Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ




          













 

 

 

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ

        Μέ τόν Ἀρχιμ. Πολύκαρπο, Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς   Μονῆς Ἁγίου Νικολάου  Ἀναπαυσᾶ Μετεώρων


Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου,
Ζηλοῦντα πλευρᾶς λογχονύκτου σῆς πάθος.
Εἰκοστῇ μελίαι Δημήτριον ἕκτῃ ἀνεῖλο

Ὁ Ἃγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί τό 280 - 284 μ.Χ. καί μαρτύρησε ἐπί τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ καί Μαξιμιανοῦ τό 303 μ.Χ. ἢ τό 305 μ.Χ. ἢ(τό πιό πιθανό) τό 306 μ.Χ.
ὉΔημήτριος ἦταν γόνος ἀριστοκρατικής οἰκογένειας στή Θεσσαλονίκη. Σύντομα ἀνελίχθηκε στίς βαθμίδες τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ μέ ἀποτέλεσμα σέ ἡλικία 22 ἐτῶν νά φέρει το βαθμό τοῦ χιλιάρχου. Ὣς ἀξιωματικός τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ κάτω ἀπό τήν διοίκηση τοῦ Τετράρχη (καί ἒπειτα αὐτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανοῦ, ὃταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Διοκλητιανός, ἒγινε χριστιανός καί φυλακίστηκε στήν Θεσσαλονίκη τό 303 μ.Χ., διότι ἀγνόησε τό διάταγμα τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ «περί ἀρνήσεως τοῦ χριστιανισμοῦ». Μάλιστα λίγο νωρίτερα εἶχε ἱδρύσει κύκλο νέων πρός μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
Στή φυλακή ἦταν καί ἓνας νεαρός χριστιανός ὁ Νέστορας (βλέπε 27 Ὀκτωβρίου), ὁ ὁποῖος θά ἀντιμετώπιζε σέ μονομαχία τόν φοβερό μονομάχο τῆς ἐποχῆς Λυαίο.Ὁ νεαρός χριστιανός πρίν τήν μονομαχία ἐπισκέφθηκε τόν Δημήτριο καί ζήτησε τήν βοήθειά του. Ὁ Ἃγιος Δημήτριος τοῦ ἒδωσε τήν εὐχή του καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν ὁ Νέστορας νά νικήσει τό  Λυαίο, καί νά προκαλέσει τήν ὀργή τοῦ αὐτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε νά θανατωθοῦν καί οἱ δύο, Νέστορας καί Δημήτριος.
Οἱ συγγραφεῖς ἐγκωμίων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί Δημήτριος Χρυσολωρᾶς, ἀναφέρουν ὃτι τό σῶμα τοῦ Ἁγίου ἐτάφη στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου, ὁ δέ τάφος μετεβλήθη σέ βαθύ φρέαρ πού ἀνέβλυζε μύρο, ἐξ οὖ καί ἡ προσωνυμία του Μυροβλήτου.
Στις βυζαντινές εἰκόνες ἀλλά καί στήν σύγχρονη ἁγιογραφία ὁ Ἃγιος Δημήτριος παρουσιάζεται ἀρκετές φορές ὡς καβαλάρης μέ κόκκινο ἂλογο (σε ἀντιδιαστολή τοῦ λευκοῦ ἀλόγου τοῦ Ἁγίου Γεωργίου) νά πατά τόν ἂπιστο Λυαίο.

Σήμερα ὁ Ἃγιος Δημήτριος τιμάται ὡς πολιούχος Ἃγιος τῆς Θεσσαλονίκης.

Ἓνα ἀπό τά πολλά θαύματα τοῦ Ἁγίου εἶναι καί τό ἑξῆς. Τό 1823 μ.Χ. οἱ Τούρκοι πού ἦταν ἀμπαρωμένοι στήν Ἀκρόπολη τῆς Ἀθήνας ἑτοίμαζαν τά πυρομαχικά τους γιά νά χτυπήσουν μέ τά κανόνια τους, τούς Ἓλληνες πού βρισκόντουσαν στόν ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, μά ὁ Ἃγιος Δημήτριος ἒκανε τό θαῦμα τοῦ γιά νά σωθοῦν οἱ Χριστιανοί καί ἡ πυρίτιδα ἒσκασε στά χέρια τῶν Τούρκων καταστρέφοντας καί τμῆμα τοῦ μνημείου τοῦ Παρθενώνα. Γιά νά θυμούνται αὐτό τό θαύμα, ὁ ναός λέγεται ἀπό τότε Ἃγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, ἀπό τήν λουμπάρδα δηλαδή τό κανόνι τῶν Τούρκων πού καταστράφηκε.
Ταῖς  αὐτοῦ Ἁγίαις πρεσβεῖες Γλυκύτατε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησόν καί σῶσον ἡμᾶς
Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τοῖς τῶv ἰαμάτωv σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεv, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπωv τὴν πόλιv σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.

Κάθισμα
Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλήν, ἐξέκλινας Ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας· διὰ τοῦτο θῦμα, σαυτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι Λόγῳ ἀθλήσας στερρότατα· ὅθεν καὶ τῇ λόγχῃ, τὴν πλευρὰν ἐξωρύχθης, τὰ πάθη ἰώμενος, τῶν πιστῶς προσιόντων σοι, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λογον.
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις καταπλουτῶν, ἀσεβείας τὴν πλάνην καταβαλών, Μάρτυς κατεπάτησας, τῶν τυράννων τὰ θράση, καὶ τῷ θείῳ πόθῳ, τὸν νοῦν πυρπολούμενος, τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην, εἰς χάος ἐβύθισας· ὅθεν ἐπαξίως, ἀμοιβὴν τῶν ἀγώνων, ἐδέξω τὰ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ,
τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον
Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, μάρτυς μυροβλύτα τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐσεβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Δημήτριε τρισμάκαρ ταῖς ἱκεσίαις σου.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον ὕμνοις τιμήσωμεν.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου