σς καί σες γιά τόν κόσμο, μά καί νοερά πεθάνατε γιά τόν κόσμο. Λοιπόν διπλή τήν μάθατε τήν πρακτική του Σταυρο καί διπλά νεβήκατε στό ψος του, μέ τήν πράξη καί μέ τήν θεωρία καί τσι φθάσατε στήν τελειότητα πού μπορε νά φθάσει νθρωπος. Καί τώρα πού βρίσκεστε στόν ορανό καί δοξάζεστε μαζί μέ τό Χριστό, φο πάθατε καί μαρτυρήσατε μαζί του, παρακαλέστε Τόν γιά τή σωτηρία τν ψυχν μας.)

(ωσήφ, Μητροπολίτου Προικοννήσου, «σμή ζως», κδ. θως)




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου