Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Προφήτης Ἰωήλ

Προφήτης Ιωήλ


Ὁ Προφήτης Ἰωὴλ καταγόταν ἀπὸ τὴν φυλὴ τοῦ Ρουβὴμ καὶ ἦταν γιὸς τοῦ Βαθουήλ. Ἔζησε τὸν 9ο αἰώνα π.Χ. καὶ προφήτευσε ὅταν βασιλεὺς στὴν φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἦταν ὁ Ἰωνᾶς. Ἀνήκει στὸν χορὸ τῶν λεγομένων δώδεκα μικρῶν Προφητῶν. Τὸ προφητικό του βιβλίο εἶναι μικρὸ ἀποτελεῖται μόνον ἀπὸ τέσσερα κεφάλαια, ἀλλὰ ἔχει χαρακτηρισθῆ ποιητικότατο, περίκομψο καὶ κόσμημα τῆς ἑβραϊκῆς φιλολογίας.
Κήρυξε μετάνοια στὸν λαὸ καὶ ἐπιστροφή του στὸν Θεὸ τῶν Πατέρων του, λέγοντάς του: «καὶ νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ἐπιστράφητε πρὸς μὲ ἐξ ὅλης της καρδίας ὑμῶν... καὶ διαρρήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ μὴ τὰ ἱμάτια ὑμῶν καὶ ἐπιστράφητε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων ἐστι, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος». Δὲν παρέλειψε ὅμως, στὴν συνέχεια, νὰ ἐκφράση καὶ τὴν εὐαρέσκεια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν μετάνοια τοῦ λαοῦ, ἐφ’ ὅσον αὐτὴ πραγματοποιηθῆ, καθὼς καὶ τὴν ὑπόσχεσή Του ὅτι θὰ εἶναι συνεχῶς μαζί Του γιὰ νὰ τὸν προστατεύη: «Καὶ ἐζήλωσε Κύριος τὴν γῆν αὐτοῦ καὶ ἐφείσατο τοῦ λαοῦ αὐτοῦ... καὶ ἐπιγνώσεσθε ὅτι ἐν μέσω τοῦ Ἰσραὴλ ἐγὼ εἰμι... καὶ οὐ μὴ καταισχυνθῶσιν ἔτι ὁ λαός μου εἰς τὸν αἰώνα».
Προφήτευσε τὴν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Ἀποστόλους τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, γι’ αὐτὸ καὶ χαρακτηρίσθηκε ὡς ὁ Προφήτης τῆς Πεντηκοστῆς: «Καὶ ἔσται μετὰ ταῦτα καὶ ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πάσαν σάρκα, καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνύπνια ἐνυπνιασθήσονται, καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται καὶ ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου». Ἐπίσης, προφήτευσε τὴν σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ τὴν Δευτέρα Παρουσία Του.
Ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία του μᾶς δίνουν τὴν ἀφορμὴ νὰ τονίσουμε τὰ ἀκόλουθα:
Πρῶτον. Πολλὲς ἀπὸ τὶς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ποῦ ἀναφέρονται στὸ σχέδιο τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ἤτοι στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, στὰ θαύματα ποῦ ἐπιτέλεσε, στὰ ἑκούσια Πάθη Του, τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Ἀνάληψή Του καὶ τὴν Πεντηκοστὴ -δηλαδὴ σὲ γεγονότα τὰ ὁποῖα πραγματοποιήθηκαν πολλοὺς αἰῶνες μετὰ τὴν ἐξαγγελία τους- εἶναι αἰνιγματώδεις καὶ δύσκολες στὴν κατανόησή τους. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν εἶναι ἀπαραίτητη ἡ μελέτη τῶν κειμένων τῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι εἶναι θεόπτες καὶ γι’ αὐτὸ ἀλάνθαστοι ἑρμηνευτὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καθὼς ἐπίσης καὶ τῶν ὑμνολογικῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας, στὰ ὁποῖα περιέχεται, μὲ ἔμμετρο λόγο, ὅλη ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ καὶ οἱ ἱεροὶ ὑμνογράφοι εἶναι θεολόγοι-θεόπτες.
Στὸ τρίτο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τοῦ Προφήτου Ἰωήλ, εἶναι γραμμένα μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «καὶ δώσω τέρατα ἐν οὐρανῶ καὶ ἐπὶ τῆς γής, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ». Σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν ἁγίων Πατέρων, ὁ Προφήτης ἀναφέρεται στὴν σάρκωση τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος «δι’ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν» καταδέχθηκε νὰ σαρκωθῆ «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου». Ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ἀποδίδει αὐτὴν τὴν ἑρμηνεία μὲ θαυμάσιο ποιητικὸ λόγο, στὸ «Δοξαστικὸ» ποῦ ψάλλεται στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ». Γράφει: «Αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ, τέρατα γς ἃ προεῖδεν Ἰωὴλ αἷμα τὴν σάρκωσιν, πῦρ τὴν θεότητα, ἀτμίδα δὲ καπνοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τῷ ἐν τ Παρθέν τοῦ Λόγου κτίσαν τὴν σάρκωσιν καὶ κόσμον εὐωδιάσαν...». Δηλαδή, τὸ αἷμα δηλώνει τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ πῦρ φανερώνει τὴν θεότητά Του. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἡ ἀτμίδα καπνοῦ δηλώνει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἔγινε ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, σύμφωνα καὶ μὲ τὸν λόγο τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ πρὸς τὴν Θεοτόκο: «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοὶ διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον, κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ».
Ἑπομένως, ὅταν μελετᾶ κανεὶς τὴν Ἁγία Γραφὴ δὲν πρέπει νὰ ἀποπειράται νὰ τὴν ἑρμηνεύη μόνος του, μὲ τὸν στοχασμό του, ὅπως κάνουν οἱ Προτεστάντες, ἐπειδὴ παραμονεύει ὁ κίνδυνος τῆς πλάνης. Θὰ πρέπει νὰ συμβουλεύεται τὴν πατερικὴ διδασκαλία καὶ τὰ ὑμνολογικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μελέτη τῶν ὁποίων δὲν παρέχει ἁπλῶς κάποιες γνώσεις, ἀλλὰ τρέφει καὶ στηρίζει πνευματικά, καθὼς ἐπίσης ὁπλίζει τὸν πνευματικὸ ὀργανισμὸ μὲ ἰσχυρὰ πνευματικὰ ἀντισώματα.
Δεύτερον. Μετὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Ἀποστόλους τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, οἱ Ἀπόστολοι κήρυξαν στὸν λαὸ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἀκροατήριό τους ἀποτελεῖτο ἀπὸ ἀνθρώπους ποῦ ἀνῆκαν σὲ διάφορες φυλές, μὲ διαφορετικὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα. Δηλαδή,  σαν «Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμίται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην... Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοι τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ Ἄραβες», καὶ ὅμως ὅλοι αὐτοὶ ἄκουαν καὶ καταλάβαιναν τὸν λόγο ὁ καθένας στὴν δική του γλώσσα. Αὐτό βέβαια, δὲν σημαίνει ὅτι οἱ Ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι σαν Γαλιλαῖοι, κήρυτταν ταυτοχρόνως σὲ πολλὲς γλῶσσες, ἀλλὰ κήρυτταν μόνον σὲ μία, ἤτοι στὴν δική τους γλώσσα. Οἱ ἀκροατές, ὅμως, ἄκουαν τὸν λόγο ὁ καθένας στὴν δική του γλώσσα καὶ ἔτσι μποροῦσαν νὰ τὸν καταλάβουν. Αὐτό, ἀσφαλῶς, γινόταν μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ αὐτὸ τὸ παράδοξο γεγονός, δηλαδὴ τὸ νὰ ὁμιλοῦν κάποιοι ἄνθρωποι διαφορετικὲς γλῶσσες καὶ ὅμως μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μποροῦν νὰ συνεννοηθοῦν, δὲν συνέβη μόνον τότε, τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἀλλὰ ἐπαναλήφθηκε καὶ στὴν ζωὴ πολλῶν ἁγίων, παλαιῶν καὶ συγχρόνων. Καὶ ὑπάρχουν ἀρκετὰ παραδείγματα. Ἀντίθετα, μεταξὺ τῶν ἐμπαθῶν ἀνθρώπων ἡ συνεννόηση εἶναι ἀπὸ δύσκολη ἕως ἀδύνατη, ἔστω κι ἂν χρησιμοποιεῖται ἀπὸ ὅλους ἡ ἴδια γλώσσα.
Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐσωτερικὴ καθαρότητα καὶ ἑπομένως ἐνεργεῖ μέσα τοῦ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀποτελεῖ ἀστείρευτη πηγὴ εὐωδίας, εὐλογίας, εἰρήνης, καὶ παρηγοριᾶς, γιὰ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔρχονται σὲ ἐπικοινωνία μαζί του, ὅταν, βεβαίως, εἶναι σὲ θέση νὰ ὀσφρανθοῦν, νὰ αἰσθανθοῦν καὶ νὰ καταλάβουν.–




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου