Δευτέρα, 30 Ιουλίου 2012

Ο ΘΕΙΟΣ ΝΥΜΦΙΟΣ


                   O  ΙΗΣΟΥΣ












Όδεύοντες


                    " Ο δύο καλόγεροι " . . .
 
Δύο καλόγεροι πο πήγαιναν σ προσκύνημα , φτασαν στ πέρασμα νς ποταμο. κε εδαν μία πολ μορφη κοπέλα , πο ναρωτιόταν τί ν κάμει , μίας πο τ ποτάμι ταν βαθ κα δν μποροσε ν τ περάσει . Χωρς πολλ πολλ , νας π τος δύο καλόγερους , τν πρε στν πλάτη του κα τν πέρασε στν λλη χθη , που τν φησε στν στερι στς χθες το ποταμο . στερα ο καλόγεροι συνέχισαν τ δρόμο τους . λλος καλόγερος μως , μετ π μία ρα ρχισε ν γκρινιάζει : " σφαλς δν ταν σωστ ν΄ γγίξεις τ γυναίκα . Εναι ντίθετο πρς τς ντολς Το Θεο ν ρχεσαι σ στεν παφ μ γυνακες . Πς μπορες ν κάνεις κάτι πο εναι ντίθετο μ τος κανόνες τν μοναχν ; " καλόγερος πο κουβάλησε τ γυναίκα , προχωροσε σιωπηλς . Κάποια στιγμ μως επε : " γ κουβάλησα τ γυναίκα κα τν φησα στν χθη το ποταμο πρν π μία ρα ! Γι μένα τελείωσε κενο τ γεγονς ... σ γιατί τν κουβαλς κόμη ;
Τ πι πάνω διδακτικ κειμενάκι εναι πόσπασμα π τ βιβλίο " Βάλσαμο γι τ ψυχ " πού μου χάρισε πρν λίγο μία πολ καλ κα εγενικ φίλη , τν ποία λοθερμ εχαριστ μέσα π τν καρδιά μου .
Πόσα στ΄ λήθεια παιγνίδια , κα σ πόσες παγίδες μς ρίχνει τ διο μας τ μυαλ ,κα ο λογισμο κα ο σκέψεις μας. Εναι νας σκοτεινς κα τελείωτος λαβύρινθος , πο ν παγιδευτομε μέσα σ΄ ατ ,δύσκολα θ βρομε τ σωτήρια διέξοδο ... ς μν πέφτουμε εκολα στς παγίδες το πονηρο ,πο στήνει καθημεριν στ δρόμο μας , μ τς πλεκτάνες τν λογισμν μας . ς μν νοιγόμαστε σ κουβέντα μαζί τους , κα ς μν ποκύπτουμε στ τεχνάσματα το πονηρο , ν μς δηγήσει σ λάθος μονοπάτια ...
ς χουμε " πάντα νοικτ , πάντα γρυπνα τ μάτια τς ψυχς μας " !


Διαβάτης
,
"Στ γ τς Παλαιστίνης πάρχουν δύο λίμνες κα νας ποταμός. πρώτη εναι μία μικρ λίμνη, τς Τιβεριάδος. Παρότι μικρ λίμνη εναι ζωντανή, χει πολλ ψάρια κι κε ψάρευαν ο μαθητς το Χριστο. δεύτερη λίμνη βρίσκεται στ νότο, εναι Νεκρ Θάλασσα κα εναι τετραπλάσια σ κταση π τν πρώτη. Εναι μως νεκρή. Δν χει χνος ζως. Τς δύο λίμνες νώνει ορδάνης ποταμός. Ξεκινάει π τν Τιβεριάδα κα καταλήγει στ Νεκρ Θάλασσα. Κι δ εναι τ παράδοξο. Αἰῶνες τώρα μικρ Τιβεριάδα προσφέρει τ νερά της, δίνει συνεχς κα παραμένει ζωντανή. Οτε δειάζει. Νεκρ Θάλασσα αἰῶνες τώρα δέχεται χόρταγα τ νερά, λλ δ ζωντανεύει. Παίρνει τ νερ κα παραμένει νεκρή. Ατ εναι φύση τς γάπης. Τν γάπη δν τ ζητμε, δν τν παιτομε π τος λλους. Μόνο τν προσφέρουμε, χωρς κρατούμενα, χωρς πολογισμος κα μόνο τότε εμαστε ζωντανοί. νθρωπος πο χει μάθει π μικρς συνεχς ν παίρνει κα ν μν προσφέρει τίποτα, εναι νάπηρος, εναι νεκρός, δυστυχισμένος. νθρωπος πο μαθε ν γαπάει, ν θυσιάζεται, ν προσφέρει κα ν προσφέρεται εναι ζωντανς κα ετυχισμένος."
ς μς γίνει παράδειγμα πι πάνω συσχετισμς .
Κα ο δικές μας καρδις δν διαφέρουν κα πολ π τς δύο ατς λίμνες.
μα τ σκεφτομε κα τ δομε λίγο στν καθημερινότητά μας ,
θ δομε πόσο ληθιν εναι ...
Εχομαι γάπη ν χαρίζει ζωντάνια κα μορφι κα στς δικές μας καρδιές, κα τότε κόσμος λος θάναι μορφος ,
κα ναστάσιμη χαρ θ ρέει σταμάτητα στς ψυχς μας τ ρυάκια, τ Φς Το Ορανο θ φωτίζει κάθε σκοτάδι κα καταχνι .
Εχομαι σ κάθε Διαβάτη κα δοιπόρο τς ζως μία μορφη κι΄ ελογημένη μέρα.

Διαβάτης

                  Τ σχοιν !

νοίγω τ email μο κα βλέπω να μήνυμα π τ πολλά, πο μου τραβάει τ νδιαφέρον περισσότερο π' λα τ λλα. Τ θέμα του: " Τ σκοιν "
Δν ξέρω γιατί μου κίνησε τόσο τν περιέργεια, λλ θέλησα μέσως ν τ νοίξω. Περιμένω μ γωνία μέχρι ν νοίξει κα σ πολ λίγο χρόνο μφανίζεται στν θόνη μου μία εκόνα νς ψηλο βουνο ρκετ χιονισμένου. κτος π τν εκόνα πάρχει κα νας τίτλος μ ντονα κόκκινα γράμματα «ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ», λλ κα κείμενο τ ποο ρχίζω ν διαβάζω χωρς καθυστέρηση:
διήγηση εναι πολ διδακτικ κα θέλησα ν τ μοιραστ μαζί σας .« στορία μιλάει γι ναν ρειβάτη, ποος θέλησε ν νεβε τ ψηλότερο βουνό. Ξεκίνησε, λοιπόν, τν περιπέτεια του μετ π πολλ χρόνια προετοιμασίας. μως, πειδ θελε τ δόξα μόνο γι τν αυτ του  ποφάσισε ν σκαρφαλώσει τ βουν μόνος. νύχτα, λοιπόν, πεσε βαρι κα νδρας δν βλεπε τίποτα. λα ταν μαρα. Μηδενικ ρατότητα. Τ φεγγάρι κα τ στρα εχαν καλυφθε π σύννεφα. Καθς νδρας νέβαινε κα πεχε λίγα μόνο μέτρα π τν κορυφ το βουνο, γλίστρησε κα πεσε στ κεν μ μεγάλη ταχύτητα. ρειβάτης πο τ μόνο πο βλεπε καθς πεφτε ταν μαρες κουκίδες, εχε τν τρομερ ασθηση τς βαρύτητας ν τν τραβά. Συνέχισε ν πέφτει... κα σ κενες τς στιγμς το μεγάλου φόβου ρθαν στ μυαλ του  λα τ καλ κα τ σχημα πεισόδια τς ζως του. Σκεφτόταν, τώρα, τ πόσο κοντ στ θάνατο ταν, ταν ξαφνικ νιωσε τ σκοιν πο ταν δεμένο στ μέση του ν τν τραβ δυνατά. Τ σμα το ρειβάτη κρεμόταν πλέον στν έρα. Μόνο τ σκοιν τν κρατοσε ζωντανό. .κείνη τ στιγμ τς μηχανίας κα καμιάς λλης πιλογς, φώναξε:
- Θεέ μου, βοήθησε μέ! -
Ξαφνικά, μία βαθει φων προερχόμενη π τν οραν πάντησε:
- Τί θέλεις ν κάνω;
- Σσε μέ, Θεέ μου!
 ληθινά, νομίζεις τι μπορ ν σ σώσω;
- Βέβαια, πιστεύω τι σ μπορες!
- ΤΟΤΕ, το παντ Θες , ΚΟΨΕ ΤΟ ΣΚΟΙΝΙ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΔΕΜΕΝΟ ΣΤΗ ΜΕΣΗ ΣΟΥ...»?
 Στ σημεο ατ σταμάτησα ν διαβάζω κα πορημένη σκέφτηκα: -
Θεέ μου, τί ζητς π ατν τν νθρωπο; Εναι δυνατν ν το ζητς ν κόψει τ σκοινί, τ μόνο πράγμα πο τν κρατάει ζωντανό;»
λλά, φησα γρήγορα ατς τς σκέψεις κα βαλα τν αυτό μου στ θέση το ρειβάτη. λήθεια, ΕΣΥ, τί θ κανες; Μ νάμεικτα συναισθήματα κα σχεδν βέβαιη γι τν πάντησή μου, συνεχίζω ν διαβάζω: « μάδα διάσωσης, τν λλη μέρα, επε τι νας ρειβάτης βρέθηκε πεθαμένος, παγωμένος κα τ σμα του κρεμόταν π να σκοινί. Τ χέρια το κρατοσαν σφιχτ τ σκοιν ΜΟΝΟ 2 μέτρα πάνω π τ γ...».
Κα σύ; Πόσο κολλημένος εσαι στ σκοινί σου;
Ποτ μν μφισβητήσεις σα εναι π τ Θεό. ,
Ποτ δν θ πρέπει ν λς τι σ χει ξεχάσει σ χει γκαταλείψει.
Ποτ μ νομίζεις τι δν σ φροντίζει. ,
Θυμήσου τι σ κρατάει πάντα μ τ δεξί Του χέρι
κα πιλογ ν πλώσεις τ δικό σου χέρι νήκει σ σένα. "
Τελικ τ μεγαλύτερό μας λάθος, εναι τι δν φηνόμαστε μ μπιστοσύνη Στ Χέρια Το Θεο ...
Δν μπιστευόμαστε Τν Πανσοφία Του κα Τν Θεία Του Πρόνοια ...
Κα στερα παραπονιώμαστε τι λα μας πνε στραβ .
Μ φο δν φήνουμε Τν Καραβοκύρη ν δηγήσει τ καράβι τς ζως μας. Θέλουμε ν τ δηγήσουμε που θέλουμε μες ...
Εχομαι σ λους μίαν μορφη κι΄ ελογημένη μέρα .

,
Δύο κατηγορίες νθρώπων !
 Ρωτήσαμε μία μέρα τν Γέροντα γι τ ξς πρόβλημα πο ντιμετωπίζουμε:
«Γέροντα, μς λέτε συνέχεια ν χουμε καλ λογισμό, θ σς πομε μως, μία περίπτωση, γι ν δομε τί μς συμβουλεύετε ν παντομε. ρχονται μερικο νθρωποι κα μς λένε:
τάδε ερέας παίρνει πολλ λεφτ π τ μυστήρια, δείνα καπνίζει πολλ τσιγάρα κα πηγαίνει στ καφενεα, λλος λένε πς εναι νήθικος καί, γενικά, βγάζουν να δριμ κατηγορητήριο ναντίον τν κληρικν κα μάλιστα παρουσιάζουν μαζ κι ποδείξεις τν σων λένε. Σ' ατος τος νθρώπους τί μπορομε ν λέμε;»Τότε, Γέροντας ρχισε ν μς λέει:
«Γνώρισα κ πείρας τι σ' ατ τ ζω ο νθρωποι εναι χωρισμένοι σδύο κατηγορίες. Τρίτη δν πάρχει στ μία θ εναι στν λλη. Η μία, λοιπόν, κατηγορία τν νθρώπων μοιάζει μ τ μύγα. μύγα χειτν ξς διότητα: ν  πηγαίνει πάντα κα ν κάθεται σ ,τι βρώμικο πάρχει. Γι παράδειγμα, ν να περιβόλι εναι γεμάτο λουλούδια, ποεωδιάζαυν, κα σ μία κρη το περιβολιού κάποιο ζώο εχει κάνει μια ακαθαρσία, τότε μια μύγα, πετώντας μέσα σ' αυτό το πανέμορφο περιβόλι, θ πετάξει πάνω π λα τ νθη κα σ κανένα δν θ καθίσει.Μόνο ταν δε τν καθαρσία, τότε μέσως θ κατέβει κα θκαθίσει πάνω σ' ατν κα θ ρχίσει ν τν νασκαλεύει, ναπαυόμενη στ δυσωδία πο προκαλεται π τ νακάτεμα ατ κα δ θ ξεκολλᾶ ἀπ κε.ν τώρα πίανες μία μύγα, κα ατ μποροσε ν μιλήσει κα τ ρωτοσες ν σο πε μήπως ξέρει ν πουθεν πάρχουν τριαντάφυλλα, τότε κείνη θ παντοσε πς δ γνωρίζει καν τί εναι ατά. γω, θ σο πε, ξέρω πς πάρχουν σκουπίδια, τουαλέτες, καθαρσίες ζώων, μαγειρεα, βρωμιές. μία λοιπν μερίδα τν νθρώπων μοιάζει μ τ μύγα.Εναι κατηγορία τν νθρώπων πο χει μάθει πάντα ν σκέφτεται κα ν ψάχνει ν βρε ,τι κακ πάρχει, γνοώντας κα μ θέλοντας ποτ ν σταθε στ καλό. λλη κατηγορία τν νθρώπων μοιάζει μ τ μέλισσα. διότητα τς μέλισσας εναι ν βρίσκει κα ν κάθεται σ ,τι καλ κα γλυκ πάρχει.Ἂς πομε, γι παράδειγμα, πς σ μία αθουσα, πο εναι γεμάτη καθαρσίες χει κάποιος τοποθετήσει σ μία γωνι να λουκούμι.ν φέρουμε κε μία μέλισσα, κείνη θ πετάξει κα δν θ καθήσει πουθεν ως του βρε τ λουκούμι κα μόνον κε θ σταθε.Ἂν πιάσεις τώρα τ μέλισσα κα τ ρωτήσεις πο πάρχουν σκουπίδια,ατ θ σο πε τι δ γνωρίζει, θ σο πε κε πάρχουν γαρδένιες, ἐκε τριανταφυλλιές, κε θυμάρι, κε μέλι, κε ζάχαρη, κελουκούμια κα γενικ θ εναι γνωστς λων τν καλν κα θ χει παντελ γνοια λων τν κακν. Ατ εναι δεύτερη μάδα, τννθρώπων κείνων πο χουν καλος λογισμος κα σκέπτονται κα βλέπουν τ καλά. ταν σ' να δρόμο βρεθον ν περπατον δύο νθρωποι, οἱ ὁποοι νήκουν στς δύο ατς κατηγορίες, τότε φτάνοντας στ σημεοκενο που νας τρίτος κανε τν «νάγκη» του, νθρωπος τς πρώτης κατηγορίας, θ πάρει να ξύλο κα θ' ρχίσει ν σκαλίζει τς καθαρσίες. ταν, μως περάσει λλος, τς δεύτερης κατηγορίας, πο μοιάζει μ τ μέλισσα, προσπαθε ν βρε τρόπο ν τς σκεπάσει μ χμα
κα μ μία πλάκα, γι ν μν ασθανθον κα ο λλοι περαστικο τδυσωδία ατή, πο προέρχεται π τς βρωμις ».
Κα κατέληξε Γέροντας:
«γ σ σους ρχονται κα μο κατηγορον τος λλους κα μδυσκολεύουν τος λέω ατ τ παράδειγμα κα τος ποδεικνύω νδιαλέξουν σ ποι κατηγορία θέλουν ν βρίσκονται κα ναλόγως νψάξουν ν βρον κα τος νάλογους νθρώπους τς κατηγορίας τους».
    Τά Τέσσερα κερι
.
"Τέσσερα κερι λιωναν ργά, ργά... χρος ταν τόσο συχος πο μποροσε ν κουστε συζήτησή τους...
Τ πρτο κερ επε:γ εμαι Ερήνη.Μ ο νθρωποι δν καταφέρνουν ν μ διατηρήσουν.Πιστεύω πς δν μο μένει λλο π τ ν συνεχίσω ν σβήνω!!!
Κι τσι φέθηκε σιγά, σιγ ν σβήσει λοκληρωτικά.
.Συνεχίζοντας τ δεύτερο κερ επε:
γ εμαι Πίστη.
Δυστυχς δν χρειάζομαι πουθενά.Ο νθρωποι δν θέλουν ν ξέρουν γι μένα κι τσι δν χει νόημα ν μένω ναμμένο.Μόλις λοκλήρωσε τ λόγια του να παλ εράκι φύσηξε πάνω του κα τ σβησε.
Πολ λυπημένο τ τρίτο κερ λέει μ τ σειρά του:
γ εμαι γάπη.
Δν χω τ δύναμη ν μείνω ναμμένο.
Ο νθρωποι δν μο δίνουν σημασία κα δν ντιλαμβάνονται τ πόσο σημαντικ εμαι. Ατο μισον κόμα κι ατος πο τος γαπον περισσότερο...
κα χωρς ν περιμένει λλο, τ κερ φέθηκε ν σβήσει.
Ξαφνικ να παιδ μπκε στ δωμάτιο κι εδε τ τρία κερι σβησμένα.Φοβισμένο π τ σκοτάδι επε:
Μ τί κάνετε; Πρέπει ν παραμείνετε ναμμένα,
γ φοβμαι τ σκοτάδι!!!Κα ξέσπασε σ κλάματα.
Τότε τ τέταρτο κερ επε μ συμπόνια:Μ φοβσαι καλό μου, μν κλας...σο θ εμαι γ ναμμένο θ μπορομε πάντα ν ξανανάψουμε τ λλα τρία κεριά…
γ εμαι λ π δ !
Μ μάτια λαμπερ κα γεμάτα δάκρυα, τ παιδ πρε τ κερ τς λπίδας κα ναψε κα τ λλα τρία κεριπο εχαν σβήσει, τς Ερήνης ,τς Πίστης κα τς γάπης ! "

.

.