Δευτέρα, 23 Ιουλίου 2012

Ὁ προφήτης Ἰεζεκιήλ-Ὁσία Πελαγία ἡ Τηνία


                      ΤΟ CΥΝΑΞΑΡΙ ΤΗC ΔΕΥΤΕΡΑC
          OI AΓΙΟΙ ΤΗC ΕΚΚΛΗCΙΑC MAC ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ


Μέ τόν `ρχιμ.Πολύκαρπο Καθηγούμενο τς ‘εράς  Μονς τογίου Νικολάου ναπαυσ  γίων Μετεώρων

            
















προφήτης εζεκιήλ
ζησε τόν 6ο α. καί ταν γιός  το ερέα Βουζί . Μέ τόν πύρινο λόγο το λεγχε τίς πράξεις τν περοπτικν ρχόντων . Πολλοί πό τό λαό , λλά καί πιφανες ουδαοι , ζητοσαν τίς συμβουλές του.
  

πολυτκιον 
χος γ’. θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τ
πιπνοία, προκατήγγειλας, Θεο Προφτα, σομένων μυστηρίων τν κβασιν τν το Σωτρος πόρρητον κένωσιν, κα αωνίων νεκρν τν νάστασιν εζεκιλ νδοξε, Χριστν τν Θεν κέτευε, δωρήσασθαι μν τ μέγα λεος.


             Ὁσία Πελαγία Τηνία
 













Πελαγία ταν κόρη το παπ Νικηφόρου Νεγρεπόντη. μητέρα τς ταν πό τόν Τριπόταμο τς Τήνου καί νηκε στήν οκογένεια Φραγκούλη. Γεννήθηκε τό 1752 μ.Χ.στό χωριό Κάμπο τς Τήνου καί τό κοσμικό της νομα ταν Λούκια. πό διάφορα γγραφα φαίνεται τι εχε κόμα τρες δελφές. οκογένειά της διακρινόταν γιά τήν γνή πίστη καί τήν προσήλωση στά θρησκευτικά δεώδη.  Λίγα χρόνια μετά τή γέννηση τς Λουκίας πατέρας τς πέθανε. ταν τότε 12 χρονν καί δειχνε σημάδια ντονης πιθυμίας νά φιερωθε καί νά πηρετήσει τό θέλημα το Θεο. Ο δυσκολίες τς ζως καναν τήν μητέρα της νά τή στείλει στόν Τριπόταμο, στήν κάπως πιό εκατάστατη δελφή της. κε Λούκια μεινε τρία χρόνια καί συχνά πισκεπτόταν τήν λλη θεία της, πού ταν μοναχή στή Μονή Κεχροβουνίου. νοίωσε τότε πιτακτική τήν νάγκη ν' κολουθήσει τόν μοναχικό βίο καί σέ λικία 15 χρονν μπκε στό Μονστήρι σάν δόκιμη, πό τήν πίβλεψη τς θείας τς μοναχς Πελαγίας. ταν λθε ρα γινε καί δια μοναχή μέ τό νομα Πελαγία.
ς μοναχή φοσιώθηκε μέ ψυχή καί σμα στήν λατρεία το Θεο καί στήν νακούφιση τν πασχόντων. γνότητα τς ψυχς της, σιότητα τς ζως της, αταπάρνησή της, μυστική ζωή της κι πόθος της γιά λύτρωση συντέλεσαν στε μοναχή Πελαγία νά γίνει τό «σκεος κλογς» γιά ν' ποκαλυφθε σ' ατήν Παναγία γιά τήν ερεση τς γίας εκόνας της στόν γρό το Δοξαρ στήν πόλη τς Τήνου (30 ανουαρίου 1823 μ.Χ.), γεγονός πού μελλε νά κάμει τήν Τνο ερό νησί καί νά κατατάξει τήν Πελαγία μεταξύ τν γίων. Τό γεγονός δέ ατό συνέβη ταν σια ταν 73 χρόνων καί ρχιερέας Τήνου ταν Γαβριήλ.
σία Πελαγία κανε, μέ τίς πρεσβεες τς Παναγίας καί τή χάρη το Θεο, ρκετά θαύματα πρίν καί μετά τόν θάνατό της, ποιος λθε στίς 28 πριλίου 1834 μ.Χ. καί τάφηκε στό ναό τν Ταξιαρχν το μοναστηριο.
Τό 1973 μ.Χ. μως, κτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στό νομά της, που φυλάσσεται καί προσκυνεται γία κάρα τς σήμερα. νακηρύχτηκε γία μέ Συνοδική Πατριαρχική Πράξη στίς 11 Σεπτεμβρίου 1970 μ.Χ. καί μνήμη τς ρίστηκε νά τιμται στίς 23 ουλίου, τήν μερα δηλαδή το ράματός της.
ΤΟ ΟΡΑΜΑ ΤΗΣ ΕΥΡΕΣΕΩΣ

ερεση τς θαυματουργς εκόνας τς Παναγίας, γινε στερα πό ραμα τς γίας Πελαγίας.

Την Κυριακή 9 Ιουλίου 1822μ.Χ. βλέπει στον ύπνο της μία μεγαλοπρεπή κυρία με φωτοστέφανο, η οποία της εξηγεί πόσο υπέφερε θαμμένη τόσα χρόνια κάτω από το χώμα. Της ζήτησε όταν ξημερώσει να επισκεφθεί τον επίτροπο εσωτερικών υποθέσεων της Μονής και να του ανακοινώσει την επιθυμία της να αποκαλυφθεί το ερειπωμένο θαμμένο μέγαρό της στον αγρό του Αντ. Δωξαρά.
Όταν ξύπνησε κατάλαβε ότι η κυρία ήταν η Θεοτόκος και ότι το μέγαρο ήταν προφανώς ο Ναός Της. Της γεννήθηκαν όμως αμφιβολίες για το κατά πόσο μπορεί κάτι τέτοιο να συμβαίνει σε εκείνη την άσημη ταπεινή και το πώς θα έπρεπε να υποφέρει τους χλευασμούς και τις κοροϊδίες του δύσπιστου κόσμου. Έτσι αποφάσισε να μην αναφέρει τίποτα.
Την επόμενη Κυριακή 16 Ιουλίου 1822 μ.Χ., εμφανίζεται και πάλι στον ύπνο της η ίδια Κυρία δίνοντας και πάλι την ίδια παραγγελία. Η Πελαγία δεν είχε πλέον καμία αμφιβολία ότι ήταν η εκλεκτή από την Θεοτόκο, αλλά και πάλι την απέτρεψαν οι αμφιβολίες.
Όταν και την τρίτη Κυριακή 23 Ιουλίου 1822 μ.Χ. εμφανίζεται στον ύπνο της με στεναχωρημένο, αλλά αυστηρό ύφος ζητώντας εξηγήσεις για την αγνόηση της παραγγελίας της, η Πελαγία αποφασίζει πλέον να προχωρήσει χωρίς να ολιγωρήσει.
Την ίδια μέρα η Πελαγία κατέφυγε στην Ηγουμένη η οποία γνωρίζοντας τον ενάρετο βίο της την πίστεψε και επισκέφθηκε τον επίτροπο. Ο επίτροπος με την σειρά του ειδοποίησε με την συνοδεία της Πελαγίας τον Μητροπολίτη της Τήνου ο οποίος προσκαλεί τον λαό της Τήνου στον Μητροπολιτικό ναό των Ταξιαρχών, παρακαλώντας τον να συνδράμουν για τον σκοπό αυτό σε χρήμα ή και σε εργασία.
Ο λαός πρόθυμα άρχισε τις ανασκαφές στις αρχές Σεπτεμβρίου 1822 μ.Χ. από τις οποίες αποκαλύφθηκαν ο αρχαίος ναός του Διονύσου και ο ναός του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου. Ωστόσο δεν βρέθηκε κανένα ίχνος εικόνας πράγμα που επισκίασε το θετικό κλίμα και οδήγησε τον κόσμο σιγά, σιγά στην εγκατάλειψη του εγχειρήματος. Η Πανώλη θέριζε εκείνη την εποχή, πράγμα που ο επίτροπος το θεώρησε θεία τιμωρία.
Σε συνεργασία πάλι με τον Μητροπολίτη Τήνου συγκαλούν και πάλι τον λαό της Τήνου με την ίδια έκκληση ορίζοντας επιπλέον και μια επιτροπή ελέγχου του έργου. Όσο οι εργασίες δεν έφερναν αποτέλεσμα, ο λαός χλεύαζε και κατηγορούσε την Πελαγία ως ονειροπόλα.

Με δάκρια στα μάτια η Πελαγία ζητά την βοήθεια της Παναγίας, η οποία της αποκαλύπτει πλέον το ακριβές σημείο στο οποίο ήταν θαμμένη η εικόνα Της.
Στις 30 Ιανουαρίου 1823 μ.Χ., μετά από την υπόδειξη της εν λόγω θέσης, η αξίνα του Δημ. Βλάσση προσκρούει στο θαυματουργό εικόνισμα!

Τας ατων ΄γίαις πρεσβεες Γλυκύτατε ΄ησο Χριστέ  ‘λέησον καί σσον μας `μήν

πολυτκιον χος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
μέμτπως βίωσας ν γκράτει πολλ κα πόνοις σκήσεως κα ν γάπ θερμή, Πελαγία Θεόληπτε. θεν τν Θεοτόκον παλλήλως κατεδες, μηνύουσαν σο Εκόνος τν νεύρεσιν ταύτης. ν πρέσβευε, γία Μτερ, πρ τν τιμώντων σέ.








Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου