Τετάρτη, 31 Οκτωβρίου 2012

ΑΓΙΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ




          













 

 

 

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ

        Μέ τόν Ἀρχιμ. Πολύκαρπο, Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς   Μονῆς Ἁγίου Νικολάου  Ἀναπαυσᾶ Μετεώρων


Δημήτριον νύττουσι λόγχαι Χριστέ μου,
Ζηλοῦντα πλευρᾶς λογχονύκτου σῆς πάθος.
Εἰκοστῇ μελίαι Δημήτριον ἕκτῃ ἀνεῖλο

Ὁ Ἃγιος Δημήτριος γεννήθηκε περί τό 280 - 284 μ.Χ. καί μαρτύρησε ἐπί τῶν αὐτοκρατόρων Διοκλητιανοῦ καί Μαξιμιανοῦ τό 303 μ.Χ. ἢ τό 305 μ.Χ. ἢ(τό πιό πιθανό) τό 306 μ.Χ.
ὉΔημήτριος ἦταν γόνος ἀριστοκρατικής οἰκογένειας στή Θεσσαλονίκη. Σύντομα ἀνελίχθηκε στίς βαθμίδες τοῦ Ρωμαϊκοῦ στρατοῦ μέ ἀποτέλεσμα σέ ἡλικία 22 ἐτῶν νά φέρει το βαθμό τοῦ χιλιάρχου. Ὣς ἀξιωματικός τοῦ ρωμαϊκοῦ στρατοῦ κάτω ἀπό τήν διοίκηση τοῦ Τετράρχη (καί ἒπειτα αὐτοκράτορα) Γαλερίου Μαξιμιανοῦ, ὃταν αὐτοκράτορας ἦταν ὁ Διοκλητιανός, ἒγινε χριστιανός καί φυλακίστηκε στήν Θεσσαλονίκη τό 303 μ.Χ., διότι ἀγνόησε τό διάταγμα τοῦ αὐτοκράτορα Διοκλητιανοῦ «περί ἀρνήσεως τοῦ χριστιανισμοῦ». Μάλιστα λίγο νωρίτερα εἶχε ἱδρύσει κύκλο νέων πρός μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς.
Στή φυλακή ἦταν καί ἓνας νεαρός χριστιανός ὁ Νέστορας (βλέπε 27 Ὀκτωβρίου), ὁ ὁποῖος θά ἀντιμετώπιζε σέ μονομαχία τόν φοβερό μονομάχο τῆς ἐποχῆς Λυαίο.Ὁ νεαρός χριστιανός πρίν τήν μονομαχία ἐπισκέφθηκε τόν Δημήτριο καί ζήτησε τήν βοήθειά του. Ὁ Ἃγιος Δημήτριος τοῦ ἒδωσε τήν εὐχή του καί τό ἀποτέλεσμα ἦταν ὁ Νέστορας νά νικήσει τό  Λυαίο, καί νά προκαλέσει τήν ὀργή τοῦ αὐτοκράτορα. Διατάχθηκε τότε νά θανατωθοῦν καί οἱ δύο, Νέστορας καί Δημήτριος.
Οἱ συγγραφεῖς ἐγκωμίων τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, Εὐστάθιος Θεσσαλονίκης, Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς καί Δημήτριος Χρυσολωρᾶς, ἀναφέρουν ὃτι τό σῶμα τοῦ Ἁγίου ἐτάφη στόν τόπο τοῦ μαρτυρίου, ὁ δέ τάφος μετεβλήθη σέ βαθύ φρέαρ πού ἀνέβλυζε μύρο, ἐξ οὖ καί ἡ προσωνυμία του Μυροβλήτου.
Στις βυζαντινές εἰκόνες ἀλλά καί στήν σύγχρονη ἁγιογραφία ὁ Ἃγιος Δημήτριος παρουσιάζεται ἀρκετές φορές ὡς καβαλάρης μέ κόκκινο ἂλογο (σε ἀντιδιαστολή τοῦ λευκοῦ ἀλόγου τοῦ Ἁγίου Γεωργίου) νά πατά τόν ἂπιστο Λυαίο.

Σήμερα ὁ Ἃγιος Δημήτριος τιμάται ὡς πολιούχος Ἃγιος τῆς Θεσσαλονίκης.

Ἓνα ἀπό τά πολλά θαύματα τοῦ Ἁγίου εἶναι καί τό ἑξῆς. Τό 1823 μ.Χ. οἱ Τούρκοι πού ἦταν ἀμπαρωμένοι στήν Ἀκρόπολη τῆς Ἀθήνας ἑτοίμαζαν τά πυρομαχικά τους γιά νά χτυπήσουν μέ τά κανόνια τους, τούς Ἓλληνες πού βρισκόντουσαν στόν ναό τοῦ Ἁγίου Δημητρίου, μά ὁ Ἃγιος Δημήτριος ἒκανε τό θαῦμα τοῦ γιά νά σωθοῦν οἱ Χριστιανοί καί ἡ πυρίτιδα ἒσκασε στά χέρια τῶν Τούρκων καταστρέφοντας καί τμῆμα τοῦ μνημείου τοῦ Παρθενώνα. Γιά νά θυμούνται αὐτό τό θαύμα, ὁ ναός λέγεται ἀπό τότε Ἃγιος Δημήτριος Λουμπαρδιάρης, ἀπό τήν λουμπάρδα δηλαδή τό κανόνι τῶν Τούρκων πού καταστράφηκε.
Ταῖς  αὐτοῦ Ἁγίαις πρεσβεῖες Γλυκύτατε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησόν καί σῶσον ἡμᾶς
Ἀπολυτίκιον  (Κατέβασμα)
Ἦχος γ’.
Μέγαν εὕρατο ἐv τοῖς κιvδύvοις, σὲ ὑπέρμαχοv, ἡ οἰκουμένη, Ἀθλοφόρε τὰ ἔθνη τροπούμενον. Ὡς οὖν Λυαίου καθεῖλες τὴν ἔπαρσιν, ἐν τῷ σταδίῳ θαῤῥύvας τὸν Νέστορα, οὕτως Ἅγιε, Μεγαλομάρτυς Δημήτριε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Κοντάκιον
Ἦχος β’. Αὐτόμελον.
Τοῖς τῶv ἰαμάτωv σου ῥείθροις Δημήτριε, τὴv Ἐκκλησίαν Θεὸς ἐπορφύρωσεv, ὁ δούς σοι τὸ κράτος ἀήττητοv, καὶ περιέπωv τὴν πόλιv σου ἄτρωτοv· αὐτῆς γὰρ ὑπάρχεις τὸ στήριγμα.

Κάθισμα
Βασιλεῖ τῶν αἰώνων εὐαρεστῶν, βασιλέως ἀνόμου πᾶσαν βουλήν, ἐξέκλινας Ἔνδοξε, καὶ γλυπτοῖς οὐκ ἐπέθυσας· διὰ τοῦτο θῦμα, σαυτὸν προσενήνοχας, τῷ τυθέντι Λόγῳ ἀθλήσας στερρότατα· ὅθεν καὶ τῇ λόγχῃ, τὴν πλευρὰν ἐξωρύχθης, τὰ πάθη ἰώμενος, τῶν πιστῶς προσιόντων σοι, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ, τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Ἕτερον Κάθισμα
Ἦχος πλ. δ’. Τὴν Σοφίαν καὶ Λογον.
Εὐσεβείας τοῖς τρόποις καταπλουτῶν, ἀσεβείας τὴν πλάνην καταβαλών, Μάρτυς κατεπάτησας, τῶν τυράννων τὰ θράση, καὶ τῷ θείῳ πόθῳ, τὸν νοῦν πυρπολούμενος, τῶν εἰδώλων τὴν πλάνην, εἰς χάος ἐβύθισας· ὅθεν ἐπαξίως, ἀμοιβὴν τῶν ἀγώνων, ἐδέξω τὰ θαύματα, καὶ πηγάζεις ἰάματα, Ἀθλοφόρε Δημήτριε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, τῶν πταισμάτων ἄφεσιν δωρήσασθαι, τοῖς ἑορτάζουσι πόθῳ,
τὴν ἁγίαν μνήμην σου.

Μεγαλυνάριον
Φύλαττε τοὺς δούλους σου ἀθλητά, μάρτυς μυροβλύτα τοὺς ὑμνοῦντάς σε εὐσεβῶς, καὶ ρῦσαι κινδύνων καὶ πάσης ἄλλης βλάβης, Δημήτριε τρισμάκαρ ταῖς ἱκεσίαις σου.

Ἕτερον Μεγαλυνάριον
Τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ ἀθλητήν, τὸν στεφανηφόρον, καὶ ἐν μάρτυσι θαυμαστόν, τὸν λόγχῃ τρωθέντα, πλευρὰν ὡς ὁ δεσπότης, Δημήτριον τὸν θεῖον ὕμνοις τιμήσωμεν.

Τρίτη, 30 Οκτωβρίου 2012

Ἡ Ἀγία Ἀναστασία ἡ Ρωμαία



 








OI AΓΙΟΙ ΤΗC ΕΚΚΛΗCΙΑC MAC ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ
  Μὲ τὸν Ἀρχιμ.Πολύκαρπο Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς  Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου ‘Ἀναπαυσᾶ Ἁγίων Μετεώρων 


Κάρας  τομὴν ἤνεγκε ῥώμῃ καρδίας,
Βλάστημα Ῥώμης, Μάρτυς Ἀναστασία.    Τλῆ δὲ Ἀναστασίη ἐνάτη ξίφος εἰκάδι ὀξύ.
Βιογραφία
Ἡ ὁσία Ἀναστασία ἒζησε στά χρόνια τοῦ  Δεκίου (κατ΄ ἂλλους τοῦ  Διοκλητιανοῦ) καί Bαλλεριανοῦ καί καταγόταν ἀπό την Ρώμη. Ὃταν πέθαναν οἱ  πλούσιοι γονεῖς της, διαμοίρασε τήν περιουσία πού κληρονόμησε στούς φτωχούς καί ἀποσύρθηκε σέ μοναστήρι.
Ὃταν τήν συνέλαβε ὁ ἡγεμόνας Πρόβος (περί τό 256 μ.Χ.), ὑπενθύμισε στήν Ἀν αστασία τήν ἀνθηρή νεότητα της, γιά τήν ὁποία θά ἒπρεπε νά ἀρνηθεῖ τό Χριστό. Τότε, δυναμική ὑπήρξε ἡ ἀπάντηση τῆς Ἀναστασίας: «Ἐγώ, εἶπε, μία ὡραιότητα καί νεότητα γνωρίζω, ἐκείνη πού δίνει ὁ Χριστός στίς πιστές καί γενναίες ψυχές, πού προτιμοῦν γι’ Αὐτόν τό θάνατο.  ἀντί ἂλλων ἐγκοσίων ἀγαθῶν, ὃταν αὐτά προτείνονται γιά τήν προδοσία τοῦ Θεοῦ τους. Πλούτη εἶχα ἂφθονα. Δέν τά θέλησα. Ἀλλά τόν Γλυκύτατον Νυμφίον Ἰησοῦν μου  θέλω καί  ἀπ' Αὐτόν καμία δύναμη δέν θά μπορέσει νά μέ χωρίσει. Ἂν ἀμφιβάλλεις, δοκίμασε». Ἐξαγριωμένος ἀπό τήν ἀπάντηση ὁ Πρόβος, τήν μαστίγωσε στό πρόσωπο καί τήν ἃπλωσε σέ ἀναμμένα κάρβουνα. Ἒπειτα, τήν κρέμασε καί τῆς ἒσκισε τό σῶμα. Μετά ἒκοψε τούς μαστούς τῆς, ξερίζωσε τά νύχια της καί τελικά τήν ἀποκεφάλισε. Ἒτσι, ἡ Ἀναστασία πῆρε τόν ἀμαράντινο στέφανο τοῦ μαρτυρίου.
Ταῖς αὐτῆς Πρεσβεῖαις Γλυκύτατε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησον καί σῶσον ἡμᾶς.Ἀμήν
Ἀπολυτίκιον
Ἦχος δ΄ Ταχύ προκατάλαβε
Ἀσκήσει ἐκλάμψασα ὥσπερ παρθένος σεμνή ἀθλήσεως αἵμασι τὴν τῆς ἁγνείας στολὴν ἐνθέως ἐφοίνιξας· ὅθεν Ἀναστασία, ὡς ὁσία καὶ μάρτυς, χάριτας ἰαμάτων ἀποστράπτεις ἐν κόσμῳ πρεσβεύουσα τῷ Σωτῆρι ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Κοντάκιον
Ἦχος γ΄ Ἡ Παρθένος σήμερον.
Παρθενίας vάμασι, καθηγvισμέvη ὁσία, μαρτυρίου αἵμασιν, Ἀvαστασία πλυθεῖσα, παρέχεις τοῖς ἐν ἀνάγκαις τῶν νοσημάτων, ἴασιν καὶ σωτηρίαν τοῖς προσιοῦσιν, ἐκ καρδίας, ἰσχὺν γάρ νέμει, Χριστὸς ὁ βρύωv, χάριν ἀέναον.

Κάθισμα
Ἦχος α’. Τὸν τάφον σου Σωτὴρ.
Ἐκ βρέφους τῷ Θεῷ, ἀνετέθης Ὁσία, νεκρώσασα σαρκός, ἐγκρατείᾳ τὰ πάθη, εἰς ὕψος δ΄ ἀνέδραμες, μαρτυρίου περίδοξον, ἐναθλήσασα, Ἀναστασία νομίμως, καὶ τόν δράκοντα, καταβαλοῦσα εἰς χάος, δυνάμει τοῦ Πνεύματος.


Τετάρτη, 24 Οκτωβρίου 2012

Προφήτης Ἰωήλ

Προφήτης Ιωήλ


Ὁ Προφήτης Ἰωὴλ καταγόταν ἀπὸ τὴν φυλὴ τοῦ Ρουβὴμ καὶ ἦταν γιὸς τοῦ Βαθουήλ. Ἔζησε τὸν 9ο αἰώνα π.Χ. καὶ προφήτευσε ὅταν βασιλεὺς στὴν φυλὴ τοῦ Ἰούδα ἦταν ὁ Ἰωνᾶς. Ἀνήκει στὸν χορὸ τῶν λεγομένων δώδεκα μικρῶν Προφητῶν. Τὸ προφητικό του βιβλίο εἶναι μικρὸ ἀποτελεῖται μόνον ἀπὸ τέσσερα κεφάλαια, ἀλλὰ ἔχει χαρακτηρισθῆ ποιητικότατο, περίκομψο καὶ κόσμημα τῆς ἑβραϊκῆς φιλολογίας.
Κήρυξε μετάνοια στὸν λαὸ καὶ ἐπιστροφή του στὸν Θεὸ τῶν Πατέρων του, λέγοντάς του: «καὶ νῦν λέγει Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν ἐπιστράφητε πρὸς μὲ ἐξ ὅλης της καρδίας ὑμῶν... καὶ διαρρήξατε τὰς καρδίας ὑμῶν καὶ μὴ τὰ ἱμάτια ὑμῶν καὶ ἐπιστράφητε πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ὑμῶν, ὅτι ἐλεήμων καὶ οἰκτίρμων ἐστι, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος». Δὲν παρέλειψε ὅμως, στὴν συνέχεια, νὰ ἐκφράση καὶ τὴν εὐαρέσκεια τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν μετάνοια τοῦ λαοῦ, ἐφ’ ὅσον αὐτὴ πραγματοποιηθῆ, καθὼς καὶ τὴν ὑπόσχεσή Του ὅτι θὰ εἶναι συνεχῶς μαζί Του γιὰ νὰ τὸν προστατεύη: «Καὶ ἐζήλωσε Κύριος τὴν γῆν αὐτοῦ καὶ ἐφείσατο τοῦ λαοῦ αὐτοῦ... καὶ ἐπιγνώσεσθε ὅτι ἐν μέσω τοῦ Ἰσραὴλ ἐγὼ εἰμι... καὶ οὐ μὴ καταισχυνθῶσιν ἔτι ὁ λαός μου εἰς τὸν αἰώνα».
Προφήτευσε τὴν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Ἀποστόλους τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, γι’ αὐτὸ καὶ χαρακτηρίσθηκε ὡς ὁ Προφήτης τῆς Πεντηκοστῆς: «Καὶ ἔσται μετὰ ταῦτα καὶ ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου ἐπὶ πάσαν σάρκα, καὶ προφητεύσουσιν οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, καὶ οἱ πρεσβύτεροι ὑμῶν ἐνύπνια ἐνυπνιασθήσονται, καὶ οἱ νεανίσκοι ὑμῶν ὁράσεις ὄψονται καὶ ἐπὶ τοὺς δούλους μου καὶ ἐπὶ τὰς δούλας μου ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις ἐκχεῶ ἀπὸ τοῦ πνεύματός μου». Ἐπίσης, προφήτευσε τὴν σάρκωση τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, τοῦ Χριστοῦ, καθὼς καὶ τὴν Δευτέρα Παρουσία Του.
Ὁ βίος καὶ ἡ πολιτεία του μᾶς δίνουν τὴν ἀφορμὴ νὰ τονίσουμε τὰ ἀκόλουθα:
Πρῶτον. Πολλὲς ἀπὸ τὶς προφητεῖες τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης ποῦ ἀναφέρονται στὸ σχέδιο τῆς Οἰκονομίας τοῦ Θεοῦ γιὰ τὴν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων, ἤτοι στὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Λόγου τοῦ Θεοῦ, στὰ θαύματα ποῦ ἐπιτέλεσε, στὰ ἑκούσια Πάθη Του, τὴν Ἀνάσταση καὶ τὴν Ἀνάληψή Του καὶ τὴν Πεντηκοστὴ -δηλαδὴ σὲ γεγονότα τὰ ὁποῖα πραγματοποιήθηκαν πολλοὺς αἰῶνες μετὰ τὴν ἐξαγγελία τους- εἶναι αἰνιγματώδεις καὶ δύσκολες στὴν κατανόησή τους. Γιὰ τὸν λόγο αὐτὸν εἶναι ἀπαραίτητη ἡ μελέτη τῶν κειμένων τῶν ἁγίων Πατέρων, οἱ ὁποῖοι εἶναι θεόπτες καὶ γι’ αὐτὸ ἀλάνθαστοι ἑρμηνευτὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καθὼς ἐπίσης καὶ τῶν ὑμνολογικῶν κειμένων τῆς Ἐκκλησίας, στὰ ὁποῖα περιέχεται, μὲ ἔμμετρο λόγο, ὅλη ἡ θεολογία τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ καὶ οἱ ἱεροὶ ὑμνογράφοι εἶναι θεολόγοι-θεόπτες.
Στὸ τρίτο κεφάλαιο τοῦ βιβλίου τοῦ Προφήτου Ἰωήλ, εἶναι γραμμένα μεταξὺ τῶν ἄλλων καὶ τὰ ἑξῆς: «καὶ δώσω τέρατα ἐν οὐρανῶ καὶ ἐπὶ τῆς γής, αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ». Σύμφωνα μὲ τὴν ἑρμηνεία τῶν ἁγίων Πατέρων, ὁ Προφήτης ἀναφέρεται στὴν σάρκωση τοῦ Δευτέρου Προσώπου τῆς Ἁγίας Τριάδος, τοῦ Υἱοῦ καὶ Λόγου τοῦ Θεοῦ, ὁ ὁποῖος «δι’ μᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν» καταδέχθηκε νὰ σαρκωθῆ «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου». Ὁ ἱερὸς ὑμνογράφος ἀποδίδει αὐτὴν τὴν ἑρμηνεία μὲ θαυμάσιο ποιητικὸ λόγο, στὸ «Δοξαστικὸ» ποῦ ψάλλεται στοὺς Ἱεροὺς Ναοὺς τὴν πρώτη Κυριακὴ μετὰ τὴν γέννηση τοῦ Χριστοῦ». Γράφει: «Αἷμα καὶ πῦρ καὶ ἀτμίδα καπνοῦ, τέρατα γς ἃ προεῖδεν Ἰωὴλ αἷμα τὴν σάρκωσιν, πῦρ τὴν θεότητα, ἀτμίδα δὲ καπνοῦ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τῷ ἐν τ Παρθέν τοῦ Λόγου κτίσαν τὴν σάρκωσιν καὶ κόσμον εὐωδιάσαν...». Δηλαδή, τὸ αἷμα δηλώνει τὴν ἐνανθρώπηση τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ πῦρ φανερώνει τὴν θεότητά Του. Αὐτὸ σημαίνει ὅτι ὁ Χριστὸς εἶναι τέλειος Θεὸς καὶ τέλειος ἄνθρωπος. Ἡ ἀτμίδα καπνοῦ δηλώνει τὸ Ἅγιον Πνεῦμα, διὰ τοῦ ὁποίου ἔγινε ἡ σάρκωση τοῦ Θεοῦ Λόγου, σύμφωνα καὶ μὲ τὸν λόγο τοῦ Ἀρχαγγέλου Γαβριὴλ πρὸς τὴν Θεοτόκο: «Πνεῦμα Ἅγιον ἐπελεύσεται ἐπὶ σὲ καὶ δύναμις ὑψίστου ἐπισκιάσει σοὶ διὸ καὶ τὸ γεννώμενον ἅγιον, κληθήσεται υἱὸς Θεοῦ».
Ἑπομένως, ὅταν μελετᾶ κανεὶς τὴν Ἁγία Γραφὴ δὲν πρέπει νὰ ἀποπειράται νὰ τὴν ἑρμηνεύη μόνος του, μὲ τὸν στοχασμό του, ὅπως κάνουν οἱ Προτεστάντες, ἐπειδὴ παραμονεύει ὁ κίνδυνος τῆς πλάνης. Θὰ πρέπει νὰ συμβουλεύεται τὴν πατερικὴ διδασκαλία καὶ τὰ ὑμνολογικὰ κείμενα τῆς Ἐκκλησίας, ἡ μελέτη τῶν ὁποίων δὲν παρέχει ἁπλῶς κάποιες γνώσεις, ἀλλὰ τρέφει καὶ στηρίζει πνευματικά, καθὼς ἐπίσης ὁπλίζει τὸν πνευματικὸ ὀργανισμὸ μὲ ἰσχυρὰ πνευματικὰ ἀντισώματα.
Δεύτερον. Μετὰ τὴν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος στοὺς Ἀποστόλους τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, οἱ Ἀπόστολοι κήρυξαν στὸν λαὸ τὸν λόγο τοῦ Θεοῦ. Τὸ ἀκροατήριό τους ἀποτελεῖτο ἀπὸ ἀνθρώπους ποῦ ἀνῆκαν σὲ διάφορες φυλές, μὲ διαφορετικὸ γλωσσικὸ ἰδίωμα. Δηλαδή,  σαν «Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ Ἐλαμίται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, Ἰουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν Ἀσίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην... Ρωμαῖοι, Ἰουδαῖοι τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ Ἄραβες», καὶ ὅμως ὅλοι αὐτοὶ ἄκουαν καὶ καταλάβαιναν τὸν λόγο ὁ καθένας στὴν δική του γλώσσα. Αὐτό βέβαια, δὲν σημαίνει ὅτι οἱ Ἀπόστολοι, οἱ ὁποῖοι σαν Γαλιλαῖοι, κήρυτταν ταυτοχρόνως σὲ πολλὲς γλῶσσες, ἀλλὰ κήρυτταν μόνον σὲ μία, ἤτοι στὴν δική τους γλώσσα. Οἱ ἀκροατές, ὅμως, ἄκουαν τὸν λόγο ὁ καθένας στὴν δική του γλώσσα καὶ ἔτσι μποροῦσαν νὰ τὸν καταλάβουν. Αὐτό, ἀσφαλῶς, γινόταν μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Καὶ αὐτὸ τὸ παράδοξο γεγονός, δηλαδὴ τὸ νὰ ὁμιλοῦν κάποιοι ἄνθρωποι διαφορετικὲς γλῶσσες καὶ ὅμως μὲ τὴν Χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος νὰ μποροῦν νὰ συνεννοηθοῦν, δὲν συνέβη μόνον τότε, τὴν ἡμέρα τῆς Πεντηκοστῆς, ἀλλὰ ἐπαναλήφθηκε καὶ στὴν ζωὴ πολλῶν ἁγίων, παλαιῶν καὶ συγχρόνων. Καὶ ὑπάρχουν ἀρκετὰ παραδείγματα. Ἀντίθετα, μεταξὺ τῶν ἐμπαθῶν ἀνθρώπων ἡ συνεννόηση εἶναι ἀπὸ δύσκολη ἕως ἀδύνατη, ἔστω κι ἂν χρησιμοποιεῖται ἀπὸ ὅλους ἡ ἴδια γλώσσα.
Ὁ ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος ἔχει ἐσωτερικὴ καθαρότητα καὶ ἑπομένως ἐνεργεῖ μέσα τοῦ τὸ Ἅγιο Πνεῦμα, ἀποτελεῖ ἀστείρευτη πηγὴ εὐωδίας, εὐλογίας, εἰρήνης, καὶ παρηγοριᾶς, γιὰ ὅλους ἐκείνους οἱ ὁποῖοι ἔρχονται σὲ ἐπικοινωνία μαζί του, ὅταν, βεβαίως, εἶναι σὲ θέση νὰ ὀσφρανθοῦν, νὰ αἰσθανθοῦν καὶ νὰ καταλάβουν.–




Δευτέρα, 15 Οκτωβρίου 2012

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΑΓΡΥΠΝΙΑ



ΜΕ ΑΠΟΛΥΤΗ ΗΣΥΧΙΑ ΕΞΩΤΕΡΙΚΗ  ΚΑΙ ΕΣΩΤΕΡΙΚΗ ΕΤΕΛΕΣΘΗ  Η ΙΕΡΑ ΑΓΡΥΠΝΙΑ, THN ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ  12/10/2012 ΤΟ ΒΡΑΔΥ, ΠΡΟΣ   ΣΑΒΒΑΤΟ 13/10/2012, ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΥ  ΑΓΙΩΥ ΕΝΔΟΞΩΥ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΚΑΡΠΟΥ, ΠΑΠΥΛΟΥ, ΑΓΑΘΑΘΩΡΟΥ  ΚΑΙ ΑΓΑΘΩΝΙΚΗΣ..O  ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΣ  ΠΟΥ ΕΠΙΘΥΜΕΙ  ΝΑ ΑΓΑΠΗΣΗ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ  ΖΩΗ ΚΑΙ  ΝΑ ΜΑΘΗ ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΚΚΛΗΣΙΑ, ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ  ΕΙΣΕΛΘΗ ΣΤΗΝ  ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ  ΤΗΣ ΖΩΗ ΜΕ  ΤΑΠΕΙΝΩΣΗ ΚΑΙ ΕΥΛΑΒΕΙΑ.ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΝΑΟ ΟΙ  ΜΟΝΑΧΟΙ ΠΕΡΝΟΥΝ  ΠΟΛΛΕΣ  ΩΡΕΣ  ΤΗΝ  ΗΜΕΡΑ, ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΑΡΑΜΕΝΟΥΝ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥΣ. ΕΚΤΟΣ  ΑΠΟ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΕΣ  ΑΚΟΛΟΥΘΙΕΣ  ΕΧΟΥΝ  ΣΥΧΝΑ ΚΑΙ ΟΛΟΝΥΚΤΙΕΣ ΑΚΟΥΛΟΥΘΙΕ-ΑΓΡΥΠΝΙΕΣ  - ΤΙΣ  ΟΠΟΙΕΣ  ΑΓΑΠΟΥΝ ΠΟΛΥ.ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΙ, ΟΤΑΝ ΠΗΓΑ ΚΑΠΟΤΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΑ ΜΟΝΑΧΟΥΣ  ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΙ ΔΙΟΤΙ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΕΙΧΑΝ ΑΓΡΥΠΝΙΑ.Η ΑΓΡΥΠΝΙΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΓΛΕΝΤΙ  ΤΟΥ ΜΟΝΑΧΟΥ. Η ΙΕΡΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΕΤΕΛΕΣΘΗ ΣΤΟ  ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ.ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΘΑ ΑΝΑΦΕΡΟΥΜΕ  ΔΙΑ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗΝ ΩΦΕΛΕΙΑ ΤΗΝ ΕΥΧΗ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ  ΣΤΗΝ ΜΙΚΡΑ ΕΙΣΟΔΟ ΤΟΥ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΥ.
                                                   ΕΥΧΗ  ΤΗΣ ΕΙΣΟΔΟΥ                                                                           ΔΕΣΠΟΤΑ ΚΥΡΙΕ, Ο ΘΕΟΣ ΗΜΩΝ, Ο ΚΑΤΑΣΗΣΑΣ ΕΝ ΟΥΡΑΝΟΙΣ  ΤΑΓΜΑΤΑ   ΚΑΙ   ΣΤΡΑΤΙΑΣ    ΑΓΓΕΛΩΝ  ΚΑΙ    ΑΡΧΑΓΓΕΛΩΝ  ΕΙΣ  ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΝ  ΤΗΣ  ΣΗΣ  ΔΟΞΗΣ, ΠΟΙΗΣΟΝ  ΣΥΝ  ΤΗ  ΕΙΣΟΔΩ  ΗΜΩΝ  ΕΙΣΟΔΟΝ   ΑΓΙΩΝ   ΑΓΓΕΛΩΝ    ΓΕΝΕΣΘΑΙ, ΣΥΛΛΕΙΤΟΥΡΓΟΥΝΤΩΝ ΗΜΙΝ ΚΑΙ ΣΥΝΔΟΞΟΛΟΓΟΥΝΤΩΝ  ΤΗΝ ΣΗΝ ΑΓΑΘΟΤΗΤΑ.ΟΤΙ ΠΡΕΠΕΙ  ΣΟΙ  ΠΑΣΑ ΔΟΞΑ ΤΙΜΗ  ΚΑΙ ΠΡΟΣΚΥΝΗΣΙΣ, ΤΩ ΠΑΤΡΙ  ΚΑΙ ΤΩ  ΥΙΩ ΚΑΙ ΤΩ ΑΓΙΩ ΠΝΕΥΜΑΤΙ, ΝΥΝ  ΚΑΙ  ΑΕΙ  ΚΑΙ  ΕΙΣ  ΤΟΥΣ  ΑΙΩΝΑΣ  ΤΩΝ  ΑΙΩΝΩΝ. ΑΜΗΝ

Έκκλησιαστικο Γλωσσάρι. ΜΙΚΡΗ ΕΙΣΟΔΟΣ

ερέας ξέρχεται π τν βοριν πύλη ν μέσ λαμπάδων κα προσέρχεται μπροστ στν ραία Πύλη. Σηκώνει τ Εαγγέλιο γι ν τ βλέπουν λοι ο πιστο κα ναφωνε «Σοφία. ρθοί». Δίνει τ παράγγελμα στος πιστος ν σηκωθον ρθιοι γι ν προσδώσουν τν πρέπουσα προσκύνηση στν Υἱὸ το Θεο.Η μικρ Εσοδος συμβολίζει τ δημόσια μφάνιση κα τν ρχ το κηρυγματικο ργου το Χριστο. Γι᾿ ατ κα λαμπάδα συμβολίζει τν Τίμιο Πρόδρομο, ποος μς δειξε τν μν το Θεο.                                                                                                                                                                                                                                               ΑΡΧΙΜ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΣ     15/10/2012


Παρασκευή, 12 Οκτωβρίου 2012

Όσιος Συμεών ο Νέος Θεολόγος
















OI AΓΙΟΙ ΤΗC  ΕΚΚΛΗCΙΑC MAC ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ 
                
Μὲ τὸν Ἀρχιμ.Πολύκαρπο Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς  Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου ‘Ἀναπαυσᾶ Ἁγίων Μετεώρων
                           







ΣΤΙΣ 12κτωβρίου κκλησία μας τιμ τν γιο Συμεν τν Νέο 
Θεολόγο. Γεννήθηκε τ956 μ.Χ. στν Γαλάτη τς Παφλαγονίας. Ο γονες του Βασίλειος κα
Θεοφανώ, νκαν στν παρχιακ ριστοκρατία.Πολ νωρς τν στειλαν στν θεο του στν Κωνσταντινούπολη,
ποος πηρετοσε στ νάκτορα, προκειμένου ν μεριμνήση γι τν μόρφωσή του κα τν σταδιοδρομία του.πειδ δν δειχνε διαίτερη γάπη γι τ κοσμικ δέχθηκε μετ π πολ πίεση τ ξίωμα το σπαθαροκουβικουλαρίου.Σ λικία 14 τν γνωρίζει τν
μοναχ Συμεν τν Ελαβ τς .Μονς το Στουδίου, ποος πρόκειτο ν πιδράση ποφασιστικ στ μέλλουσα πορεία του.Μετ π δύο φοβερς πτασίες, σ λικία 27 τν εσέρχεται ς δόκιμος μοναχς στν . Μον το Στουδίου. Λόγ μως φθόνου κα τς προτροπς το Γέροντός του, γκαταλείπει τν . Μον κα γκαθίσταται στν . Μον το γίου Μάμαντος το Ξηρο-κέρου, που κα κείρεται μοναχς κα πρεσβύτερος
π τν Πατριάρχη Χρυσοβέργη.ταν νάρετος γούμενος τς .Μονς ντώνιος πεβίωσε, γιος
Συμεν κατόπιν ψήφου τς μοναχικς δελφότητας τοποθετεται γούμενος.
Κατ τν διάρκεια τς γουμενίας του νοικοδομε τν ερ Μονή, ποία βρισκόταν σ μιερειπωμένη κατάσταση κα ταυτόχρονα γωνίζεται γι τν πνευματικ συγκρότηση τν μοναχν. Στς ρχς το 11 αω. παραιτεται π γούμενος κα ποσύρεται σ συχαστικ
κελλί. περίοδος ατ θεωρεται πλέον ποδοτικ π συγγραφικς παραγωγς κα γώνων, διά τν
ποίων Συμεν Ελαβής νεδείχθη γιος. προσπάθειά του ατ τν φερε ντιμέτωπο μ τν
Μητροπολίτη Νικομηδείας Στέφανο, ποος πέτυχε τν ξορία το γίου στν περιοχ τς Χρυσουπόλεως. Πατριάρχης ργότερα θωώνει τν γιο Συμεν, ποος, μως, παρέμεινε στ τόπο τς ξορίας του, που νήγειρε ερ Μονή,στν ποία συγκατελέγη νέα δελφότητα. γιος Συμεν κοιμήθη ν Κυρίστς 12Μαρτίου το 1037.
( ορτή του χει μετατεθ στίς 12κτωβρίου).