Τετάρτη, 27 Ιουνίου 2012

Ὁσία Εἰρήνη ἡ Χρυσοβαλάντου


                                         
 
   ΑΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ:
   σία Ερήνη Χρυσοβαλάντου
         Πρώτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα









σία Ερήνη Χρυσοβαλάντου καταγόταν πό τήν Καππαδοκία καί ζησε τόν 9ον αώνα μ.Χ., στά χρόνια της βασίλισσας Θεοδώρας, ποία ναστήλωσε τίς ερές εκόνες. Διακρινόταν γιά τήν εσέβειά της, τήν εγεν νατροφή της, καθώς καί γιά τήν σωτερική καί ξωτερική της ραιότητα, πο τήν καναν νά εναι περιζήτητη νύμφη. κείνη, μως, πέλεξε τόν βίο τς σκήσεως καί τς πλήρους φιερώσεως στόν Θεό, τόν Οράνιο Νυμφίο, καί κάρη μοναχή στήν ερά Μονή το Χρυσοβαλάντου, φο πρτα διεμοίρασε στούς πτωχούς τήν περιουσία πο κληρονόμησε πό τούς γονες της.
γία Ερήνη γάπησε ληθινά τόν Θεό καί τούς νθρώπους, γι’ ατό καί ο μοναχές, μετά τήν κοίμηση τς γουμένης, θεώρησαν τι ταν καταλληλότερη γι’ ατήν τήν διακονία καί, παρά τήν ρνησή της, τήν νέδειξαν γουμένη. Τότε, «τέθη λύχνος πί τήν λυχνίαν» καί φώτισε τούς «γγύς καί τούς μακράν». Πράγματι, πρξε φάρος φωτεινός πο δήγησε πολλούς κοντά στόν Χριστό μέ τόν λόγο της καί τό παράδειγμά της. Θεός τήν προίκισε μέ πολλά χαρίσματα. Μεταξύ ατν καί μέ τό χάρισμα τς θαυματουργίας, διά το ποίου εεργέτησε καί εεργετε πολλούς νθρώπους. Τά τέλη τς σαν ντως σιακ, φο προέβλεψε τό τέλος το πιγείου βίου της καί «τελειώθη ν ερήνη».
βίος καί πολιτεία τς μς δίνουν τήν φορμή νά τονίσουμε τά κόλουθα:
Πρτον. κάθε νθρωπος εναι προικισμένος πό τόν Θεό μέ ποικίλα χαρίσματα, φυσικά καί πνευματικά, νάλογα μέ τήν δύναμή του καί τήν πνευματική του πρόοδο. Γι’ ατό δέν πάρχει νθρωπος πο δέν χει τά δικά του χαρίσματα, τά ποα καλεται νά ξιοποιήση γιά τήν δόξα το Θεο καί τήν διακονία τν συνανθρώπων του. Τό καθένα πό τά χαρίσματα ατά εναι σάν τήν φλόγα στό τζάκι πο χρειάζεται συνεχ ναζωπύρωση, πειδή διαφορετικά θά τονήση καί σιγά-σιγά θά σβήση. πόστολος Παλος, γράφοντας στόν μαθητή το πόστολο Τιμόθεο, πίσκοπο φέσου, το πενθυμίζει τι πρέπει νά ναζωπυρώνη τό χάρισμα τς ρχιερωσύνης, τό ποο λαβε πό τόν Θεό, διά τν χειρν το ποστόλου Παύλου: «δί ν ατίαν ναμιμνήσκω σέ ναζωπυρεν τό χάρισμα το Θεο, στιν ν σο διά τς πιθέσεως τν χειρν μου» (Β' Τίμ. α', 6).
ταν τό χάρισμα δέν ξιοποιται καί δέν ναζωπυρώνεται, τότε σβήνει. στόσο, μως, παραμένει μιά μικρή σπίθα κρυμμένη κάτω πό τήν στάκτη τς διαφορίας, τς μέλειας καί τς φροντισις, ποία δέν χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια γιά νά νάψη, λλά ρκε νά παραμερίση κανείς τήν στάκτη καί νά φυσήξη πάνω στήν σπίθα τόν ζωογόνο έρα τς προσευχς, τόν μπλουτισμένο μέ τό ρωμα τς μετάνοιας καί τς κατά Χριστόν ζως.
Τό κάθε χάρισμα εναι δρο το Θεοτό λλωστε φανερώνει καί λέξη χάρισμα- καί γι’ ατό δέν πρέπει νά τό διοποιται κανείς καί νά τό κμεταλλεύεται πρός διον φελος καί γιά τήν δική του κενή δόξα, λλά θά πρέπει νά τό ντιπροσφέρη στόν Δωρεοδότη καί μέ ατόν τόν τρόπο νά γίνεται ατία νά δοξάζεται Θεός. λλωστε, δέν χουμε κάτι δικό μας, πο νά μή τό λάβαμε πό τόν Θεό, φο το «Κυρίου γ καί τό πλήρωμα ατς». πίσης, ταν νθρωπος ντιπροσφέρη στόν Θεό τά δρα Του, στήν πραγματικότητα τά λαμβάνει πίσω πολλαπλάσια. Π. χ. ταν προσφέρουμε στόν ερό Ναό τόν ρτο καί τόν ονο, γιά νά μεταβληθον στήν θεία Λειτουργία σέ Σμα καί Αμα Χριστο, στήν πραγματικότητα δέν προσφέρουμε στόν Θεό κάτι δικό μας, λλά Το προσφέρουμε τά δικά Του δρα. Γι’ ατό καί λειτουργός ερέας, πευθυνόμενος στόν Θεό, λέγει: «τά σά κ τν σν σο προσφέρωμεν κατά πάντα καί διά πάντα». Τά προσφέρουμε στόν Θεό, λλά καί πάλι μς ντιπροσφέρονται καί μεταλαμβάνουμε «Σώματος καί Αματος Χριστο ες φεσιν μαρτιν καί ες ζωήν αώνιον».
ταν δεχόμαστε τά χαρίσματα πο μς δίνει Θεός μέ εγνώμονα διάθεση καί προσπαθομε νά τά ξιοποιομε πρός δόξαν Του, τότε ασθανόμαστε σωτερική πληρότητα καί νόημα ζως.
Δεύτερον. Πολλοί πιστοί, ταν ντιμετωπίζουν σοβαρό πρόβλημα πο φορ τούς δίους προσφιλ τους πρόσωπα, προσεύχονται μέ πόνο, ζητώντας πό τόν Χριστό, τήν Παναγία Μητέρα Του καί τούς φίλους Του, τούς γίους, κάποιο θαμα, προκειμένου γιά νίατες σθένειες, τίς ποες πιστήμη δυνατε νά θεραπεύση. Καί περιέρχονται Ναούς καί Μοναστήρια ζητώντας στήριγμα καί παρηγοριά. Βέβαια, δέν εναι κακό νά παρακαλ κανείς τό θαμα, λλά δέν πρέπει νά τό παιτ καί νά κβιάζη τόν Θεό, λλά φο τό ζητήσει, στό τέλος νά λέγη: «ς γίνη τό θέλημα το Θεο πειδή Θεός μέ γαπ καί ,τι πιτρέπει νά συμβαίνη στήν ζωή μου εναι γιά τό πραγματικό μου συμφέρον» καί τσι θά ερηνεύη σωτερικά. Δηλαδή, νά λέγη ατό πο επε καί Χριστός στήν Γεθσημανή στόν Θεό Πατέρα Του: «ε δυνατόν στι, παρελθέτω π μο τό ποτήριον τοτο πλήν οχ ς γώ θέλω, λλ ς σύ... ε ο δύναται τοτο τό ποτήριον παρελθεν π μο άν μή ατό πίω, γενηθήτω τό θέλημά σου» (Μάτθ. κστ', 39, 42).
Ατό πο χει μεγαλύτερη σημασία πό τό θαμα εναι σωτηρία μας, γιά τήν ποία πρέπει συνεχς νά ργαζόμεθα, πως ργάζεται γι’ ατήν Θεός. Δηλαδή, νά συνεργαζόμαστε μέ τόν Θεό μέ τήν λεύθερη θέλησή μας καί νά γωνιζόμαστε νά ζομε σύμφωνα μέ τό θέλημά Του. λλωστε, τό μεγαλύτερο θαμα εναι ελικρινής μετάνοια καί πακοή στίς ντολές το Θεο. πνευματική ναγέννηση το νθρώπου δέν γίνεται ατόματα, ς διά μαγείας, λλά παιτεται γώνας, κόπος, πόνος καί μεγάλη πομονή, σύμφωνα μέ τό πατερικό λόγιο «δσε αμα, νά λάβης πνεμα».
μες, συνήθως, ζητμε πό τούς γίους τό θαμα κάποιας νίατης σθένειας γιά μς γιά τά γαπημένα μς πρόσωπα, γιά τήν παράταση τς βιολογικς ζως. Ατό, βέβαια, εναι πέρα γιά πέρα νθρώπινο καί δείχνει τήν γάπη μας, λλά ατό πο χει μεγαλύτερη σημασία εναι πέρβαση το θανάτου, πο γίνεται μέ τήν ληθινή μετάνοια, καί πόκτηση τς αωνιότητας.



                                            

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου