Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Ὁ Ὅσιος Δαβίδ











                               Δαυδ συνφθης τ πλαι Δαυδ νε,
                               
λλον Γολιθ σαρκικ κτενας πθη.
                             
κτ ξεπtησε πλας βου εκδι Δαυδ.

 
           
 Ὁ σιος Δαβίδ ταν πό τή Θεσσαλονίκη καί ζησε στά χρόνια του ατοκράτορα ουστινιανο το ΙΑ' (527 - 565 μ.Χ.). ζωή του ταν μία συνεχής φιλανθρωπία καί ργασία γιά τήν πίστη το Χριστού. ταν λθε κατάλληλη ρα, Δαβίδ μοίρασε τά πάρχοντά του στούς φτωχούς καί γινε ναχωρητής.
 Γιά τρία λόκληρα χρόνια, κατοικοσε πάνω σ' να δένδρο. κε, μέ τά λιοπύρια το καλοκαιριο καί τίς παγωνιές το χειμώνα, δουλαγωγοσε τό σμα του μέ σκηση στήν γκράτεια καί μέ προσευχή, παγγέλλοντας στίχους το προφητάνακτος μωνύμου του Δαβίδ: «μοιώθην πελακάνι ρημικ, γενήθην σεί νυκτικόραξ ν οκοπέδω, γρύπνησα καί γενόμην ς στρουθίον μονάζον πί δώματος» (Ψαλμός ρά' 7-8). γινα μοιος μέ πελεκάνο, πού περν τίς μέρες του στήν ρημο. Κατάντησα σάν κλαυσοπούλι πού κράζει κλαψιάρικα τή νύκτα σέ ρειπωμένο σπίτι. Παρέμεινα υπνος καί γινα σάν στρουθίο πού χασε τό σύντροφό του καί μένει μόνο στό ψος τς στέγης. Πράγματι, σιος Δαβίδ μέ τήν αστηρή σκηση κατάφερε νά ποτάξει σέ μεγάλο βαθμό τά πάθη τς σάρκας καί νά γίνει νας νσαρκος γγελος. Γι' ατό καί ο Θεσσαλονικες τόν κριναν σάν τόν καταλληλότερο γιά ντιπρόσωπό τους στόν ουστινιανό, πό τόν ποιο θά ζητοσαν παρχο γιά τήν πόλη τους. Στό γυρισμό, σιος Δαβίδ παρέδωσε τό πνεμα του στόν Κύριο. ταν τό τος 540 μ.Χ.


Ἀπολυτίκιον 
Ἦχος πλ. α'. Τόν συνάναρχον Λόγον.
Τή ἀγάπη τοῦ Λόγου πάτερ πτερούμενος, ἐπί τοῦ δένδρου διῆλθες ἀγγελικήν βιοτήν, καί ἐξήνεγκας ἠμίν καρπούς τῆς χάριτος, ἐξ' ὧν τρυφῶντες, νοητῶς ἐκβοῶμεν σοί πιστῶς, Δαυίδ ὁσίων ἀκρότης. Μή διαλίπης πρεσβεύων, ἐλεηθῆναι τάς ψυχάς ἠμῶν.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος πλ. δ’.
Ἐν σοῖ Πάτερ ἀκριβῶς διεσώθη τό κάτ΄ εἰκόνα· λαβῶν γάρ τόν σταυρόν, ἠκολούθησας τῷ Χριστῷ, καί πράττων ἐδίδασκες, ὑπεροράν μέν σαρκός, παρέρχεται γάρ· ἐπιμελεῖσθαι δέ ψυχῆς, πράγματος ἀθανάτoυ· διό καί μετά Ἀγγέλων συναγάλλεται, Ὅσιε Δαυίδ τό πνεῦμά σου.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Ὡς φοῖνιξ ἐξήνθησας, τῶν ἀρετῶν τούς καρπούς, ἀσκήσας ὡς ἄσαρκος, ἀμυγδαλῆς ἐν φυτῶ, Δαβίδ Πάτερ Ὅσιε. Ὅθεν Θεσσαλονίκη, τοῖς ὀσίοις σου πόνοις, χάριν παρά Κυρίου, δαψιλῆ καρπουμένη, γεραίρει ὡς μεσίτην σέ, θερμόν πρός τόν Κύριον.







Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου