Παρασκευή, 18 Ιανουαρίου 2013

Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΟΥ Μ. ΑΘΑΝΑΣΙΟΥ


Το ρχιμ. Μελετίου π. Βαδραχάνη
Α. Ν μ διαβάζουμε τ Γραφ μ τν νθρώπινη
προοπτικ κα σκέψη.Ο λέξεις, πο χρησιμοποιον ο
νθρωποι γι ν χαρακτηρίσουν τνΘεό, δν χουν πάντα τν δια σημασία μ ατν πο σχύει γι
τ δεδομένα το νθρώπου. ταν λέμε π.χ. τι Θες πλασε τν νθρωπον παίρνοντας χμα (Γέν.2,7), δν σημαίνει τι Θες χει χέρια κα κανε μία χειρωνακτικ ργασία. πλς Γραφ ποκαλύπτει,μ λόγια πλ κα κατανοητ γι τν νθρωπο, τι Θες τν δημιούργησε προσωπικ κα μάλιστα χι μ να
ξερ πρόσταγμα «επε κα γεννήθησαν», πως γινε μ τ’ λλα δημιουργήματά του, λλ μ διαίτερο νδιαφέρον κα φροντίδα.ταν λέγει Γραφ τι Θες κούει βλέπει (« φυτεύσας τ ος οχ κούει πλάσας τνφθαλμν οχ κατανοε;» Ψαλμ.93,9), δν σημαίνει τι χει σμα, μάτια κα ατιά. κούει κα βλέπει βέβαια πνευματικά, πως κενος μόνο γνωρίζει κα σύλληπτα περισσότερο π’ τι νθρωπος μ τ λικ ασθητήρια.ταν κούσεις θυμ κα ργ το Θεο στ Γραφή, λέγει γιος Χρυσόστομος, μ νομίσεις κάτι τ νθρώπινο. Θες εναι τελείως παθς κα ρεμος κα γαλήνιος. Κα ργ του εναι νυπόστατος κατ τος Πατέρες. Τίποτε τ νθρώπινο δν τν χαρακτηρίζει. Γι’ ατ στν ερεμία (7,10) διευκρινίζει Θες τι ο νθρωποι δν μπορον ν τν νευριάσουν, λλ μόνο ν ργισθον ο διοι. Τν παρουσιάζει μως Γραφ
τσι, γι ν συγκινήσει κα ν φελήσει τος παχύτερους πνευματικά.Τ διο κάνουμε κι μες, ταν μιλομε μ βαρβάρους, μ παιδιά, μ διανοητικς ναπήρους κα καθυστερημένους· κατεβαίνουμε στ πίπεδό τους κα μιλμε τ γλώσσατους. Ψελλίζουμε κα συλλαβίζουμε τς λέξεις, ταν μιλομε στ μωρά,κα προσποιούμαστε τι θυμώνουμε κα κουνομε πειλητικ χέρια κα
πόδια, γι ν τ ντυπωσιάσουμε κα ν τ δηγήσουμε στ σωστό.ταν λέμε Χριστς εναι υἱὸς το Θεο, λέξη υἱὸς δν σημαίνει τ διο μ τι σημαίνει γι τν νθρωπο. υἱὸς στος νθρώπους δν χει ποτ τν δια λικία μ τν πατέρα, λλ πάντοτε εναι μικρότερος. Κα κάποτε, πρν γεννηθε,ν πρχε πατέρας του, ατς
δν πρχε. Στν Τριαδικ μωςΘεότητα Υἱὸς εναι συνάναρχος μ τν πατέρα. νέκαθεν συνυπάρχει κα συνευρίσκεται μ κενον. «ν ρχ ν Λόγος, κα λόγος ν πρς τν Θεόν, καΘες ν Λόγος» (ω. 1,1).
Συνεπς, ταν χρησιμοποιομε λέξεις γι ν χαρακτηρίσουμε τ Θεό, δν μπορομε ν σκεπτόμαστε μ τς νθρώπινες κατηγορίες σκέψεως.
Β. Σημασία δν χουν τ ξιώματα λλ ρετ
κα γιότητα. γιος θανάσιος ταν με-γάλος, γιατί ἦταν ἡ ἐνσάρκωση καὶ ἡ προσωποποίηση τῆς ἀρετῆς, σὲ τέτοιο βαθμό, ὥστε οὐσιαστικὰ ὅταν ἐπαινεῖς αὐτὸν στὴν πραγματικότητα ἐπαινεῖς τὴν ἀρετή.Ἦταν ἰσόπαλος μὲ τοὺς μεγάλουςἁγίους ἢ ἐλάχιστα κατώτερος· μερικοὺς ὅμως τοὺς ὑπερέβαλε. Αὐτὸ ἦταν ποὺ τὸν ἔκανε μεγάλο καὶ ὄχι τὸ ἀξίωμά του.
Ἡ ἱερωσύνη του δὲν ἦταν ἀποτέλεσμα συναλλαγῆς, ἀρριβισμοῦ, τυ-
χοδιωκτισμοῦ καὶ ἀνίερων ὑποχωρήσεων, ἀλλὰ κατόρθωμα ἀρετῆς καὶ πηγὴ καὶ ζωὴ τῆς Ἐκκλησίας. Ἦταν τόσο ἐνάρετος, ὥστε στὴνΑ΄Οἰκουμενικὴ Σύνοδο, ἐνῶ δὲν ἦταν ἐπίσκοπος, ἐν τούτοις ἦταν πρῶτος ἀνάμεσα στοὺς ἐπισκόπους καὶ ξεχώριζε καὶ διηύθυνε τὶς ἐργασίες της,διότι ἡ προτίμηση καὶ ἡ ἀξιολόγηση γινόταν τότε μὲ βάση τὴν ἀρετὴ καὶ ὄχι μὲ τοὺς βαθμοὺς τῆς ἱερωσύνης.Ἐπίσης ἀργότερα, ὅταν ἔγινε ἐπίσκοπος, ἦταν καὶ πάλι πρῶτος λόγῳ ἀρετῆς καὶ ὄχι λόγῳ θρόνου. Διότι ἡ διαφορὰ τῆς ἀρετῆς τῶν ἐπισκόπων
κάνει διαφορετικούς τούς θρόνους καὶ ὄχι οἱ θρόνοι τοὺς ἐπισκόπους.
Αὐτοί, ποὺ δὲν εἶναι ἰσοστάσιοι στὴν ἀρετὴ τῶν μεγάλων πατριαρχῶν, δὲν μποροῦν νὰ κοκορεύονται ὅτι δῆθεν εἶναι ἄξιοι, ἐπειδὴ ἁπλῶς ἀνέβηκαν στοὺς θρόνους, εἰκῆ καὶ ὡς ἔτυχε. Ὁ
Μ. Ἀθανάσιος πῆρε τὸν θρόνο τοῦεὐαγγελιστοῦ Μάρκου ἐπάξια, διότι
ἦταν ἰσοστάσιος στὴν ἀρετὴ μ’ αὐτόν.Ἔλεγε ὁ ἀείμνηστος ἀρχιεπίσκο-
πος Χριστόδουλος ὅτι, ὅταν ἦταν
κληρικός, ποθοῦσε νὰ γίνει ἐπίσκοπος ὅσο τὸ δυνατὸν ταχύτερον, για-
τί πίστευε ὅτι μὲ τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιδράσει
βαθύτερα καὶ δυναμικώτερα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὅταν ὅμως ἔγινε,
ἀντιλήφθηκε ὅτι τὸ ἐπισκοπικὸ ἀξίωμα σὲ γδύνει μᾶλλον παρὰ σὲ
ντύνει. Σὲ ἐλαχιστοποιεῖ παρὰ σὲ μεγενθύνει. Τονίζει τὰ λάθη σου
μᾶλλον παρὰ τὶς ἀρετές σου. Ἀλίμονο ἂν δὲν ἔχεις πληθωρικὴ ἀρετή.
Θὰ φανεῖς κίβδηλος καὶ ἀνίκανος.Γ´. Τὸ μεγαλύτερο ἐπίτευγμα
τοῦ ἡγέτου τὸ μαρτύριο.Γράφει ὁἈπ.Παῦλος στοὺς Ἐφεσίους· «Παρακαλῶ οὖν ὑμᾶς ἐγὼ ὁ δέσμιος ἐν Κυρίῳ, ἀξίως περι-
πατῆσαι τῆς κλήσεως ἧς ἐκλήθητε» (Ἐφεσ. 4,1). Ὁ ἅγιος Χρυσόστο-
μος ἑρμηνεύοντας τὸ σημεῖο αὐτὸ παρατηρεῖ· «Ὁ Παῦλος ἦταν ἀπό-
στολος, θεόπτης, οὐρανοβάμων,γνώστης τοῦ παραδείσου ἀπ’ αὐτὴ
τὴ ζωή, θαυματουργός, θεολόγος μέγιστος, εἶχε ὅλα τὰ χαρίσματα τοῦ
ἁγίου Πνεύματος στὸ μέγιστο βαθμό. Κι ὅμως ἀπὸ αὐτὰ τίποτα δὲν
μνημονεύει καὶ τίποτα δὲν προτάσσει παρὰ τὸ ὅτι εἶναι φυλακισμένος.
Διότι γνωρίζει αὐτὸ εἶναι τὸ ἀνώτερο καὶ τὸ σπουδαιότερο.
Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος λοιπὸν ἦταν μάρτυρας, ποὺ ὑπέστη ἀφάνταστα μαρτύρια καὶ διωγμούς. Πέντε φορὲς ἐξορίσθηκε καὶ ἀναγκάσθηκε νὰ ἐγκαταλείψει τὸ ποίμνιό του στὴν Ἀλεξάνδρεια. Ἐξορίσθηκε ἐπὶ Μ. Κων/νου, ἐπὶ Κωνσταντίου (δύο φορές), ἐπὶ Ἰουλιανοῦ τοῦ Παραβάτου, καὶ ἐπὶ Οὐάλεντος.Ἀπὸ τὰ 46 ἔτη τῆς ἀρχιερατείας
του τὰ 16–20 τὰ διῆλθε στὴν ἐξορία μὲ φρικτὲς συνθῆκες. Σὲ κάποιες ἐξορίες παρέμεινε σὲ διάφορα κρησφύγετα κοντὰ στὴν Ἀλεξάνδρεια καὶ κατεύθυνε τὸ ποίμνιό τουσὰν ἀόρατος ἀρχιεπίσκοπος. Μάλιστα τὴν ἑξαετία 356-362,ποὺ ἦταν τὰτελευταῖα χρόνια τῆς βασιλείας καὶ
τῆς ζωῆς τοῦΚωνσταντίου, ὁἈθανά-
σιος ἀσκοῦσε οὐσιαστικὰ τὰ καθή-
κοντά του χωρὶς νὰ φαίνεται διόλου.
Πολεμήθηκε ἀπὸ τοὺς ἐχθρούς τῆς
Ὀρθοδοξίας ὅσο οὐδεὶς ἄλλος.
Ὑπῆρξε «ὁ ἡρωϊκώτερος τῶν ἁγίων
καὶ ὁ ἁγιώτερος τῶν ἡρώων»__

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου