Τετάρτη, 23 Ιανουαρίου 2013

Οἱ τελευταῖες μέρες τοῦ Γέροντος Σωφρονίου τοῦ Ἁγιορείτου, τῆς Μονῆς Τιμίου Προδρόμου Ἔσσεξ Ἀγγλίας, (+11 Ἰουλίου 1993)




4Στο Αγιον Όρος (1926). Ο Γέροντας Σωφρόνιος είναι όρθιος δεξιά



Γέροντας Σωφρόνιος Σαχάρωφ

Τέσσερις μέρες πρὶν πεθάνει ἔκλεισε τὰ μάτια του καὶ δὲν ἤθελε νὰ μᾶς μιλήσει περαιτέρω. Τὸ πρόσωπό του ἦταν φωτεινὸ κι ὄχι θλιμμένο, ἀλλὰ γεμάτο ἔνταση. Εἶχε τὴν ἴδια ἔκφραση, ὅπως ὅταν θὰ τελοῦσε τὴ λειτουργία. Δὲν ἄνοιγε τὰ μάτια του, οὔτε πρόφερε λέξεις ἀλλὰ σήκωνε τὸ χέρι τοῦ εὐλογώντας μας. Μᾶς εὐλογοῦσε χωρὶς λόγια κι ἐγὼ καταλάβαινα ὅτι θὰ ἔφευγε. Ἔτσι δὲν ἤθελα νὰ τὸν ἀπασχολῶ. Προηγουμένως συνήθιζα νὰ προσεύχομαι ὥστε ὁ Θεὸς νὰ ἐπεκτείνει τὸ γῆρας του, ὅπως λέμε στὴ λειτουργία τοῦ Μεγάλου Βασιλείου «τὸ γῆρας περικράτησον». Ἀλλὰ κατὰ τὴ διάρκεια ἐκείνων τῶν ἡμερῶν εἶδα ὅτι ἔφευγε κι ἔτσι ἄρχισα νὰ λέγω: «Κύριε δώρισε στὸ δοῦλο σου πλουσίαν εἴσοδον στὴ βασιλεία σου». Προσευχόμουν χρησιμοποιώντας τὰ λόγια του ἀποστόλου Πέτρου, ὅπως διαβάζουμε στὴ Β’ Ἐπιστολὴ τοῦ (Β’ Πέτρου ἃ’ 11).
 Ἔτσι ἔλεγα ἐπιμόνως :«Θεέ μου, δώρισε πλουσίαν εἴσοδον στὸ δοῦλο σου καὶ τοποθέτησε τὴν ψυχὴ τοῦ μαζὶ μὲ τοὺς Πατέρες του» καὶ ὀνόμαζα ὅλους τους συντρόφους τοῦ ἀσκητὲς ποῦ ἤξερα ὅτι εἶχε στὸ Ἅγιον Ὅρος, ἀρχίζοντας ἀπὸ τὸν Ἅγιο Σιλουανὸ καὶ μετὰ ὅλους τους ἄλλους.
 Τὴν τελευταία μέρα πῆγα νὰ τὸν δῶ στὶς ἔξι τὸ πρωΐ. Ἦταν Κυριακὴ καὶ τελοῦσα τὴν πρωϊνὴ λειτουργία, ἐνῶ ὁ πάτερ Κύριλλος μαζὶ μὲ τοὺς ἄλλους ἱερεῖς θὰ τελοῦσαν τὴ δεύτερη. Ἀντιλήφθηκα ὅτι ἐπρόκειτο νὰ μᾶς ἀφήσει τὴ μέρα ἐκείνη. Πῆγα καὶ ἄρχισα τὴν Πρόθεση. Οἱ Ὧρες ἄρχισαν στὶς ἑφτὰ καὶ μετὰ ἀκολούθησε ἡ λειτουργία. Εἶπα μόνο τὶς εὐχὲς τῆς Ἀναφορᾶς, διότι στὸ μοναστήρι μᾶς ἔχουμε τὴ συνήθεια νὰ τὶς διαβάζουμε ἐκφώνως. Γιὰ τὶς ὑπόλοιπες ἡ προσευχή μου ἦταν συνεχῶς: «Κόριε, δώρισε πλουσίαν εἴσοδο στὴ βασιλεία σου στὸ δοῦλο σου». Ἡ λειτουργία ἐκείνη ἦταν διαφορετικὴ ἂπ΄ὅλες τὶς ἄλλες. Τὴ στιγμὴ ποὺ εἶπα «Τὰ ἅγια τοῖς ἁγίοις» ὁ πάτερ Κύριλλος εἰσῆλθε τὸ ἱερό. Κοιτάξαμε ὁ ἕνας τὸν ἄλλο, ἄρχισε νὰ κλαίει κι ἐννόησα ὅτι ὁ πάτερ Σωφρόνιος εἶχε φύγει. Ρωτώντας ποιὰ ὥρα εἶχε ἀναχωρήσει ἤξερα ὅτι ἦταν ἡ ὥρα ποῦ διάβαζα τὸ εὐαγγέλιο. Πῆγα παράμερα, διότι ὁ πάτερ Κύριλλος ἤθελε νὰ μιλήσει μαζί μου καὶ μοῦ εἶπε: «Μετάδωσε τὴν Κοινωνία στοὺς πιστοὺς καὶ μετὰ ἀνακοίνωσε τὴν ἀναχώρηση τοῦ πατρὸς Σωφρονίου καὶ κᾶνε τὸ πρῶτο Τρισάγιο θὰ κάνω τὸ ἴδιο στὴ δεύτερη λειτουργία». Ἔτσι διαμοίρασα τὸν Ἀμνὸ καὶ μετάλαβα μετέδωσα στοὺς πιστοὺς τὴ Θεία Κοινωνία καὶ τελείωσα τὴ Θεία Λειτουργία. Δὲν γνωρίζω πῶς τὰ κατάφερα. Μετὰ βγῆκα ἔξω καὶ εἶπα στὸν κόσμο: «Ἀγαπητοί μου ἀδελφοί, ὁ Χριστὸς ὁ Θεὸς μᾶς εἶναι τὸ σημεῖο τοῦ Θεοῦ γιὰ ὅλες τὶς γενεὲς αὐτῆς τῆς ἐποχῆς, διότι στὰ λόγια του βρίσκουμε τὴ σωτηρία καὶ τὴ λύση κάθε ἀνθρώπινου προβλήματος. Καὶ τώρα πρέπει νὰ κάνουμε ὅπως μᾶς διδάσκει ἡ λειτουργία, δηλαδὴ νὰ εὐχαριστήσουμε, νὰ ἱκετεύσουμε, νὰ παρακαλέσουμε. Ἔτσι ἂς εὐχαριστήσουμε τὸ Θεὸ ποῦ μᾶς ἔχει δώσει τέτοιο πατέρα κι ἂς προσευχηθοῦμε γιὰ τὴν ἀνάπαυση τῆς ψυχῆς του». «Εὐλογητὸς ὁ Θεὸς ἤμων…», κι ἄρχισα τὸ Τρισάγιο. Τὸν βάλαμε στὴν ἐκκλησία γιὰ τέσσερις μέρες, διότι ἡ Κρύπτη δὲν ἦταν ἀκόμη τελειωμένη κι ὁ τάφος δὲν εἶχε ἀκόμην κτισθεῖ.

 Τὸν ἀφήσαμε ἀκάλυπτο στὴν ἐκκλησία γιὰ τέσσερι μέρες καὶ συνεχῶς διαβάζαμε τὰ ἅγια Εὐαγγέλια ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ὡς τὸ τέλος, ξανὰ καὶ ξανά, ὅπως εἶναι τὸ ἔθος γιὰ ἱερεῖς. Διαβάζαμε τὰ ἅγια ἐϋαγγέλια καὶ διαβάζαμε Τρισάγια καιι ἄλλες προσευχές. Εἴχαμε τὶς ἀκολουθίες, τὴ λειτουργία αὐτὸς ἦταν ἐκεῖ, στὴ μέση της ἐκκλησίας γιὰ τέσσερεις μέρες Ἦταν σὰν Πάσχα, ἦταν τέτοια ὄμορφη κι εὐλογημένη ἀτμόσφαιρα!
 Κανένας δὲν ἔδειξε ὁποιανδήποτε ὑστερία, καθένας προσευχόταν μὲ ἔμπνευση. Εἶχα ἕνα φίλο ἀρχιμανδρίτη ποῦ συνήθιζε νὰ ἔρχεται στὸ Μοναστήρι κάθε χρόνο καὶ νὰ περνᾶ λίγες ἑβδομάδες κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ καλοκαιριοῦ, τὸν πατέρα Ἰερόθεο Βλάχο, ὁ ὁποῖος ἔγραψε τὸ βιβλίο «Μία βραδιὰ στὴν ἔρημό του Ἁγίου Ὅρους». Τώρα εἶναι μητροπολίτης Ναυπάκτου. Ἔφτασε μόλις ἔμαθε ὅτι ὁ πάτερ Σωφρόνιος πέθανε. Αἰσθάνθηκε τὴν ἀτμόσφαιρα καὶ μοῦ εἶπε: «Ἂν ὁ πάτερ Σωφρόνιος δὲν εἶναι ἅγιος, τότε δὲν ὑπάρχουν ἅγιοι». Ἔτυχε νὰ ἔχουμε μερικοὺς μοναχοὺς ἀπὸ τὸ Ἅγιον Ὅρος, οἱ ὁποῖοι ἦρθαν γιὰ νὰ δοῦν τὸν πάτερ Σωφρόνιο, μὰ δὲν τὸν βρῆκαν ζωντανό. Ὁ πάτερ Τύχων ἀπὸ τὴ Σιμωνόπετρα ἦταν ἕνας ἀπὸ αὐτούς. Κάθε φορᾶ ποῦ ἔρχονταν Ἕλληνες στὴν Ἀγγλία γιὰ ἰατρικοὺς λόγους εἶχαν τὴν συνήθεια νὰ ἔρχονται στὸ Μοναστήρι γιὰ νὰ τοὺς διαβαστεΐ μία προσευχὴ ἀπὸ τὸν πάτερ Σωφρόνιο, διότι πολλοὶ εἶχαν θεραπευθεῖ. Τὴν τρίτη ἢ τὴν τέταρτη μέρα μετὰ τὸ θάνατο τοῦ πάτερ Σωφρονίου ἦρθε μία οἰκογένεια μὲ ἕνα παιδὶ δεκατριῶν χρονῶν. Εἶχε ὄγκο στὸν ἐγκέφαλο κι ἡ ἐγχείρηση τοῦ ἦταν καθορισμένη γιὰ τὴν ἑπόμενη μέρα.

 Ὁ πάτερ Τύχων ὁ Σιμωνοπετρίτης ἦλθε καὶ μοῦ εἶπε: «Αὐτοὶ οἱ ἄνθρωποι εἶναι πολὺ λυπημένοι ἦρθαν καὶ δὲν βρῆκαν τὸν πάτερ Σωφρόνιο. Γιατί δὲν διαβάζεις μερικὲς προσευχὲς γιὰ τὸ παιδί»; Τοῦ εἶπα: «ἂς πᾶμε μαζί. Ἔλα καὶ κᾶνε μου τὸν ἀναγνώστη. Θὰ διαβάσουμε μερικὲς προσευχὲς στὸ ἄλλο παρεκκλήσι». Πήγαμε καὶ διαβάσαμε τὶς προσευχὲς γιὰ τὸ παιδὶ καὶ στὸ τέλος ὁ πάτερ Τύχων εἶπε: «Ξέρεις, γιατί δὲν περνᾶτε τὸ παιδὶ κάτω ἀπὸ τὸ φέρετρο τοῦ πάτερ Σωφρονίου; Θὰ θεραπευθεῖ. Χάνουμε τὸ χρόνο μᾶς διαβάζοντας προσευχές». Τοῦ ἀπάντησα ὅτι δὲν μποροῦσα νὰ τὸ κάνω αὐτό, διότι ὁ κόσμος μποροῦσε νὰ πεῖ ὅτι μόλις ἔχει πεθάνει καὶ ἤδη προσπαθοῦμε νὰ προωθήσουμε τὴν ἁγιοποίησή του. «Νὰ τὸ κάνεις ἐσύ», τοῦ εἶπα. «Εἶσαι Ἁγιορείτης μοναχός. Δὲν θὰ πεῖ κανένας τίποτε». Πῆρε τὸ ἀγόρι ἀπὸ τὸ χέρι καὶ τὸ πέρασε κάτω ἀπὸ τὸ φέρετρο.
Τὴν ἑπομένη ἔκαναν ἐγχείρηση στὸ παιδὶ καὶ δὲν βρῆκαν τίποτε. Ἔκλεισαν τὸ κρανίο καὶ εἶπαν: «Λανθασμένη διάγνωση. Θὰ ἦταν πιθανῶς φλόγωση». Ἔτυχε τὸ παιδὶ νὰ συνοδεύεται ἀπὸ ἕνα γιατρὸ ἀπὸ τὴν Ἑλλάδα, ποῦ εἶχε τὶς πλάκες ἀκτίνων Χ ποῦ ἔδειχναν τὸν ὄγκο, ποῦ τοὺς εἶπε: «Ξέρετε καλὰ τί σημαίνει αὐτὴ ἡ “λανθασμένη διαγνωση”». Τὸ παιδὶ μεγάλωσε. Τώρα εἶναι 27 χρονῶν καὶ εἶναι πολὺ καλά.
 Ἄρχ. Ζαχαρίας – Μετάφραση Θ. Κυριάκου.
Πηγή: Οἱ τελευταῖες μέρες τοῦ Γέροντος Σωφρονίου (+11 Ἰουλίου 1993), Περιοδικὸ «Παρὰ τὴν Λίμνην», Μηνιαία ἔκδοση Ἐκκλησίας Ἁγίου Δημητρίου Παραλιμνίου, περίοδος β΄, ἔτος ἰη΄, ἄρ. 7, Ἰούλιος 2008

ahdoni.blogspot.gr

_________________
Κύριε Ἰησοῦ Χριστὲ ἐλέησον μὲ !

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου