Δευτέρα, 4 Ιουνίου 2012

Ο ΑΓΙΟΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΥΡΟΥ

         ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΣ ΔΩΡΟΘΕΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΥΡΟΥ
                                      5 ουνίου
       http://www.saint.gr/addons/photos/0605.jpg      

      Πρώτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

γιος Δωρόθεος γινε πίσκοπος Τύρου πί Μαξιμιανού, τό 303 μ. Χ. ταν ξέσπασε μεγάλος διωγμός πί Διοκλητιανού, μετά πό παράκληση καί πίεση κ μέρους το ποιμνίου του, πείσθηκε νά φύγη προσωρινά καί πγε στήν Θράκη. ργότερα πέστρεψε στήν δρα του, κοντά στό λογικό του ποίμνιο πού τόν περαγαποσε καί τό ποίμανε μέ θυσιαστική γάπη. Φρόντιζε δέ διαιτέρως τούς πτωχούς καί τούς σθενες καί στήριζε μέ κάθε τρόπο τούς δυνάτους στήν πίστη. ταν φιλομαθής καί γι’ ατό προόδευσε στήν μελέτη καί τήν συγγραφή. ταν βρισκόταν στήν Ρώμη, κάποια περίοδο τς ζως του, παρηκολούθησε καί συνέγραψε τά γεγονότα πού φοροσαν τό μαρτύριο τν γίων μαρτύρων ριστάρχου, Πούδη καί Τροφίμου. πίσης, συνέγραψε τόν βίο καί τό μαρτύριο καί πολλν λλων μαρτύρων. γιος Δωρόθεος εχε μαρτυρικό τέλος πί τν μερν το ουλιανο του Παραβάτου, σέ λικία 107 τν, στήν νατολική Θράκη.
ερός μνογράφος, στό πολυτίκιο πού συνέθεσε γιά τόν γιο Δωρόθεο, περιγράφει μέ συντομία λον τόν βίο καί τήν πολιτεία το γίου: «ς δώρημα τέλειον κ το τν Φώτων Πατρός, σοφίας τήν λλαμψιν, ς εράρχης σοφός, δέξω Δωρόθεε• θεν καί πλεονάσας τό σόν τάλαντον μάκαρ, θλησας πέρ φύσιν βαθυτάτω ν γήρα, πρεσβεύων ερομάρτυς, πέρ τν ψυχν μν».
βίος καί πολιτεία το γίου Δωροθέου μς δίνουν τήν φορμή νά τονίσουμε τά κόλουθα:
Πρτον. «θεν καί πλεονάσας τό σόν τάλαντον μάκαρ».
γιος Δωρόθεος εχε τό τάλαντο, δηλαδή τό χάρισμα τς φιλομάθειας καί τς σοφίας, λλά ργάσθηκε σκληρά καί τό πολλαπλασίασε. Δέν τό κρυψε στήν γ πως κνηρός δολος τς παραβολς το Χριστο, λλά τό καλλιέργησε καί τό αξησε καί ατό εναι πού χει σημασία, πειδή χαρίσματα χουν λοι ο νθρωποι, λλά, δυστυχς, δέν ργάζονται λοι γιά νά τά ξιοποιήσουν καί νά τά αξήσουν. ξιοποίηση τν χαρισμάτων, πού χει καθένας πό μας, συνδέεται μεσα μέ τήν ληθινή γάπη γιά τόν Θεό καί τόν νθρωπο. Μέ τήν φιλοπονία καί μέ τήν διάθεση γιά νιδιοτελ προσφορά. νας μνος πού ψάλλεται τήν Μεγάλη βδομάδα, καί συγκεκριμένα στήν κολουθία το ρθρου τς Μεγάλης Τρίτης, προτρέπει σέ ργασία πνευματική γιά τήν καλλιέργεια καί αξηση τν ταλάντων, τοι τν χαρισμάτων πού λάβαμε πό τόν Θεό καί ταυτόχρονα ποδεικνύει τόν τρόπο μέ τόν ποο θά γίνη ατή καλλιέργεια καί αξηση. πίσης, ναφέρεται καί στούς πνευματικούς καρπούς πού πολαμβάνουν λοι κενοι, ο ποοι ργάζονται μέ τόν πρέποντα τρόπο. Παραθέτουμε τόν μνο ατόν, στήν καθομιλουμένη: «μπρός πιστοί, ς καλλιεργήσουμε, ξ γάπης πρός τόν Κύριον, μέ προθυμία τά χαρίσματα πού λάβαμε (πό κενον), διότι ατός μοιράζει στούς δούλους Το τόν πλοτο τν χαρισμάτων Του, καί καθένας ς προσπαθήσουμε νά πολλαπλασιάσουμε καί νά αξήσουμε τά δρα πού μς χάρισε. νας ς μεταδώση σοφία, πού κδηλώνεται μέ ργα γαθά• λλος δέ ς προσφέρη πηρεσίες λαμπρές στό κοινωνικό συνολο• κενος δέ πού γνώρισε τήν χριστιανική πίστη ς τήν μεταδίδη, διά τς διδασκαλίας το θείου λόγου, σ’ ατόν πού βρίσκεται στήν γνοια, καί λλος ς σκορπίζη τόν πλοτο του στούς πτωχούς. Μέ ατόν τόν τρόπο, ποιο χάρισμα λάβαμε ς δάνειο πό τόν Θεό ς τό αξήσουμε, γιά νά ξιωθομε, πειδή φανήκαμε ξιοι μπιστοσύνης διαχειριστές τν θείων χαρισμάτων, νά πολαύσουμε τήν χαρά πού δίδει Δεσπότης Χριστός. Ναί ατήν τήν χαρά ξίωσέ μας νά πολαύσουμε Χριστέ Θεός ς φιλάνθρωπος πού εσαι».
Στήν παραβολή τν ταλάντων, πως εναι γνωστόν, Χριστός χαρακτηρίζει τούς φιλόπονους ς γαθούς ργάτες, ν ατόν πού κρυψε τό τάλαντό του στήν γ τόν ποκαλε πονηρό καί κνηρό. Ο δύο πρτοι παινονται καί εσέρχονται στήν χαρά τς βασιλείας το Θεο, ν τελευταος κατακρίνεται καί καταδικάζεται.
Δεύτερον. «θλησας πέρ φύσιν βαθυτάτω ν γήρα».
Ο πνευματικοί γνες το γίου Δωροθέου ποκαλονται, πό τόν ερό μνογράφο, περφυσικοί, πειδή γιος μαρτύρησε σέ βαθύτατο γρας, δηλαδή 107 τν. Ατό εναι πάρα πολύ σημαντικό, πειδή στήν λικία ατή ο σωματικές δυνάμεις γκαταλείπουν τόν νθρωπο, λλά καί ο πνευματικές δυνάμεις ξασθενον, άν δέν χη φθάσει νθρωπος στήν πνευματική τελείωση, οτως στε νά νισχύεται πό τήν κτιστη Χάρη το Τριαδικο Θεο, πού νοικε σέ λη του τήν παρξη, δηλαδή στήν ψυχή καί στό σμα του. ταν νθρωπος νώνεται μέ τόν Θεό, μέ τήν ν Χάριτι σκηση, τήν προσευχή καί τήν μυστηριακή ζωή, τότε νανεώνεται σωτερικά, νακαινίζεται ς ετο νεοτητής το, κατά τόν ερό Ψαλμωδό. Δηλαδή, σο ξω νθρωπος, τοι τό σμα, φθείρεται, τόσο σω νθρωπος, δηλαδή ψυχή, νανεώνεται καί ο πνευματικές δυνάμεις νισχύονται καί δυναμώνουν. Γι’ ατό καί σήμερα, πως σέ λες τίς ποχές, πάρχουν νθρωποι νέοι στήν λικία, πού εναι γηρασμένοι, χωρίς διάθεση γιά ργασία, σωματική καί πνευματική, καθώς καί γέροντες πού εναι νέοι στό φρόνημα, μέ κπληκτικές σωτερικές δυνάμεις, μέ πνευματική νδρεία, μέ δίψα γιά ζωή καί μέ μεγάλη διάθεση γιά δημιουργία καί προσφορά. Ο δεύτεροι δέν ασθάνονται πογοήτευση, νασφάλεια καί μοναξιά, πειδή χουν σωτερική πληρότητα. Δέν ασθάνονται πόμαχοί της ζως, πειδή γνωρίζουν πολύ καλά πό τήν προσωπική κοινωνία τους μέ τόν προσωπικό Θεό τς κκλησίας, τι ζωή δέν τελειώνει ποτέ. πί γής βίος χει τέλος, χι μως καί ζωή, ποία εναι αώνιος καί τελεύτητος. Κάποτε νας μοναχός, ποος βρισκόταν στίς τελευταες στιγμές το πιγείου βίου του, ρωτήθηκε γιά τό πώς ασθάνεται τώρα πού βρίσκεται ντιμέτωπος μέ τό θάνατο, καί πάντησε μέ ρεμία: «Καί δ μέ τόν Θεό καί κε μέ τόν Θεό, παντο καλά εναι».
γώνας γιά τήν ξιοποίηση τν δώρων το Θεο, δηγε στήν πνευματική τελείωση, πού δημιουργε σωτερική πληρότητα, πνευματική νδρεία καί ερήνη ψυχς.–

ΙΟΥΝΙΟΣ 2008
Εκκλησιαστική ΠΑΡΕΜΒΑΣΗ:

 




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου