Σάββατο, 30 Ιουνίου 2012

Η Ιερά Μονή των Αγίων ΄ Άποστόλων Κλεινοβού



Μέ λαμπρότητα καί κατάνυξη τελέσθηκε ορτή    tων γίων νδόξων  ποστόλων Πέτρου καί Παύλου στήν  μονυμη ερά Μονή  Κλεινοβου .Τήν  κυριωνυμο ν μέρα τελεσθη  ερατικόν συλλειτουργό μέ προεξάρχοντα τόν ρχιμ. Πολύκαρπο   Καθηγούμενο  τς ερς Μονς γίου Νικολάου  ναπαυσά Μετεώρων, τόν ρχιμ. Γεράσιμο Καθηγούμενό της ς νω ερς Μονς, καί  τόν Ασιμολο/ τατον Πάτερα Γεώργιον  Σαμαρά φημέριο  του ερο  Ναο  γίας Παρασκευς Κλεινοβού.Στήν  πανηγυρική Θεία  Λειτουργία  ψαλλαν  ο Καλλίφωνες  εροψάλτες , ο   Εάγγελοι Φωτόπουλος καί Σαμαράς.Στήν διάρκεια το Κοινωνικο  τόν Πανηγυρικόν λόγο ξεφώνησε ρχιμ. Πολύκαρπος, κάνοντας ναφορά στήν Προσωπικότητα το ποστόλου Παύλου.Τόν Θεον Λόγον  θά ναρτήσουμε διά τήν  πνευματικήν φέλεια τν ναγνωστν.
Άγιοι Πέτρος και Παύλος Πρωτοκορυφαίοι Απόστολοι                                       

                       ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΥΛΟΣ
  
                              (29 Ιουνίου)
Δύο μεγάλες προσωπικότητες πανηγυρίζει καί ἑορτάζει ἤ  Ἁγία   μας  Ἐκκλησία σήμερα  Σεβαστοί Πατέρες καί  ἀγαπητοί μου ἄδελφοι , τόν Ἀπόστολο Παῦλο καί τόν Ἀπόστολο Πέτρο.Σ΄αὐτό τό μικρό καί γραφικό Μοναστήρι τῶν Ἅγιων Ἀποστόλων  ἤρθαμε σήμερα νά ἑορτάσουμε  καί νά πανηγυρίσουμε τήν  μνήμη τῶν δύο ἀποστόλων τοῦ Πρωτοκορυφαίου Ἀποστόλου Πέτρου  καί τοῦ ἀποστόλου τῶν  Ἐθνῶν Παύλου.
Εἶναι γνωστά τά κυριώτερα περιστατικά τῆς ζωῆς τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ὅπως ὁ ζῆλος του γιά τίς πατρικές του παραδόσεις, ἡ θαυμαστή μεταστροφή του στόν Χριστό, οἱ περιοδεῖες καί οἱ διωγμοί του. Αὐτό πού ἴσως εἶναι λιγότερο γνωστό εἶναι οἱ ἀσκητικοί του ἀγῶνες, τά πνευματικά του παλαίσματα, ἡ ἐσωτερική του ζωή, ἡ ὁποία εἶναι κρυμμένη ἀπό τά μάτια τοῦ κόσμου, ἀφοῦ “κέκρυπται σύν τῷ Χριστῷ ἐν τῷ Θεώ”. Πάντως ὁ ἴδιος κάνει κάποιες νύξεις γιά τόν ἀσκητικό τρόπο τῆς ζωῆς του, λέγοντας ὅτι ἀσκεῖ βία στήν σάρκα, σκληραγωγεῖ καί δουλαγωγεῖ τό σῶμα του γιά νά μή γίνη ἀδόκιμος. Τόν ἀπασχολεῖ σοβαρά τό θέμα τῆς σωτηρίας του καί πραγματικά δείχνει νά τρομάζη στήν σκέψη μήπως σωθοῦν ἄλλοι μέ ἀφορμή τό κήρυγμα καί τά θαύματα πού ἐπιτελεῖ, καί αὐτός μείνει ἐκτός “νυμφώνος”. Καί τήν ἀγιάτρευτη ἀσθένεια τοῦ σώματός του τήν ἐντάσσει σέ αὐτή τήν προοπτική. Τήν θεωρεῖ ὡς εὐλογία καί δῶρο τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ, πού τοῦ δόθηκε γιά νά τόν προφυλάξη ἀπό πιθανή πτώση στό μεγάλο πάθος τῆς ὑπερηφάνειας λόγω τῶν πολλῶν θαυμάτων πού τελοῦσε, ἀλλά καί τῶν μεγάλων ἀποκαλύψεων πού τοῦ δόθηκαν. Μετά τήν ἐμφάνιση τοῦ Χριστοῦ σέ αὐτόν καί τήν βάπτισή του ἀπό τόν Ἀπόστολο Ἀνανία δέν σπεύδει πρός τό κήρυγμα, ἀλλά πηγαίνει στήν ἔρημό της Ἀραβίας, ὅπου παραμένει τρία ὁλόκληρα χρόνια καί ζῆ μέ ἄσκηση καί προσευχή. Ἀφοῦ γεύθηκε τήν γλυκύτητα τῶν καρπῶν τῆς ἐρήμου, τήν ἐσωτερική εἰρήνη καί τήν κάθαρση τῆς καρδιᾶς ἀπό τά πάθη, πορεύθηκε, μετά ἀπό ἀποκάλυψη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί τήν εὐλογία τῆς Ἐκκλησίας, πρός τά ἔθνη, γιά νά κηρύξη τό Εὐαγγέλιον. Στίς Πράξεις τῶν Ἀποστόλων, πού συνέγραψε ὁ συνεργάτης καί συνοδοιπόρος του Εὐαγγελιστής Λουκᾶς, ὁ ἰατρός καί ἀγαπητός φίλος του, καθώς καί στίς ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου βλέπουμε  τίς περιοδεῖες, τούς ἀγῶνες τίς ἀγωνίες, καθώς καί τό καθημερινό του μαρτύριο. Εἶναι ὁ ἀσκητής Ἀπόστολος, πού βιώνει τήν ἱεραποστολή στήν αὐθεντική της μορφή. Εἶναι ἱεραπόστολος καί συγχρόνως ἡσυχαστής μέ τήν ὀρθόδοξη ἔννοια τοῦ ὄρου. Εἶναι αὐτός πού ἐργάζεται γιά τά προσωπικά του ἔξοδα, ἐπειδή γιά λόγους ἄσκησης, ἀλλά καί ἀπό λεπτότητα, δέν θέλει νά ἐπιβαρύνη κανέναν. Ἔχει ἀδειάλειπτη νοερά προσευχή, πού εἶναι τό γλυκύτατο μέλι τῆς ἡσυχίας. Ἡσυχία στήν γλώσσα τῆς Ὀρθόδοξης Θεολογίας σημαίνει φυλακή τῶν αἰσθήσεων, ἀγώνας ἐναντίον τῶν λογισμῶν, νοερά προσευχή. Βιώνει τό “ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε” καί προτρέπει καί ἐμᾶς γιά τήν ἐφαρμογή του. Ὅταν στήν ψυχή ἐνεργή ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ τότε μπορεῖ κανείς νά φυλάττη τήν προσευχή καί τήν ἐσωτερική εἰρήνη ἀκόμα καί σέ μέρος μέ πολλούς θορύβους. Ἀντίθετα καί στό πιό ἥσυχο μέρος δέν βρίσκει ἀνάπαυση, ἀλλά αἰσθάνεται ἀφόρητη μοναξιά ἤ μεταφέρει ἐκεῖ τους θορύβους τῆς πόλης, ὅπότε ἀντί νά γεύεται τούς καρπούς τῆς ἡσυχίας, ἐπιστρέφει περισσότερο κουρασμένος καί ταλαιπωρημένος. Ὁ ἡσυχαστικός τρόπος ζωῆς ὁδηγεῖ στήν εὕρεση νοήματος ζωῆς καί στήν πνευματική ὡρίμανση. Ἀνάλογα μέ τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἀντιμετωπίζει κανείς τά διάφορα προβλήματα πού ἀναφύονται καθημερινά, ἰδιαίτερα τά μεγάλα καί πιεστικά, φανερώνει τήν ἐσωτερική του κατάσταση, τόν τρόπο πού σκέπτεται, καθώς καί τό μέγεθος τῆς πνευματικῆς του ἡλικίας, ἡ ὁποία δέν συμβαδίζει πάντοτε μέ τήν βιολογική. Μελετώντας κανείς τήν ζωή καί τίς ἐπιστολές τοῦ Ἀποστόλου Παύλου βλέπει ἕναν τρόπο ἀντιμετώπισης, ἑνός καί τοῦ αὐτοῦ προβλήματος, διαφορετικό κάθε φορά, πού ὅμως ἔχει σχέση μέ τήν πνευματική του ἡλικία. Π.χ. τό θέμα τῶν προσωπικῶν ἐπιθέσεων καί συκοφαντιῶν ἐναντίον του καί τήν προσπάθεια μείωσής του ἀπό τούς ψευδαποστόλους, πού ἔλεγαν ὅτι εἶναι κατώτερος ἀπό τούς ἄλλους Ἀποστόλους οἱ ὁποῖοι εἶδαν τόν Χριστό καί ἔζησαν κοντά Του κατά τούς χρόνους τῆς ἐπίγειας ζωῆς Του, ἀλλοιῶς τό ἀντιμετωπίζει στήν ἀρχή τῆς πνευματικῆς του πορείας, διαφορετικά ἀργότερα καί πολύ διαφορετικά πρός τό τέλος. Στήν ἀρχή, ὑπεραμυνόμενος τοῦ ἀποστολικοῦ του ἀξιώματος λέγει ὅτι εἶναι καί αὐτός Ἀπόστολος, ἀφοῦ σέ τίποτα δέν ὑστερεῖ ἀπό τούς ἄλλους Ἀποστόλους καί μάλιστα καυχώμενος λέγει ὅτι εἶναι ἀνώτερος ἀπό αὐτούς, ὑπέρ Ἀπόστολος, ἀφοῦ ἐκοπίασε ἀπό τούς ἄλλους περισσότερο. “...σπέρμα Ἀβραάμ εἰσί; καγῶ· διάκονοι Χριστοῦ εἰσι; παραφρονῶν λαλῶ ὑπέρ ἐγώ· ἐν κόποις περισσοτέρως, ἐν πληγαῖς ὑπερβαλλόντως, ἐν φυλακαῖς περισσοτέρως, ἐν θανάτοις πολλάκις... Γέγονα ἄφρων καυχώμενος· ὑμεῖς μέ ἠναγκάσατε”.(Β’ Κόρ.11, 22-24 καί 12,11). Ἀργότερα ὁμολογεῖ ἁπλά ὅτι εἶναι Ἀπόστολος ὅπως οἱ ἄλλοι καί ὅτι εἶδε καί αὐτός τόν Χριστό. Τέλος σέ πολύ ὥριμη πνευματική ἡλικία, δέν ὑπεραμύνεται καν τοῦ ἀποστολικοῦ του ἀξιώματος, δέν ἀπολογεῖται, οὔτε καυχᾶται, ἀντίθετα μάλιστα λέγει ὅτι δέν εἶναι ἄξιος νά ὀνομάζεται Ἀπόστολος, ἀφοῦ ἐδίωξε τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καί ἀποκαλεῖ τόν ἑαυτό του  ἔκτρωμα.Ὁ ἡσυχαστικός τρόπος ζωῆς πού βιώνεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία βοηθᾶ στήν ἀπόκτηση ἐσωτερικῆς εἰρήνης καί πνευματικῆς ὡριμότητος καί κατά συνέπεια στήν σωστή ἀντιμετώπιση τῶν καθημερινῶν προβλημάτων, ἰδιαίτερα τῶν μεγάλων καί πιεστικῶν..O μοναχός έναι  ικέτης ολου του κόσμου, εναι μια συνεχης βία της ανθρωπινης φύσεως, και μια αδιακοπη φυλακή των αισθήσεωνΠολλές φορές εμεις οι πνευματικοι ανθρωποι της Εκκλησίας  επισκεπτόμαστε τα μοναστήρια ζητουμε την πνευματική βοήθεια και προσευχή των μοναχων, δεν εχουμε καλη γνωμη για τους μοναχους, και τα μοναστήρια, και νομίζουμε ότι τα μοναστήρια είναι κλειστές φυλακες κοσμικα σωματεια και οργανώσεις.Τα μοναστήρια αγαπητοι μου είναι τα εργαστήρια κάθε αρετης, τοπος μετανοίας και προσευχής.Τά μοναστήρια ειναι η κατοικία των αφιερωμένων ψυχων,είναι τα πνευματικά λειμάνια των θελόντων σωθηνα είναι η Εκκλησία με αναφορα τον επισκοπο που είναι εις τυπον και τοπον Ιησου Χριστου.
ἀξία τῆς  εὐχῆς το Ἰησοῦ εἶναι ἀνυπολόγιστη, γιατί μέσα σέ λίγες λέξεις«Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησον μέ»συνδέεται στενά ὁμολογία το θεανθρώπου, μέ τήν ὁμολογία τῆς ἁμαρτωλότητός μας, καί ἔτσι ζοῦμε τήν μακαρία κατάσταση τῆς ταπεινώσεως, ποία συνιστ τήν γνώση τῆς δυνάμεως το Ἰησοῦ, καί τήν γνώση τῆς δικῆς μας ἀδυναμίας.Λέγοντας τήν μικρή ἀλλά χαριτωμένη εὐχή ζοῦμε τό πνεῦμα τῆς Ὀρθοδόξου παραδόσεως, καί διαποτιζόμεστε πό τό ρεῦμα τῆς αἰωνίου ζωῆς.Μέ τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ το θεο»ὁμολογοῦμε πίστη στόν θεάνθρωπο καί μέ τό «ἐλέησον μέ τόν ἁμαρτωλόν»ζητᾶμε, ὡς ἁμαρτωλοί, πό Αὐτόν τήν σωτηρίατό σημεῖο αὐτό θά ἤθελα νά μεταφέρω μέ συντομία, την προτροπή του Αγίου Νικοδήμου του Αγορείτου, πού είναι ο διδασκαλος της νοερας και καρδιακης προσευχης
Ὅτι διά τῆς συνεχοῦς μνήμης τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἰησοῦ
          γεννται πρός τόν ησον γάπη. "... σε παρακαλώ θερμά να καταγίνεσαι (απασχολείσαι) με αυτή τη καρδιακή και νοερά  προσευχή και να την έχεις ως έργο αδιάλλειπτο και παντοτεινό, λέγοντας στην καρδιά, μέσω του ενδιάθετου λόγου, το γλυκύ και κοσμοπόθητο και πολυπόθητο όνομα του Ιησού. Τον Ιησού να νοής με το νου σου, τον Ιησού να ποθείς και να αγαπάς με τη θέλησή σου, στον Ιησού να επιστρέφεις όλες τις δυνάμεις της ψυχής σου και από τον Ιησού να ζητάς έλεος με συντριβή και ταπείνωση...Ὁ Ἰησοῦς λοιπόν, παρακαλῶ σέ καί τρίτον, ἄς εἰνε γλυκύ μελέτημα τῆς καρδίας σου, ὁ Ἰησοῦς ἄς εἰνε ἐντρύφημα τῆς γλώσσης σου ὁ Ἰησοῦς ἄς εἰνε τό ἀδολέσχημα καί ἰδέα τοῦ νοός σου ἐν συντομία, ὁ Ἰησοῦς ἄς εἰνε ἡ ἀναπνοή σου καί ποτέ νά μή κορέννυσαι ἐπικαλούμενος τόν Ἰησοῦν διότι ἐκ τῆς τοιαύτης συνεχοῦς καί γλυκυτάτης μνήμης τοῦ Ἰησοῦ, θέλουσιν ἐμφυτευθῆ,  θέλουσιν αὐξήση καί δένδρα μεγάλα θέλουσι γείνη εἰς τήν καρδία σου, αἵ τρεῖς ἐκεῖναι μεγάλαι, καί θεολογικαι ἀρεταί, ἡ πίστις, ἡ ἐλπίς, καί ἡ ἀγάπη
 Το μικρο και γραφικο μοναστήρι των Αγιων Άποστόλων Πετρου και Παυλου μετα από πολλα χρονια ερημωσις  από μοναχους, εδώ και δυο χρονια, μοναζει και ησυχαζει ο Πανοσιολογιωτατος Άρχιμ. Γεράσιμος.Ο πατήρ Γεράσιμος, ενώ ηταν σε ενορια προτίμισε την ησυχια και ανελαβε  με πολύ αγαπη και ιερο ζηλο την αποκατασταση και λειτουργία της Ιερας μονης.Ειναι κληρικος ευλαβης ευγενικος  πιστος στον θεον  και  με διαχυτη καλοσυνη.Πιστευει θερμά εις τον θεον,και τις θερμες Πρεσβειες των Αγιων Αποστολων , ότι θα φερη  εις περας το εργο αυτό. Του ευχόμεθα  ολοψυχα να μοιασει τους δυο Αποστολους τον Πρωτοκορυφαιο  Πετρο στην θερμή  αγάπη  που ειχε στον γλυκυτατον Ιησου και τον Αποστολο Παυλο,στον ησυχαστικο τροπο   ζωης, που βιωνεται, στην Ορθοδοξη Εκκλησια, που βοηθα στην αποκτηση  της εσωτερικης ειρηνης,και πνευματικης ωριμοτητος και στην σωστη αντιμετωπιση των καθημερινων προβληματων, αλλα και να βιωσει την αδιαλειπτο προσευχη το Κυριε Ιησου Χριστε Ελεησόν με.Σέ  εσας Αγαπητοί μου ευχόμεθα Χρονια  Ευλογημένα, με αγάπη καλοσύνη υπομονη στα διαφορα προβληματα ,σωματική και πνευματική υγεία εμπιστοσύνη  στην διδασκαλια της Αγιας μας Εκκλησιας, και θερμή πιστη στον θεον ,ότι είναι ο Πατερας μας και δεν θα μας εγκαταλειψη.Η θερμες πρεσβεες των Αγίων ενδοξων Αποστολων να είναι πάντοτε μαζί μας


 
 
ΘΑ ΛΟΓΟΔΟΤΗΣΟΥΜΕ ΟΛΟΙ. Μέ ατήν τήν λήθεια ς δηγόν μπορομε νά λοκληρώσουμε τήν γήϊνη πορεία μας ν Κυρί, προσέχοντας τά λόγια καί τά ργα μας πρωτίστως τίς σκέψεις καί τίς πιθυμίες μας. Τό Εαγγέλιον τό λέγει καθαρά καί μς προειδοποιε: «κα-
στος
μν περί αυτο λόγον δώσει τ Θε (Ρωμ. ιδ 12)». Καί σέ λλον σημεον λέγει διος Χριστός: «Παντί δέ δόθη πολύ, πολ ζητηθήσεται παρ’ ατο, κα παρέθεντο πολ, περισσότερον ατήσουσιν ατόν
(Λουκ. ιβ
48)». ς προσέξουμε καλά καί ς τοιμάσουμε τήν λογοδοσία μας.
ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΕΞΟΜΟΛΟΓΗΣΕΩΣ.
Μέγας Βασίλειος
μ
ς ξηγε τό θεον δρον τς ξομολογήσεως καί τόν σκοπόν της, λέγοντας: « ξομολόγησις τν μαρτημάτων χει τόν διον σκοπόν, πού χει πίδειξις τν σωματικν πληγν στόν γιατρόν. Δέν δείχνουν ο νθρωποι στίς πληγές τους στόν πρτον τυχόντα, λλά στούς μπειρους για τήν θεραπεία τν πληγν. τσι καί ξομολόγησις τν μαρτημάτων πρέπει νά γίνεται σέ ατούς, πού μπορον νά τά θεραπεύσουν, κατά τό γεγραμμένον “μες ο δυνατοί τά σθενήματα τν δυνάτων βαστάζετε”
(Ρωμ. ιε
1), δηλαδή, νά τά φαιρτε μέ πιμέλειαν». Ατά μς λέγει Μ. Βασίλειος. μες τί κάνουμε;
 ΤΙ ΝΑ ΘΕΩΡΗΣ ΩΣ ΑΛΗΘΕΙΑΝ. Στό βιβλίον του «137
φέλιμα κεφάλαια» γιος Γρηγόριος Σιναΐτης γράφει τόν κόλουθον ποκαλυπτικόν λόγον γιά τήν λήθεια: «Νά θεωρς τι γνώση τς λήθειας εναι κυρίως ασθηση τς Χάριτος. λες ο λλες γνώσεις πρέπει νά νομάζονται ποτελέσματα τς νοήσεως καί ποδείξεις πραγμά-
των». Διότι
λήθεια εναι μόνον Χριστός, πως μς τό πεκάλυψε διος: «γώ εμι δός καί λήθεια καί ζωή» (ωαν. ιδ 6).
ΕΜΠΟΔΙΟΝ Η ΠΛΕΟΝΕΞΙΑ.
Μ. ντώνιος στίς «Συμ-
βουλές»
νομάζει «μπόδιον τς ψυχς» τήν πλεονεξία. Λέγει μέγας γιος: «κενοι, πού δέν ρκονται στά παραίτητα γιά νά ζον, λλά πιθυμον περισσότερα, ποδουλώνουν τόν αυτόν τους στά πάθη, πού ταράζουν τήν ψυχή καί τς φέρνουν λογισμούς καί φαντασίες, τι τό νά θέλουν λίγα πολλά εναι τό διο. Καί πως τά ροχα, πού εναι μεγαλύτερα πό τό σμα, μποδίζουν κείνους, πού τρέχουν στό γώνισμα το δρόμου, τσι καί πιθυμία το νθρώπου νά χει περισσότερα πό σα πρέ-
πει,
μποδίζει τίς ψυχές καί δέν τίς φήνει νά γωνίζονται νά σωθον».Εναι πραγματικά μπόδιον τς ψυχς πλεονεξία.
ΦΙΛΑΥΤΙΑ, ΜΗΤΕΡΑ ΟΛΩΝ ΤΩΝ ΚΑΚΩΝ. Φιλαυτία ε
ναι φάμαρτη καί κακή γάπη το αυτο μας, πού μς πομακρύνει πό τόν Θεόν καί τά το Θεο. Γι ατό καί γιος Θαλάσσιος Λίβυος μς λέγει: «ν θέλης νά παλλαγς ταυτόχρονα πό λες τίς κακίες, παρνήσου τήν μητέρα τν κακν, τήν φιλαυτία». ς προσπαθή-
σουμε καί
Θεός θά μς βοηθήση. μήν.
Π. Μ. Σωτ
ρχος