Τετάρτη, 4 Ιουλίου 2012

AΠΟ ΤΟ ΑΓΙΟΛΟΓΙΟ ΤΟΥ ΜΗΝΟΣ


                                                        
                                     Ὁσία Ὀλυμπιάδα ἡ Διακόνισσα
                                    Πρώτ. π. Γεωργίου Παπαβαρνάβα
 




Ἡ Διακόνισσα Ὀλυμπιάδα γεννήθηκε καί ἔζησε στήν Κωνσταντινούπολη, τόν 4ο αἰώνα μ.Χ. Καταγόταν ἀπό ἀριστοκρατική οἰκογένεια καί ἦταν πολύ πλούσια. Ἀφιερώθηκε στήν διακονία τῆς Ἐκκλησίας διαθέτοντας ὅλον τόν πλοῦτο της γιά τήν ἀνακούφιση τῶν πτωχῶν. Λίγο χρονικό διάστημα μετά τόν γάμο τῆς ὁ σύζυγός της ἔφυγε ἀπό τόν μάταιο αὐτόν κόσμο καί αὐτή ἀφιερώθηκε στόν Χριστό καί τήν Ἐκκλησία. Στόν γάμο τῆς ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος, ἐπειδή δέν μποροῦσε νά παρευρεθῆ λόγω ἀσθενείας, τῆς ἔστειλε μιά θαυμάσια ἐπιστολή, τήν ὁποία θά πρέπει νά διαβάζουν ὅλα τά ἀνδρόγυνα, ἐπειδή μόνον ὠφέλεια ἔχουν νά ἀποκομίσουν καί δύναμη γιά τίς δύσκολες περιστάσεις τῆς ζωῆς τους.
Ἦταν πνευματικό τέκνο τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, τόν ὁποῖο βοήθησε στό ἔργο του μέ μεγάλο ζῆλο. Ὅταν ἐξορίσθηκε ὁ ἱερός Χρυσόστομος ἡ Ὀλυμπιάδα δοκίμασε μεγάλη θλίψη καί βαθύ πόνο. Ὁ ἅγιος γιά νά τήν παρηγορήση τῆς ἔστειλε ἀπό τήν ἐξορία ἀρκετές ἐπιστολές, ἀπό τίς ὁποῖες σώζονται δεκαεπτά. Οἱ ἐπιστολές αὐτές εἶναι πνευματικός θησαυρός καί θά πρέπει νά ἀποτελοῦν ἐντρύφημα ὅλων τῶν πιστῶν καί ἰδιαιτέρως τῶν ἐμπεριστάτων καί πονεμένων, ἐπειδή σταλάζουν μέσα στήν καρδιά πνευματική γλυκύτητα καί ἀληθινή παρηγοριά. Ἐπίσης, στίς ἐπιστολές αὐτές φαίνεται ἡ μεγάλη ἀγάπη τοῦ ἱεροῦ Χρυσοστόμου, ἀλλά καί ὁ πνευματικός πλοῦτος τῆς εὐαίσθητης καί γεμάτης ἀγάπη καρδιᾶς τῆς ὁσίας Ὀλυμπιάδας.
Ἡ ὁσία Ὀλυμπιάδα συνέστησε Μοναστήρι μέ διακόσιες περίπου μοναχές, στό ὁποῖο ἐπικρατοῦσε ἡ ἀγάπη καί ἡ εἰρήνη, ἀλλά καί ἡ προσευχή εὐωδίαζε, ὅπως τό ἁγνό θυμίαμα. Πολλοί δέ πονεμένοι εὕρισκαν ἐκεῖ παρηγοριά, ἀλλά καί διδάσκονταν τήν γνήσια εὐαγγελική ζωή. Ἡ ἁγία, ἐνῶ ὑπηρετοῦσε συνεχῶς τούς ἄλλους, ἡ ἴδια ζοῦσε πολύ λιτά καί τά ἐνδύματά της ἦταν ἁπλά καί εὐτελῆ. Οἱ δοῦλες της, τίς ὁποῖες ἀπελευθέρωσε, ντύνονταν μέ ὡραιότερα ἐνδύματα καί ζοῦσαν μέ περισσότερη ἄνεση.
Ἐτελειώθη ἐν εἰρήνη, «πλήρης ἀγαθῶν ἔργων καί ἐλεημοσυνῶν ὧν ἐποίει». Ὁ βίος καί ἡ πολιτεία τῆς μᾶς δίνουν τήν ἀφορμή νά τονίσουμε τά ἀκόλουθα:
Ἡ χαρά καί ἡ λύπη ἐναλλάσσονται στήν ζωή κάθε ἀνθρώπου καί μάλιστα ἡ λύπη κατέχει ἀναμφίβολα τήν πρώτη θέση, ἀφοῦ ὅπως εἶναι γνωστόν τά λυπηρά γεγονότα εἶναι πολύ περισσότερα ἀπό ἐκεῖνα ποῦ προξενοῦν χαρά. Δέν ὑπάρχει ἄνθρωπος ποῦ νά μήν γεύθηκε στήν ζωή τοῦ τόν πόνο καί τήν θλίψη. Μάλιστα, ὁ πόνος γιά κάποιους συνανθρώπους μᾶς εἶναι ἀχώριστος σύντροφός τους σέ ὅλον τόν ἐπίγειο βίο τους. Τό πρόβλημα, ὅμως, δέν εἶναι τά λυπηρά γεγονότα, ποῦ οὕτως ἤ ἄλλως θά μᾶς συνοδεύουν σέ ὅλη μας τήν ζωή, ἀλλά ὁ τρόπος μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετωπίζονται, ἐπειδή, ὅταν δέν ἀντιμετωπίζονται σωστά, ὁδηγοῦν τόν ἄνθρωπο στήν κατάθλιψη, τήν ἀπόγνωση καί τήν ἀπελπισία. Ὅταν κανείς παραμένη στήν Ἐκκλησία καί ἀγωνίζεται νά ζῆ σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Θεοῦ, τότε μαθαίνει τό πῶς θά ὑπερβαίνη τούς πειρασμούς, τίς δυσκολίες καί τίς θλίψεις καί ἔτσι χαίρεται ἀληθινά τήν ζωή του.
Ὁ ἱερός Χρυσόστομος δοκιμάστηκε πολύ στήν ζωή του, ἀφοῦ ὑπέστη ἐξορίες καί διωγμούς ἐξ αἰτίας τοῦ φθόνου καί τῆς κακίας τῶν ἀνθρώπων, ἀλλά μέ τόν πνευματικό του ἀγώνα καί κυρίως μέ τήν ὑπομονή καί τήν ἀδιάλειπτη προσευχή κατόρθωνε νά διώχνη τήν θλίψη καί τήν ἀθυμία καί νά ἔχη χαρούμενη διάθεση. Μάλιστα, ἐμψύχωνε καί παρηγοροῦσε ὅσους τόν ἐπισκέπτονταν, ἀντί νά δέχεται αὐτός παρηγορία ἀπό ἐκείνους. Συμβούλευε δέ, μέσα ἀπό τίς ἐπιστολές του, καί τήν μαθήτρια καί πνευματική του κόρη Ὀλυμπιάδα νά κάνη τό ἴδιο. Δηλαδή, νά διώχνη τήν ἄμετρη λύπη καί ἀθυμία καί νά ἀγωνίζεται, μέ τήν βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί τήν συνδρομή τοῦ «κυβερνήτη λογισμοῦ», νά διατηρῆ τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς της καί νά ἔχη χαρούμενη διάθεση ἐνώπιόν του Θεοῦ καί τῶν ἀνθρώπων. Στήν συνέχεια, θά καταγραφοῦν χαρακτηριστικά ἀποσπάσματα ἀπό τίς ἐπιστολές αὐτές.
«Ὅσο σφοδρότερη εἶναι ἡ τρικυμία, τόσο καί τά βραβεῖα εἶναι μεγαλύτερα, ἄν τήν ὑποφέρετε συνεχῶς μέ εὐχαρίστηση καί μέ τήν πρέπουσα ἀνδρεία, ὅπως καί κάμνετε. Διότι καί οἱ κυβερνῆτες τῶν πλοίων σέ περίπτωση ποῦ πνέει σφοδρός ἄνεμος, ἄν ἀνοίξουν τά πανιά πέρα ἀπό τό κανονικό, ἀνατρέπουν τό σκάφος ἄν τά ἀνοίξουν κανονικά καί ὅπως πρέπει, τό ὁδηγοῦν μέ πολλή ἀσφάλεια. Γνωρίζοντας, λοιπόν, αὐτά μή παραδοθῆς στήν τυραννία τῆς ἀθυμίας, ἀλλά νίκα τήν τρικυμία μέ τόν λογισμό διότι δέν μπορεῖ ὁ κλυδωνισμός νά εἶναι ἀνώτερος ἀπό τήν ἱκανότητά σου... Νά κοπιάζης, νά προσπαθῆς καί νά ἀγωνίζεσαι, ἔχοντας τήν συμμαχία τῶν λόγων μου, ὥστε νά ἐξωθῆς καί νά ἀποβάλλης μέ πολλή σφοδρότητα τούς λογισμούς ποῦ σέ ταράσσουν καί σού προκαλοῦν τόσο θόρυβο καί ζάλη». Καί συνεχίζει: «Δέν θά παύσω νά ἐπαναλαμβάνω συνεχῶς ὅτι ἡ εὔθυμη διάθεση δέν ὀφείλεται τόσο στήν φύση τῶν πραγμάτων, ὅσο στήν γνώμη τῶν ἀνθρώπων... Ἡ εὐθυμία δέν ἐξαρτᾶται ἀπό τούς ἀκίνητους νόμους τῆς φύσεως, τούς ὁποίους εἶναι ἀδύνατον νά ἀναμοχλεύσουμε καί νά μεταθέσουμε, ἀλλά ἀπό τούς ἐλεύθερους λογισμούς τῆς προαιρέσεως, τούς ὁποίους εὔκολα χειριζόμαστε».
Συνήθως, ἐμεῖς θεωροῦμε τούς ἄλλους ὑπεύθυνους γιά τά στραβά καί ἀνάποδα ποῦ συμβαίνουν στήν ζωή μας καί ὄχι τόν ἑαυτό μας μέ τίς ἀδυναμίες, τά πάθη καί τά λάθη του καί δέν ἔχουμε τό θάρρος νά ἀναλάβουμε τίς εὐθύνες μας. Ἀλλά ὁ ἱερός Χρυσόστομος, στήν 17η ἐπιστολή του, τονίζει ὅτι «ἐκεῖνον ποῦ δέν ἀδικεῖ ὁ ἴδιος τόν ἑαυτό του, κανένας ἄλλος δέν μπορεῖ νά τόν βλάψη». Ἔστειλε, μάλιστα, σχετική πραγματεία γιά τό θέμα αὐτό στήν ὁσία Ὀλυμπιάδα καί τήν προτρέπει νά τήν μελετᾶ, ἐπειδή θά τῆς εἶναι «ἱκανό φάρμακο». Καί τῆς εὔχεται νά εἶναι πάντα, μέ τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ καί τόν προσωπικό της ἀγώνα, δυνατή καί χαρούμενη.
Ἐάν ἐμεῖς ἔχουμε τά ὅποια προβλήματά μας σίγουρα δέν φταῖνε σέ τίποτε οἱ ἄλλοι νά μᾶς βλέπουν μέ κατεβασμένα «μοῦτρα». Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία μᾶς μαθαίνει τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο θά ὑπερβαίνουμε τίς ἀντιξοότητες καί τά λυπηρά γεγονότα τῆς ζωῆς, οὕτως ὥστε νά μποροῦμε νά διατηροῦμε τήν εἰρήνη τῆς ψυχῆς μας, ἀλλά καί νά ἔχουμε χαρούμενη διάθεση μπροστά στόν Θεό καί τούς ἀνθρώπους.–



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου