Παρασκευή, 1 Ιουνίου 2012

Ιερά αγρυπνία 17 Μαΐου στήν Ἱερά Μονή Βαρλαάμ

                       
Κάθε χρόνο στίς  17 Μαΐου στήν Ἱερά Μονή  βαρλαάμ  τελείτε  Ἱερά Ἀγρυπνία  στήν μνήμη τῶν Όσίων  καί  Θεοφόρων Πατέρων  ‘ημών  Θεοφάνους  καί Νεκταρίου τῶν Κτητόρων καί αὐταδέλφων.Ἡ Ἱερά Ἀγρυπνία  ἄρχισε  μέ  τό  Μικρό   Ἀπόδειπνο, καί τήν Θεία  Μετάληψη, τόν Μεγάλο Ἑσπερινό μέ τά Ἀργά  Ἀνοιξαντάρια, καί τήν λιτάνευση τῶν ‘Αγίων Λειψάνων ἀπό  τό Καθολικό στό Παρεκκλήσι τῶν Τριῶν Ἱεραρχῶν, γιά τήν ἀκολουθία τῆς Λιτῆς, καί ἐπιστροφή στό Καθολικό γιά τήν Ἀρτοκλασία.                          
Κατόπιν ἄρχισε ὁ Ὄρθρος, μέ τά καθίσματα τόν Πολυέλαιο.Τήν ὥρα πού ἐψαλλοντο τά Πασαπνοάρια, οί πιστοί  προσεκυνησαν  τά χέρια τῶν Όσίων  Κτητόρων Θεοφάνους  καί Νεκταρίου, καί τήν ‘Αγία  Κάρα τοῦ  ‘Αγίου  ἐνδόξου Νεομάρτυρος  Νικόλαου  τοῦ  ἐκ Μετσόβου, τήν ’Αργή  Δοξολογία, καί τήν Πανηγυρική θεία  Λειτουργία. Μέ βυζαντινή  μεγαλοπρέπεια  ἔψαλλε  ὁ Βυζαντινός Χορός, «Τρίκκης Μελωδοί»Τήν  ‘Αγία  Ἀναφορά ἐτέλεσε ὁ Σεβασμιωτατος  Μητροπολίτης Σταγών κ Μετεώρων,Κ.κ Σραφείμ, συμμετείχαν οἱ Καθηγούμενοι Ἄρχιμ. Πολύκαρπος, ὁ Ἀρχιμ. Δομέτιος, ὁ ’Αρχιμ. Νίφων ὁ ’Αρχιμ. Βενέδικτος, καί ὁ Ἱεροκῆρυξ  ’Αρχιμ. Κυριακός. Στό τέλος τῆς θείας λειτουργίας, ὁ Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης  Κ.κ. Σεραφείμ, εὐχήθηκε στήν ἑορτάζουσα Μονή, νά κηρύσσει  ἐν βιω  καί ἐν λογω «Ἰησοῦν Χριστόν Ἐσταυρωμένον» καί  νά προσφέρουν  τήν πληρότητα  τῆς Ὀρθόδοξου πίστεως  σ΄αὐτούς, που νοιωθουν ὅτι λιμω ἀπολλυνται» μέσα στό χάος τῆς δίκης τους ἰδεολογίας, στόν  δε  Κθηγουμενο ’Αρχιμ. Ἰσίδωρο, τού εὐχήθηκε  γιά τά 50  ἔτη   τῆς μοναχικῆς  του ζωῆς, στήν ‘Ιερά Μονή:
Ὁ  ὀρθόδοξος μοναχισμός εἶναι μία χαρισματική τάξη τῆς Ἐκκλησίας μέ δισχιελιετή παρουσία, ἕνας θεσμός κάτ΄ ’εξοχήν φιλάνθρωπος καί ‘οσιοτόκος.Ὁ εὐκλεέστερος καρπός ποῦ εἶναι οἱ ἅγιοι ἀσκητές βραβευμένοι ἀθλητές τῆς μοναχικῆς πάλης.Οἱ ἅγιοι εἶναι  οἱ πραγματικοί εὐεργέτες τῆς ἀνθρωπότητος, καί σταθεροί πρεσβευτες γιά τόν ἁμαρτωλό κόσμο μας.Ἡ συτριπτικη πλειοψηφία τῶν ‘αγίων τής Ἐκκλησίας ἔχουν θητεύσει στά ἁγιαστικά φροντηστήρια τῆς  ’ερήμου.Οἱ Πατέρες λένε ὅτι ἡ συντέλεια τοῦ κόσμου θά ’ρθεῖ, ὅταν θά παύσουν νά ὑπάρχουν προσευχόμενοι  ἄνθρωποι.Ἔφ΄ ὅσον ἡ προσευχή, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Ἰωάννη τῆς Κλίμακος, ἀποτέλει«σύσταση καί συντήρηση τοῦ κόσμου», τότε  οἱ ὅσιοι μοναχοί, ἐργάτες τῆς ἀδιάλειπτης προσευχῆς, εἶναι αὐτομάτως κυρίαρχοι παράγοντες γιά τό μέλλον τῆς ἀνθρωπότητος.Συντομη αναφορα θα  κανουμε στην Ορθόδοξη Λατρεια από το Άρθρο υμνολογια και δοξολογια του  Κ Μιχαηλ μιχαηλιδη Θολόγου στην Εκκλησιαστικη,ΕφημεριδαΟρθοδοξοςΤυπος.                                       Δυό παναρμόνιοι, πολυπληθεις  και μεγαλειωδεις χοροί   αδιάκοπα  και αεναα, υμνουν και δοξολογουν  τον υψιστο θεο  και Κυριο τον ποιητη του ουρανου και της γης. νας χορός τν γγέλων -πως τούς εδε και  κουσε  μέγας προφήτης σαΐας   ψαλαντόν πέροχο πινίκιο  μνο  ≪γιος,γιος,γιοςΚύριος Σα βαώθ, πλήρης πσα γ τς δό-ξης ατο≫ ( σ. ΣΤ 3). φωνήτους μάλιστα, ταν τόσο δυνατή(κρεσσέντο), στε "πήρθη το πέρθυρον"· πετάχτηκε, δηλαδήτό γεσο, πού ταν πάνω πό τη θύρα το Ναο.Μή ξεχνμε  πώς, κάθε μνοςκαί κάθε ψαλμός καί κάθε δήπνευματική, εναι προσευχή.Καί ο προσευχές πάντα συγ-κλονίζουν· πως συνέβη τότε,στήν προσευχητική σύναξη τνπρώτων χριστιανν, μετά τήνποφυλάκιση το Πέτρου καίτο ωάννη. δού τί συνέβη: "Καί δεηθέντων ατν σαλεύθη τόπος ν ιὧ σαν συνηγμένοι, καίπλήσθησαν παντες Πνεύμα-τος γίου, καί λάλουν τόν λόγον το Θεο μετά παρρησίας"(Πράξ. Δ 31).
Κάθε μνος εναι προσευχή,λλά καί κάθε προσευχή εναι -μνος καί δοξολογία το Θεο.Ἕνας ραος λατινικός στοχα-σμός λεγε: Bis orat qui cantat.ποιος ψάλλει, διπλά προσεύχε-ται. Μιά λλη, πάλι, πολυμελήςγγελική χορωδία -δέ ξέρουμεπόσα μέλη τήν ποτελοσαν -ψαλλε καί μνοσε καί δοξολο-γοσε τόνΚύριο στούς ορανούςτς Βηθλεέμ, τή νύχτα κείνη τςγέννησης. σως μελωδικότερο καί γοητευτικότερο μνο δέν κου-σαν νθρωποι: "Δόξα ν ψίστοιςΘε, καί πί γς ερήνη, ννθρώποις εδοκία".Ἄγγελοι καί νθρωποι πραν τό χάρισμα τς μουσικς, στενά τραγουδον καί νά ψάλλουν καί νά δοξολογον τό πανάγιο νομα το Θεο, μέ λες τους τίς δυνάμεις. στε γγελον δεγενέσθαι, καί οτως ανεν, λέγει ὁἱερός Χρυσόστομος. Μέτήν ερή μνωδία, νθρωποςγίνεται -πρέπει νά γίνεται -γγελος.Καί συμπληρώνει:"Πρό τοστόματος μν βίος ατόν χείτω, καί πρό τς γλώττης πολιτεία βοάτω". Πρίν πό τόστόμα μας ς ναπέμπει τόνμνο ζωή μας, καί πρίν πό τη γλσσα μας ς τόν διακηρύσσει οτρόποςτςζωςμας.Μέτήσύμφωνημολογία  λειτουργειολόγων Καθηγητν ρθοδόξων καί τεροδόξων ρθοδοξία κατέχει τίς ρχαιότερες καί σπουδαιότερες Λειτουργίες,ο ποες ποτελον τόν πολυτιμότερο πνευματικό θησαυρό της, δέ μνολογία εναι τό ἔνδυμα τς θεολογίας.Παράλληλα μέ τόν προσευχητικό της πλοτο, ρθόδοξη Ἐκκλησία  διαίτερα τς λλά-δος- κατέχει τόν νεκτίμητο πλοτο τς βυζαντινς κκλη-σιαστικς μουσικς, τς τόσο πνευματικς καί πολυθέλγητρης.Κατά τον βυζαντινολόγοΚάρολοΝτήλ, "νοίγει νέους καί πρωτο-φανες ρίζοντες μουσικο κάλλους, μέ πολλή πρωτοτυπία, για-τί κμεταλλεύεται στοιχεα τέτοια, πού δέν εχε προσέξει μέχρι τώρα καί δέ χρησιμοποίησε κόμα ερωπαϊκή μουσική".Σάν σμα  φωνητική μουσικήεναι περισσότερο κφραση και  φωνή τς καρδις. Προορισμόςτης δέν εναι τόσο, κουστική ασθητική εχαρίστηση, σο   σωτερική συγκίνηση καί κατά-νυξη το πνεύματος στό Θεό."Δι μς, άν δέν εναι μουσι-κή τν λλήνων, εναι μουσικήτν γγέλων", θ ναφωνήσει λέξανδρος Παπαδιαμάντης.στόσο, "τ ρυθμ το μέλους ψυχαγωγούμενοι πάντες, μετά πολλς προθυμίας τούς ερούςατ ναπέμπωμεν μνους", λέ-γει ερός Χρυσόστομος. Σκοπός τς μουσικς μελωδίας εναι διέγερση συναισθημάτων γά-πης, εγνωμοσύνης, πίστης,χαρς, μετάνοιας, δοξολογίαςτο Θεο. τσι, φαρμόζεται καί λόγος το Παύλου: ≪Ψαλ τπνεύματι, ψαλ δέ καί τ νοΐ≫(Α Κορ. ΙΔ 15). νος πρέπεινά νωθε μέ τήν καρδιά. Τόμορφο λειτουργικό ιἆσμα "διανί-στησι τάς ψυχάς καί πτερο και τς γς παλλάττει, καί τν τοσώματος δεσμν πολύει", παρατηρε καί πάλι ερός Χρυσόστομος. Ξυπνάει τίς ψυχές καίτίς ψώνει στά οράνια, ποδεσμεύοντάς τες π τίς γήϊνες καίσωματικές νάγκες. Νικόλαος Βασιλειάδης στο κλεκτό βιβλίο του "Μουσική,νότες ζως ντίλαλοι θανά-του;" παντ σ ατούς πού ναρωτιονται, γιά τόν ποκλεισμό τς νόργανης μουσικς στην ρθόδοξη λατρεία, καί γράφει: βυζαντινή μουσική δέν χει καμιά σχέση μέ ργανα. γιοςναός δέν εναι τόπος γιά καλλιτεχνική πίδειξη, οτε θέατρο, οτε αθουσα συναυλιν. Εναι χρος προσευχς, λατρείας και ερς διακονίας. Γιά τούς βυζαντινούς τόπος γιά τό ργανο σαν τά νάκτορα καί ππόδρομος ποτέ ναός.Ο Πατέρες τς κκλησίας παρατηρον τι Θεός εχε πιτρέψει στά χρόνια τς Παλαις Διαθήκης τή χρήση ργάνων, νεκα τς τέλειας τν βραίων καί τς νηπιότητόςτους στήν πίστη....".Στό σύγγραμμα Α νεαραί το ουστινιανο, ναφέρουν τιτό 355 μ.Χ. στό ναό τς γίας Σοφίας ψαλλαν: 50 ψάλτες, 100 διάκονοι, 100 ποδιάκονοι, 115 ἀναγνστες καί 40 νεάνιδες.Συνολικά: 405 φωνές! (ργότε-ρα ο νεάνιδες ντικαταστάθηκαν πό παιδική χορωδία).Τί πανόραμα θά ταν τοτο!Τί γοητεία! Τί μορφιά! Τί μεγαλεο! Τί θρίαμβος τς μουσικς  μελωδίας, γιά τήν μνολογία καίτή δόξα το Τριαδικο Θεο!Ἡ κκλησία - λαός το Θεο εναι μνολογική κκλησία νύστακτη καί κοίμητη εναι ἡ δοξολογία της. Ο γιες ψυχές,σάν τά τρία παιδιά τς Βαβυλώνας μέσα π τή φωτιά, ψάλλουνκαί μνον τόνΚύριο: Ελογη-τός ε Κύριε, Θεός τν πατέρων μν, καί ανετός καί περυψούμενος ες τούς αἰῶνας, και  ελογημένον τό νομα τς δόξης σου, τό γιον καί περαινε-τόν καί περυψούμενον ες πάντας τούς αἰῶνας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου