Δευτέρα, 19 Νοεμβρίου 2012

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΖΩΉ ΚΑΤΑ ΤΟΥς ΑΓΙΟΥΣ ΠΑΤΕΡΑΣ


ΑΠΙΣΤΙΑ ΚΑΙ Η ΑΜΦΙΒΟΛΙΑ
ΤΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ
ἅγιος Μακάριος Αἰγύπτιος σὲ ὁμιλία του ἀναφέρει: «Διότι, ἂν φρόντισε Κύριος γιὰ τὰ φθαρτὰ σώματα, ὅταν ἦρθε στὴν γῆ, πολὺ περισσότερο φροντίζει γιὰ τὴν ἀθάνατη καὶ σύμφωνα μὲ τὴν δική του εἰκόνα κατασκευασμένη ψυχή. Ἀλλὰ ἐξ αἰτίας τῆς ἀπιστίας μας καὶ τῆς ἔλλειψης ἐμπιστοσύνης πρὸς αὐτόν, ἐξ αἰτίας τοῦ ὅτι δὲν Τὸν ἀγαπᾶμε μὲ ὅλη μας
τὴν καρδιὰ καὶ δὲν Τὸν πιστεύουμε ἀληθινὰ, δὲν μποροῦμε ἀκόμη νὰ ἐπιτύχουμε τὴν πνευματικὴ θεραπεία καὶ σωτηρία μας». 1
ἅγιος Νεκτάριος στὸ «Τὸ Γνῶθι Σαυτὸν» μᾶς διδάσκει « ἄπιστος ἠγνόησεν ὅτι εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου εὕρηται οὐχὶ ἐν τῇ ἀπολαύσει τῶν ἐπιγείων ἀγαθῶν, ἀλλὰ ἐν τῇ ἀγάπῃ τοῦ Θεοῦ, τοῦ ἄκρου καὶ αἰωνίου ἀγαθοῦ. Ἐντεῦθεν καὶ κακοδαιμονία τῶν ἀγνοούντων τὸν Θεόν. ἀρνούμενος τὸν Θεὸν ἀρνεῖται τὴν ἰδίαν εὐτυχίαν καὶ τὴν ἀΐδιον μακαριότητα.
Δυστυχής, ἀγωνίζεται τὸν πολύμοχθον τοῦ βίου ἀγῶνα καὶ ἄπελπις καὶ δειλήμων βαδίζει πρὸς τὸ τέρμα τοῦ βίου αὐτοῦ, πρὸς τὸν χαίνοντα ἤδη τάφονΡέει πρὸ τῶν ποδῶν αὐτοῦ τὸ γλυκὺ ρεῖθρον τῆς χαρᾶς καὶ τῆς εὐτυχίας, αὐτὸς δὲ ὡς καταδεδικασμένος Τάνταλος ἀδυνατεῖ νὰ δροσίση τὴν
ὑπὸ τῆς ἀπιστίας ξηρανθεῖσαν γλῶσσαν του, καὶ νὰ κατασβέση τὴν καίουσαν δίψαν του, διότι τὸ ὕδωρ τὸ ρέον ἐκ τῆς δροσογόνου πηγῆς τῆς πίστεως ὀλισθαῖνον φεύγει πρὸ τῶν χειλέων αὐτοῦ». 2
ἅγιος Βασίλειος σημειώνει «Εἶναι μακάριος ὅποιος δὲν ἔχει γιὰ τὸν Θεὸ ἀμφιβολία, ὅποιος δὲν μικροψύχησε γιὰ τὰ παρόντα, ἀλλὰ περίμενε τὰ μέλλοντα. Ὅποιος δὲν εἶχε γιὰ τὸν Δημιουργό μας δυσπιστίες».3
Οἱ ἅγιοι Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης λένε «Ἀλλὰ ἂς μὴ καυχιόμαστε, λέγονταςεἴμαστε πιστοὶ”, γιατί θὰ κριθοῦμε ὡς ὑποκριτὲς καὶ ἄπιστοι ἄνθρωποι, ἀφοῦ δυσδιάκριτη πίστη, ποὺ ἀπόκρυφα κατοικεῖ στὴν καρδιά, φανερώνεται μόνο μὲ τὰ ἔργα. Ἂν πιστεύουμε στὸ Σωτήρα μας Ἰησοῦ Χριστὸ ποὺ λέειἂς γίνει σύμφωνα μὲ τὴν πίστη σου”, ἂς ἔχουμε τὴν βεβαιότητα ὅτι θὰ πεῖ καὶ στὴν ψυχὴ ποὺ ἐνοικεῖ στὸ σῶμα μαςἔχε θάρρος, θυγατέρα, πίστη σου σὲ ἔχει σώσει”. Ὥστε πίστη μας δὲν ἀποδεικνύεται ἀπὸ αὐτὰ ποὺ λέμε καὶ διακηρύττουμε, ἀλλὰ ἀπὸ τὸ πόσο θεραπευόμαστε».4
ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος ἀναφέρει «(Αὐτοὶ ποὺ ἐξασκοῦν
τὴν ὑπακοὴ) κρατοῦν γερὰ τὴν ἀσπῖδα τῆς πίστεως καὶ ἐμπιστοσύνης πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν γυμναστή τους, καὶ μὲ αὐτήν, θὰ ἐλέγαμε, ἀποκρούουν κάθε λογισμὸ ἀπιστίας μεταβάσεως καὶ ἀναχωρήσεως (ἀπὸ τὴν . Μονὴ).Οἱ ὑπάκουοι ανθρωποι ἔχουν ἀνεσπασμένη συνεχῶς τὴν μάχαιρα τοῦ Πνεύματος καὶ νεκρώνουν κάθε ἰδικὸ τους θέλημα, ποὺ θὰ ἀναφανῆ, ἔχουν φορέσει τοὺς σιδερένιους θώρακες τῆς ὑπομονῆς καὶ τῆς πραότητος καὶ μὲ αὐτοὺς ἀποκρούουν κάθε ὑβρεολογία, κάθε λέξι ποὺ σουβλίζει καὶ κάθε λόγο ποὺ ρίπτεται ἐναντίον τους σὰν βέλος, ἔχουν φορέσει καὶ τὴνπερικεφαλαίαν τοῦ σωτηρίου”, τὴν σκέπη δηλαδὴ ποὺ τοὺς παρέχει εὐχὴ τοῦ γέροντοςὍσοι θέλουν νὰ τρέφουν πάντοτε ἀδίστακτη ἐμπιστοσύνη στοὺς Γέροντες, ἐπιβάλλεται νὰ διατηροῦν ἀλησμόνητα καὶ ἀνεξάλειπτα στὴν καρδιὰ τους τὰ πνευματικά τους κατορθώματα. Ὥστε, ὅταν οἱ δαίμονες προσπαθοῦν νὰ ἐνσπείρουν μέσα τους ἀμφιβολία, νὰ τὰ ἐνθυμοῦνται καὶ νὰ τοὺς ἀποστομώνουν».5
Ὑποσημειώσεις:
1 .Μακάριος ὁ Αἰγύπτιος «Ὁμιλίες Πνευματικὲς 50» Ἔκδ. «Γρη γό ριος ὁ
Παλαμᾶς» σελ. 365. 2. Νεκταρίου Κεφαλᾶ Μητροπολίτου Πενταπόλεως
«Ἅπαντα» τόμ. Ε΄ σελ. 122-123. 3.Μεγάλου Βασιλείου «Ἱερὰ Παράλ λη λα» Ἁγ.
Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ. 4. Βαρσανουφίου καὶ Ἰωάννου κείμενα διακριτικὰ
καὶ ἡσυχαστικὰ τόμ. Α΄ σελ. 319. 5. Ἰωάννου τοῦ Σιναΐτου Κλῖμαξ Ἔκδ. Ἱ. Μ.
Παρακλήτου Λόγος Δ΄ 2,8 ΑΓΙΟΝ ΚΟΣΜΑΝ ΤΟΝ ΑΙΤΩΛΟΝ
Η στηλη της «πανελληνιου ενωσεως θεο

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου