Παρασκευή, 8 Ιουνίου 2012

Σύναξη τών Δώδεκα Αποστόλων



 

Σύναξη τών Δώδεκα Αποστόλων
30 Ιουνίου
Πρωτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα

Γενέθλια μέρα νός γίου, κατά τήν ποία κκλησία ορτάζει καί πανηγυρίζει τήν μνήμη του, θεωρεται μέρα το θανάτου του, πειδή ποτελε ταυτόχρονα καί τήν μέρα τς γεννήσεώς του στήν Βασιλεία το Θεο. τσι, καθένας πό τούς δώδεκα ποστόλους το Χριστο ορτάζει σέ διαφορετική μερομηνία, στόσο μως κκλησία γιά νά τούς τιμήση, λλά καί γιά νά προβάλη τήν μεταξύ τους νότητα, καθόρισε νά ορτάζονται καί ο δώδεκα στίς 30 ουνίου κάθε τους. Χριστός, κτός πό τούς δώδεκα ποστόλους, εχε καί ναν ερύτερο χορό ποστόλων, βδομήντα τόν ριθμό. Ο δώδεκα πόστολοι σαν ο στενότεροι συνεργάτες Του, πο τόν κολουθοσαν παντο. Μετά τήν κπτωση το ούδα το σκαριώτη πό τόν χορό τν δώδεκα ποστόλων, τήν θέση το λαβε Ματθίας. Τά νόματα τν δώδεκα ποστόλων εναι: Σίμων (Πέτρος), νδρέας, άκωβος, ωάννης, Φίλιππος, Θωμάς, Βαρθολομαος (Ναθαναήλ), Ματθαος, άκωβος το λφαίου, Σίμωνας Ζηλωτής, ούδας δελφόθεος καί Ματθίας.
Τήν μέρα τς Πεντηκοστς ο πόστολοι λαβαν τό γιο Πνεμα καί γιναν διαπρύσιοι κήρυκες το Εαγγελίου στά πέρατα τς Οκουμένης. κακοπάθησαν γιά τήν διάδοση το Εαγγελίου καί εχαν λοι μαρτυρικό τέλος, κτός πό τόν πόστολο καί Εαγγελιστή ωάννη τόν Θεολόγο, ποος «τελειώθη ν ερήνη», πειδή βίωσε τό μαρτύριο δίπλα στόν Χριστό, καθ’ λη τήν διάρκεια τν Παθν καί τς σταυρικς Του θυσίας. σαν φτωχοί σέ λικά γαθά, πως Χριστός, λλά πλούτισαν πολλούς, φο σαν «ο μηδέν χοντες καί πάντα κατέχοντες».
κοινή ορτή τν δώδεκα ποστόλων μς δίνει τήν φορμή νά τονίσουμε τά κόλουθα:
Πρτον. Ο πόστολοι το Χριστο μετά τήν Πεντηκοστή δειξαν μεγάλη αταπάρνηση καί ατοθυσία καί κήρυξαν τό Εαγγέλιο σέ λον τόν κόσμο. Ατοί ο δειλοί, πο καθ’ λη τήν διάρκεια τν Παθημάτων καί τς Σταυρώσεως το Χριστο σαν κρυμμένοι σέ να περο «διά τόν φόβον τν ουδαίων», μετά τήν νάσταση καί τήν νάληψη το Χριστο καί κυρίως μετά τήν Πεντηκοστή κατά τήν ποία λαβαν τό γιον Πνεμα, γιναν ληθινά λιοντάρια. πέβαλαν τόν φόβο, πέκτησαν δύναμη καί νδρεία πνευματική, ψήφησαν λες τίς δυσκολίες, καί ατόν κόμη τόν θάνατο, τόν ποον εχαν περβ στά ρια τς προσωπικς τους ζως.
Πεντηκοστή εναι στορικό γεγονός, λλά εναι καί μυστήριο τό ποο παναλαμβάνεται στήν ζωή τν ληθινν μελν τς κκλησίας, πο εναι ο γιοι. λοι ο γιοι βίωσαν τήν προσωπική τους Πεντηκοστή πο τούς λλοίωσε σωτερικά καί τούς μετάγγισε νδρεία καί δύναμη καί τσι πέμειναν λες τίς θλίψεις, τίς κακοπάθειες, τούς πειρασμούς καί τίς δυσκολίες μέ θαυμαστή καρτερία καί πομονή. μως, τά κατορθώματα τν γίων, τά ποία «τν ορανν α δυνάμεις περεθαύμασαν», δέν γιναν μόνον μέ τίς δικές τους πτωχές νθρώπινες δυνάμεις, λλά κυρίως μέ τήν Χάρη καί τήν δύναμη το γίου Πνεύματος, τό ποο δυναμώνει, νισχύει καί παρηγορε τούς «γωνιστς τς εσεβείας». Βέβαια, ο πόστολοι, πως λλωστε καί ο μάρτυρες, ο σιοι, καθώς καί λοι ο γιοι, γωνίσθηκαν μέ ξιοθαύμαστη αταπάρνηση καί περάνθρωπη πομονή, άν μως δέν εχαν τό γιο Πνεμα νά κατοικ μέσα σέ λη τους τήν παρξη καί νά τούς νισχύη, θά ταν δύνατο νά πομείνουν σα πέμειναν καί νά κατορθώσουν σα κατόρθωσαν. λλά γνήσιοι «γωνιστές τς εσεβείας» πάρχουν καί σήμερα καί στίς πόλεις καί στήν ρημο. Καί, σίγουρα, δέν θά μποροσαν νά πομείνουν τόν «καύσωνα τς μέρας καί τόν παγετόν τς νυκτός» χωρίς οράνια νίσχυση καί παρηγοριά. π. Παΐσιος επε γιά κάποιον γιορείτη σκητή, ποος περνοσε λον τόν χειμώνα χωρίς τά ναγκαία ροχα καί τρόφιμα καί κυρίως χωρίς θέρμανση, τι «γιά νά κάθεται στό κελλί του μέ τόση στέρηση, σημαίνει τι χει παρηγοριά π’ τόν Θεό».
βίωση το μυστηρίου τς Πεντηκοστς πραγματοποιεται μέσα στήν κκλησία μετά πό πίμονο καί πίπονο γώνα, ταπείνωση καί πομονή. Τό γιον Πνεμα, τό ποο που θέλει «πνε», γαπ νά κατασκηνώνη στούς ταπεινούς, ο ποοι γαπον θυσιαστικά τόν Χριστό καί φυλάσσουν τούς λόγους Του.
Δεύτερον. λική φτώχεια τν ποστόλων ταν φυσικό ποτέλεσμα το τρόπου τς ζως τους. Δηλαδή, ο πόστολοι εχαν στραμμένο τόν νο καί τήν καρδιά τους στόν Θεό, προσεύχονταν διαλείπτως, γαποσαν ληθινά τόν Θεό καί τούς νθρώπους καί γι’ ατό δέν ταν δυνατόν νά συσσωρεύουν λικό πλοτο. Κατά τόν γιο Γρηγόριο τόν Παλαμά, ατός πο χει γάπη δέν χει χρήματα καί ποιος χει χρήματα δέν χει γάπη. Μάλιστα τονίζει τι βρίσκεται σέ πλάνη ατός πο νομίζει τι μπορε νά χη ταυτοχρόνως καί χρήματα καί γάπη, καθώς πίσης εναι δύνατο νά προσεύχεται ατός πο συσσωρεύει χρήματα. Λέγει: « δέ μφότερα λέγων χειν, τά τέ χρήματα καί τήν γάπην, πεπλάνηται λλ’ κενός στι χρημάτων, κενός στιν γάπης» καί προσθέτει «ς δύνατον προσεύξασθαι τόν χρήματα φυλάσσοντα», πειδή «"που γάρ, φησίν, θησαυρός σου, κε καί νος σου", λλ’ οκ ες τήν προσευχήν».
Βέβαια, ταν κάποιος χη οκογένεια εναι ποχρεωμένος νά φροντίζη γι’ ατήν καί πομένως εναι φυσικό νά χη μερικά χρήματα καί κτήματα, λλά δέν θά πρέπει νά στηρίζη τήν λπίδα του σέ ατά. γιος Γρηγόριος Παλαμς, λέγοντας τά παραπάνω, θέλει νά μς ποτρέψη πό τήν προσκόλληση στά λικά γαθά, πο χει τήν ρίζα της στά πάθη τς φιληδονίας καί τς φιλαργυρίας. ταν καρδιά εναι δοσμένη στόν Θεό, τότε νθρωπος λπίζει στόν Θεό. Διαχειρίζεται τά λικά γαθά, λλά χωρίς νά τά εδωλοποιή καί χωρίς νά προσκολλται σέ ατά.
άν γαπμε ληθινά τους ποστόλους, θά πρέπει, πως μς προτρέπει γιος Γρηγόριος Παλαμς, νά τό δείξουμε μπράκτως. Δηλαδή, νά γίνουμε μιμητές τους, τοι «ποιηταί» τν ργων καί τν λόγων τους καί «οκ κροαταί μόνον». Καί στήν συνέχεια τονίζει: "άν δέν μπορετε, πως ο πόστολοι, νά μιλετε, νά διδάσκετε, νά λέγχετε καί νά προτρέπετε στήν ρετή, μπορετε, μως, νά γίνετε γαθοί ργάτες το Εαγγελίου καί διδάσκαλοι το αυτο σας καί τν λλων, μέ τά ργα σας καί τό παράδειγμά σας".
 Ταίς Αύτών αγίαις Πρεσβείες Γλυκύτατε  Ιησού 'Ελέησόν καί σώσον ήμάς.Άμήν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου