Τετάρτη, 16 Ιανουαρίου 2013

Ἱερά Ἀγρυπνία μετά τήν Ἀγρυπνία




Μὲ ἀπόλυτη ἐξωτερικὴ καὶ πνευματικὴ ἡσυχία, τὴν Τρίτη τό πρωΐ 15/1/2013 ἐτελέσθη Θεία Λειτουργία στὴν μνήμη τῶν Θεοφόρων Πατέρων μῶν Παύλου τοῦ Θηβαίου καὶ Ἰωάννου τοῦ Καλυβίτου.Ἡ Θεία Λειτουργία ἐτελέσθη, στὸ μικρὸ, ἀπέριττο ἀλλὰ καὶ πολὺ κατανυκτικὸ Παρεκκλήσι τῆς Ἀποτομς  γίου Ἰωάννου τοῦ     Προδρόμου καὶ βαπτιστοῦ τοῦ Κυρίου μας Ἰησοῦ.
Σήμερα γιὰ τὴν πνευματική  ὠφέλεια ἡ ἀναφορὰ μας θά  εἶναι  γιὰ τὴν πνευματικὴ χαρά, πού εἶναι  καρπὸς τοῦ γίου Πνεύματος : Ἡ θεία Εὐχαριστία εἶναι ἡ λειτουργική «ἀνάμνηση τῆς ἀείμνηστης καί πρώτης ἐκείνης τράπεζας τοῦ μυστικοῦ θείου Δείπνου»[1]. Αὐτό τό μυστήριο τῶν μυστηρίων μᾶς ἔδωσε ἐντολή νά τό ἐπιτελοῦμε ἀδιαλείπτως «εἰς ἀνάμνησίν Του».[2]. Μ' αὐτό μᾶς κάνει Σῶμα Του· ἔρχεται καί μένει μέσα μας καί μεῖς μέσα Του. Μ' αὐτό μᾶς ἑνώνει καί μεταξύ μας, «συνάγει τά ἐσκορπισμένα εἰς ἕν», συγκροτεῖ τήν Ἐκκλησία Του. Μ' αὐτό μᾶς σώζει.
Ἡ «ἀνάμνησις, μετά εὐχαριστίας» τοῦ Κυρίου πρέπει νά εἶναι συνεχής. Ὁ ἴδιος μᾶς τό διδάσκει διά τοῦ ἀποστόλου Παύλου: «Πάντοτε νά χαίρετε, ἀσταμάτητα νά προσεύχεσθε, γιά κάθε τί νά εὐχαριστεῖτε· διότι αὐτό θέλει ὁ Θεός»[3]  .Ὂχι γιά τόν Ἑαυτό Του, «ὂχι ὃτι προσφέρουμε τίποτα σ' Αὐτόν, ἀλλά γιατί ἐμεῖς οἱ ἲδιοι κερδίζουμε κάτι μεγάλο»[4]·τό μέγιστο,τόν Ἴδιο πού εἶναι ὁ Παράδεισος καί ἡ σωτηρία.[5]
Εἶναι σημαντικ τ ν χουμε σωματικ κα πνευματικ γεία, γιατί τσι θ μπορομε ν ντέχουμε στ δύσκολα. πίσης, εναι σημαντικ κα τ ν χουμε σωτερικ ερήνη κα χαρά, πειδ τσι θ ερηνεύουν, θ χαροποιομε κα θ δημιουργομε καλ διάθεση σ λους κείνους ο ποοι  μς  πλησιάζουν ερίσκονται δίπλα μας. Ὁ Ἅγιος   Σεραφεμ το Σαρφ συμβούλευε τν γουμένη τς ερς Μονς το Ντιβέγιεβο ν χη χαρούμενη διάθεση νώπιον τν δελφν τς ερς Μονς. Τν προέτρεπε, μάλιστα, ν ποδέχεται τς

δελφές, πο ρχονται κουρασμένες π τ χωράφια, ρεμη κα χαμογελαστή. Κα τν παρακαλοσε ν κάθεται μαζί τους ταν τρνε, στω κι ν δν πειν. πειδή, πως τς λεγε, «ταν σ κάθεσαι μαζί τους κα τος μιλς εγενικ θ παίρνουν κουράγιο κα θ τρνε χαρούμενα κα μ καλ διάθεση... χαρ δν εναι μαρτία Μάτουσκα».
ληθιν χαρά, μως, εναι σωτερικ πόθεση. Ατ σημαίνει τι δν συνδέεται μ ξωτερικ γεγονότα, λλ ναβλύζει μέσα π τν καρδιά. Μέσα π τν καρδι κείνη ποία εναι γεμάτη π γιο Πνεμα, κα γι’ ατ ( ληθιν χαρ) δν φυγαδεύεται π τς καθημερινς δυσκολίες κα τος ποικιλώνυμους πειρασμούς, λλ ξακολουθε ν πάρχη κα στς πι ντίξοες συνθκες, κα στ πι λυπηρ γεγονότα τς ζως.
Μακάρι εχ το Μ. Βασιλείου, «εθε ν εσαι δυνατς κα χαρούμενος ν Κυρίω», ν βρ τν φαρμογή της κα σ λους μς. Ο ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας στοὺς Θεσσαλονικεῖς, γιὰ διάφορα πνευματικὰ θέματα ποὺ ἔχουν σωτηριολογικὴ σπουδαιότητα, τοὺς συμβουλεύει μεταξὺ ἄλλων· «Πάντοτε χαίρετε» (Ἃ΄ Θέσ. 5,16). Τὴν συμβουλὴ του αὐτὴ τὴν ἐπαναλαμβάνει σὲ ἀρκετὰ σημεῖα τῶν ἐπιστολῶν του. Ἔτσι στοὺς Φιλιππησίους γράφει· «Χαίρετε ἐν Κυρίω πάντοτε. πάλιν ἐρῶ, χαίρετε» (Φιλιπ. 4,4). Συμβουλεύει δὲ καὶ προστάζει, μὲ ἐπιμονὴ καὶ μὲ ἐπαναλήψεις, τὰ ὅσα εἶπε στοὺς Θεσσαλονικεῖς. Καὶ δὲν τὸ κάνει αὐτὸ εὐκαιριακὰ καὶ παρεμπιπτόντως, ἀλλὰ συστηματικὰ καὶ ἐνσυνείδητα, δικαιολογούμενος συγχρόνως γι’ αὐτὴ τὴν ἐπιμονή του. «Τὸ λοιπὸν ἀδελφοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίω. Τὰ αὐτὰ γράφειν ὑμν ἐμοὶ μὲν οὐκ ὀκνηρόν, ὑμν δὲ ἀσφαλὲς» (Φιλιπ. 3,1). «Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε…καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ εἰρήνης ἔσται μεθ’ ὑμῶν» (Β΄ Κόρ. 13,11). «Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ἐλπίδος πληρῶσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης…» (Ρώμ. 15,13).Συνολικὰ δηλαδὴ σὲ πέντε χωρία μιλᾶ καὶ ἐντέλλεται γιὰ τὸ θέμα τῆς χαρᾶς. Στό τελευταῖο χωρίο δὲν παραινεῖ οὔτε συνιστᾶ, ἀλλὰ εὔχεται νὰ πληρωθοῦν «πάσης χαρᾶς».
    Γιατί ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι τόσο φορτικὸς στὸ θέμα τῆς χαρᾶς; Καὶ γιατί μεταξὺ ἄλλων πνευματικῶν ἀρετῶν καὶ χαρισμάτων (ὅπως εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη, ἡ πίστη, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ προσευχή, ἡ ἐγκράτεια κ.τ.λ.) συμβουλεύει καὶ ἀπαιτεῖ καὶ εὔχεται ν’ ἀποκτήσουν οἱ χριστιανοὶ τὴ χαρά; Διότι ὅπως λέγει ὁ ἴδιος σὲ ἄλλα σημεῖα τῶν ἐπιστολῶν του, ἡ χαρὰ εἶναι στοιχεῖο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Οὐ γὰρ ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις, ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνεύματι Ἁγίω» (Ρώμ.14,18). «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη…» (Γάλ. 5,22). Συνεπῶς ἐὰν θέλουμε νὰ δοῦμε ἂν κάποιος ἔχει Πνεῦμα Ἅγιο καὶ ἂν ζεῖ ἀπὸ τώρα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἂς μὴν ἐρευνήσουμε μόνο ἐὰν νηστεύει, ἐὰν προσεύχεται, ἐὰν ἀγρυπνεῖ, ἐὰν εἶναι ἐλεήμων, ἁγνὸς κ.τ.λ., ἀλλὰ καὶ ἐὰν εἶναι χαρούμενος. Καὶ ὅταν πηγαίνουμε στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως καὶ ἀναφέρουμε τὶς ἐλλείψεις καὶ τὶς πτώσεις μας, ἐὰν ὑστεροῦμε στὸ θέμα τῆς βιώσεως τῆς χαρᾶς, τότε νὰ τὸ ἀναφέρουμε μὲ συντριβὴ καὶ ταπείνωση ἀλλὰ καὶ ἀποφασισμένοι νὰ κάνουμε τὸ πᾶν γιὰ ν’ ἀποκτήσουμε τὸ μεγάλο αὐτὸ ἀγαθό.

[1] ἃγ. Ἱππόλυτος Ρώμης, Μ 10, 628(Μ ἀντί Μigne)
[2] Μ' αὐτό ἐκπληρώνει τήν ὑπόσχεσή Του: «Ἰδού ἐγώ μέθ ὑμῶν εἰμί πάσας τάς ἡμέρας ἕως τῆς συντελείας τοῦ αἰῶνος»
[3] «Πάντοτε χαίρετε͵ 5.17 ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε͵ 5.18 ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε· τοῦτο γὰρ θέλημα θεοῦ ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ εἰς ὑμᾶς»(Θεσ. Α΄5.16-18). ἀδιάλειπτη δοξολογία καί εὐχαριστία, συνεχής προσευχή, δηλ. ἀδιάλειπτη λατρεία, ἀδιάλειπτη θεία Λειτουργία εἲναι αὐτό πού θέλει κυρίως Θεός ἀπό μᾶς.
[4]Ἱερός Χρυσόστομος  Μιgne 55,399(συντόμευση Μ 55,399)
[5] Κύριος εἶναι «Υἱός τοῦ Εὐλογητοῦ», Υἱός τοῦ Θεοῦ τοῦ δοξαζομένου ἀπό ὃλη τήν κτίση , τήν λογική, τήν νοερά, τήν ἂϋλο καί πνευματική ἀλλά καί τήν ὑλική. Ἀλλά καί ἲδιος εἶναι  Εὐλογημένος , Εὐλογημένος, Αὐτός «πού ἒχει τή δοξολογία (εὐλογία) μέσα στή φύση Του καί δέν ἒχει ἀνάγκη ἀπό τήν εὐφημία τῶν ἂλλων». Τήν εὐλογία  πού προσφέρουμε, αὐτήν τήν ξαναδεχόμαστε πολυπλάσια ἀπό τόν Κύριο.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου