Δευτέρα, 4 Φεβρουαρίου 2013

Όσιοι Βαρσανούφιος καί Ιωάννης 6 Φεβρουαρίου


Οἱ ὅσιοι Βαρσανούφιος καὶ Ἰωάννης ἔζησαν τὸν 4ο αἰώνα μ.Χ. Ἤσαν μεγάλοι ἀσκητές, ἀλλὰ καὶ γνῶστες τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καὶ θεολογίας. Ὁ ὅσιος Βαρσανούφιος ἔζησε γιὰ πολλὰ χρόνια ὡς ἔγκλειστος σὲ μικρὸ Κελλὶ κοντὰ στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ ὁσίου Σερίδου, ὅπου μόναζε καὶ ὁ Ἀββὰς Δωρόθεος. Ἐκεῖ ἔδρεψε τοὺς γλυκύτατους καρποὺς τῆς ἡσυχίας καὶ μὲ τὰ πνευματικά του χαρίσματα, καθὼς καὶ μὲ τὴν ἄνωθεν σοφία ποῦ ἀπέκτησε ἀπὸ τὴν ἕνωσή του μὲ τὸν Θεό, βοήθησε πολλοὺς ἀνθρώπους, μὲ τὸ νὰ ἀπαντᾶ στὶς ἐρωτήσεις καὶ τὶς ἀπορίες τους. Σὲ κοντινὴ ἀπόσταση ἀσκεῖτο στὴν ἡσυχία καὶ ὁ μαθητὴς τοῦ ὅσιος Ἰωάννης, ὁ ὁποῖος ἔδωσε καὶ αὐτὸς ἀπαντήσεις σὲ ἐρωτήσεις σχετικὲς μὲ τὴν πνευματικὴ ζωή. Ἀξιώθηκε καὶ αὐτὸς πολλῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ ἰδιαιτέρως τοῦ χαρίσματος τῆς προοράσεως καὶ προφητείας, γι’ αὐτὸ καὶ ὀνομάσθηκε Προφήτης.
Ο παντήσεις τν σίων συγκεντρώθηκαν σ να βιβλίο τ ποο νομάζεται «Βίβλος Βαρσανουφίου κα ωάννου» κα περιέχει κτακόσιες τριάντα κτ (838) ρωτήσεις κα παντήσεις. Τυπώθηκε στν Βενετία τ 1816, μ τν φροντίδα το γίου Νικοδήμου το γιορείτου, ποος στν Πρόλογο πο συνέγραψε ναφέρεται περιληπτικ κα στν βίο τν σίων.
τελειώθησαν κα ο δύο ν ερήνη.
Στν συνέχεια θ παρατεθον κα θ σχολιασθον μ συντομία ποσπάσματα π τος λόγους τν σίων, ο ποοι εναι πάντοτε πίκαιροι, διδακτικο κα φέλιμοι.
- «Μάθε δελφέ μου, τι ἐὰν κάποιος στενοχωρ τν συνάνθρωπό του, ετε μ ργα, ετε μ λόγια, στερα θ στενοχωρηθ διος κατ φορς περισσότερο».
σιος Βαρσανούφιος ναφέρεται δ στν πνευματικ νόμο, σύμφωνα μ τν ποο ,τι πράττει κανείς, ετε γαθ ετε πονηρό, τ βρίσκει μπροστά του. Δηλαδή, συμβαίνει κα στν διο κάτι νάλογο μ ατ πο πραξε, κα μάλιστα σ πολ μεγαλύτερο βαθμό.
- «Δν πρέπει στν τράπεζα (το φαγητο) ν πλώνης τ χέρι σου μπροστ στν λλο, γιατί ατ εναι πρέπεια κα ξένο πρς τν κοιν τάξη».
σιος ωάννης δίνει μεταξ τν λλων κα ατν τν συμβουλή, ποία χει σχέση μ τν ξωτερικ συμπεριφορά, πο μως δν εναι ξένη μ τν σωτερικ κατάσταση το νθρώπου. ντίθετα, μάλιστα, συνδέεται μεσα μ ατήν. ταν νθρωπος γαπ τν Θεό, τότε γαπ πραγματικ κα τος συνανθρώπους του κα συμπεριφέρεται μ λεπτότητα κα εγένεια σ λους, κόμα κα στ πρόσωπα μ τ ποα χει οκειότητα. λλωστε, οκειότητα δν καταργε τν εγένεια κα τν σεβασμό.
ποιος εναι τακτοποιημένος σωτερικά, ατς νδιαφέρεται κα γι τν ξωτερικ εταξία, κα χι μόνον προσέχει ν μ φέρνη σ δύσκολη θέση τος λλους, λλ φροντίζει μ κάθε τρόπο ν τος διευκολύνη κα ν τος ξυπηρετ.
- « τς δειλίας, τς θυγατρς τς πιστίας, πόσο χαμηλά μας ριξε! Εναι πρόξενος πολλν κακν τυφλώνει τν νο χαυνώνει τν καρδι ποσπ τος νθρώπους π τν Θε εναι δελφή της νελπιστίας, ξορίζει τος νθρώπους π το φόβου το Θεο στν χώρα τς πωλείας».
νομάζει τν δειλία θυγατέρα τς πιστίας κα περιγράφει κα τ ποτελέσματά της, δηλαδ τ κακ τ ποία προξενε. ντίθετα, θυγατέρα τς πίστης εναι πνευματικ νδρεία, ποία βοηθ τν νθρωπο ν λευθερωθ π τ πάθη οτως στε ν φωτισθ νος του π τν κτιστη Χάρη το Θεο κα καρδιά του ν γίνη κατοικητήριο το γίου Πνεύματος. ποτε, στν κατάσταση ατ νθρωπος γνωρίζει παρξιακ τν Θεό, ποκτ τν τέλεια γάπη, ποία γκαλιάζει κα ατος κόμα τος χθρούς, κα χει σύνοικο τν λπίδα, ποία δν πεθαίνει ποτέ, φο ληθιν λπίδα τν πιστν εναι γιος Τριαδικς Θεός. λλωστε, πίστη στν προσωπικ Θε τς κκλησίας προϋποθέτει νδρεία κα λεβεντι «ο γρ δωκεν μν Θες Πνεμα δειλίας, λλ δυνάμεως κα γάπης κα σωφρονισμο» (Β' Τίμ. α', 7).
- «Ν πιστεύης τι λα σα προέρχονται π τν Θεό, καλς γίνονται... Μακάρι Κύριος ν σ συνετίση κα ν φωτίση τος φθαλμος τς διάνοιάς σου, μ τς εχες τν γίων».
Εναι σημαντικ τ ν χη κανες μπιστοσύνη στν γάπη το Θεο κα ν δέχεται τ πάντα μ γαθ λογισμό. Δηλαδή, ν πιστεύη τι Θες τν γαπ ληθιν κα πιτρέπει τος ποικίλους πειρασμούς, γι τν σωτηρία του. κενο πο, περισσότερο π λα, χαριτώνει τν νθρωπο κα τν ριμάζει πνευματικ εναι ποδοχ τν λυπηρν γεγονότων τς ζως μ εχάριστη κα δοξολογικ διάθεση. ντίθετα, ταν κανες θεωρ ς ατιο τν συμφορν το τν Θε κα γογγύζη ναντίον του, τότε δηγεται στν πόγνωση κα τν καταστροφή. Μακάρι ν συνετισθομε κα ν καταλάβουμε τι Θες εναι Πατέρας μας, τι μς γαπ ληθιν κα τι «λα σα προέρχονται π τν Θεό, καλς γίνονται».
- « θάνατος χωρς μαρτίες, δν εναι θάνατος, λλ μετάβαση π τν θλίψη στν νάπαυση».
Κάποιος μοναχός του Κοινοβίου ρρώστησε βαρει κα ο πατέρες παρεκάλεσαν τν μέγα Γέροντα (τσι ποκαλοσαν τν σιο Βαρσανούφιο) ν τν θεραπεύση. σιος τους επε τι δν θ ποθάνη. Βέβαια, Θες τν καλε κοντά του, λλ ατ δν σημαίνει τι θ ποθάνη. Θ μεταβ π τν θάνατο στν ζω κα π τν θλίψη στν νάπαυση. πειδή, ατ πο νομάζουμε θάνατο δν εναι θάνατος, λλ ταξίδι πρς τ Φς τς αώνιας ζως κα νάπαυση κα χαρά, γι λους κείνους ο ποοι ζησαν μ μετάνοια κα «φεύγουν» μ μετάνοια. Θάνατος εναι πομάκρυνση π τν δ τν ντολν το Θεο κα πώλεια τς θείας Χάριτος, λόγω τς μετανοησίας.
μέγας Γέρων, μόλις περάτωσε τν λόγο πευθύνθηκε στν ρρωστο κα το επε: « παγε τέκνον ν ερήνη, παραστηθι τ γία Τριάδι, κα πρέσβευε πρ μν». Κα μοναχς κλεισε τ μάτια του κα «φυγε» ερηνικά.
«Βίβλος Βαρσανουφίου κα ωάννου» θ πρέπει ν ποτελ ντρύφημα λων κείνων πο γαπον τν Θε κα γωνίζονται ν βαδίσουν τν εθεία δ τν ντολν Του, ποία δηγε στν πελευθέρωση π τ δεσμ τν παθν κα τν φόβο το θανάτου, καθς κα στν τελεύτητη μακαριότητα τς αώνιας ζως.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου