Σάββατο, 5 Ιανουαρίου 2013

Τὰ Ἅγια Θεοφάνεια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χρηστοῦ (6 Ιανουαρίου)




φο Υἱὸς κα Λόγος το Θεο νδύθηκε τν παλαι δάμ, δηλαδ γινε νθρωπος κα φο κτέλεσε λα τ πιβαλλόμενα π τν ουδαϊκ Νόμο, πγε στον ωάννη, για να βαπτισθεί. χι γιατ διος τ εχε νάγκη, λλ για να ξεπλύνει τν νθρωπίνη φύσ π τν ντροπ τς μαρτίας το δμ κα να νδύσει τν γυμνότητά της μ τν πρώτη στολή που στραποβολ τν Θεϊκ λάμψη.
ωάννης κήρυττε τ βάπτισμα τς μετανοίας κα τρεχε πρς ατν λόκληρη ουδαία. Κύριος κηρύττει τ βάπτισμα τς υοθεσίας κα ποις π ατος πο χουν λπίσει σ Ατν δεν θ πακούσει; Τ βάπτισμα κενο (το ωάννου) ταν εσαγωγή, τ βάπτισμα ατ (το Κυρίου) εναι τ τελειωτικό. κενο ταν ποχωρήση π τν μαρτία, ατ εναι οκειώσ μ τν Θεό. Μ τν βάπτισή Του π τν ωάννη, Χριστς δωσε να τέλος κα στ τυπικ ατ βάπτισμα, πως τρώγοντας για τελευταία φορ τ ουδαϊκ Πάσχα τ κατάργησε κα γκαινίασε τ Πάσχα τς Καινς Διαθήκης.
Κατ τν βάπτιση το Κυρίου φάνηκε Υἱὸς Θεός, λλ ποκαλύφθηκε κα γία Τριάδα, πως χαρακτηριστικ ψάλλει κα μνδς στο πολυτίκιο τς ορτς: «ν ορδάν βαπτιζομένου Σου, Κύριε, τς Τριάδος φανερώθη προσκύνησις». Υἱὸς βαπτιζόταν, το Πατρς φων κουγόταν κα τ γιο Πνεμα κατερχόταν «ν εδει περιστερς». τσι Χριστς γινε πρωτότοκος λων κείνων πο ναγεννιούνται πνευματικ κα νομάζει δελφος σους συμμετέχουν στην μοια μ Ατν γέννηση δι δατος κα Πνεύματος.
Μόλις Χριστς βαπτίσθηκε, γίασε λη τν φύσ τν δάτων κα θαψε μέσα στα ρεθρα το ορδάνη, κάθε μαρτία τν νθρώπων. τσι λοιπν Κύριος μν ησος Χριστς νακαίνισε κα νέπλασε τν παλαιωθέντα π τν μαρτία νθρωπο κα το χάρισε τν οράνια Βασιλεία. Ατ νότητα ορανο κα γς, φανερώθηκε κατ τν βάπτιση το Χριστο μ τ νοιγμα τν ορανν.
κατερχόμενος στν ορδάνη Θεάνθρωπος συντρίβει τς κεφαλς τν οράτων δρακόντων κα λευθερώνει τ νθρώπινο γένος π τν ξουσία τους. Μ τν βάπτισή Του στον ορδάνη, Χριστς μς ξάγει π τν σκι το νόμου κα μς εσάγει στν καιν Χάρη.
πόστολος Παλος μιλε για τν πιφάνεια τς δόξας το Θεο. λλο τονίζει τι δι Χριστο «πεφάνη Χάρις το Θεο σωτήριος πσιν νθρώποις». Στν πιφάνεια τν ψευδν θεν κκλησία ντέταξε τν πιφάνεια το ληθινο Θεο κα Βασιλέως Χριστο, τν ληθιν Θεοφάνεια. «Γ Ζαβουλν κα γ Νεφθαλείμ, δν θαλάσσης πέραν το ορδάνου, Γαλιλαία τν θνν, λας καθήμενος ν σκότει κα σκι θανάτου, φς νέτειλεν ατος». Μ ατ τν προφητεία το σαΐου, Εαγγελιστς Ματθαος ρχίζει ν μιλε γι τν ναρξη τς δημοσίας δράσεως το Κυρίου, τς πιφανείας Του μεταξ το λαο.

Απολυτίκιον. Ήχος α’.
ν ορδάν βαπτιζομένου σου Κύριε, τς Τριάδος φανερώθη προσκύνησις· το γρ Γεννήτορος φων προσεμαρτύρει σοι, γαπητν σε Υἱὸν νομάζουσα· κα τ Πνεμα ν εδει περιστερς, βεβαίου το λόγου τ σφαλές. πιφανες Χριστ Θεός, κα τν κόσμον φωτίσας δόξα σοι.
Η Υπακοή. Ήχος β’.
τε τ πιφανεί σου φώτισας τ σύμπαντα, τότε λμυρ τς πιστίας θάλασσα φυγε, κα ορδάνης κάτω έων στράφη, πρς ορανν νυψν μς. λλ τ ψει τν θείων ντολν σου, συντήρησον Χριστ Θεός, πρεσβείες τς Θεοτόκου, κα σσον μς.

Κοντάκιον. Ήχος δ’. Αυτόμελον.
πεφάνης σήμερον τ οκουμέν, κα τ φς σου Κύριε, σημειώθη φ' μς, ν πιγνώσει μνοντάς σε. λθες φάνης τ φς τ πρόσιτον.

Μεγαλυνάριον.
φεσιν πηγάζων τος ξ δάμ, τς φθαρσίας, νεξάντλητος ποταμς, ν τ ορδάν, βαπτίζεται θελήσει· ντλήσωμεν ον πάντες, δωρ σωτήριον.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου