Παρασκευή, 1 Φεβρουαρίου 2013

Ο ΑγιοςΤρύφων





















Μὲ τὸν Ἀρχιμ.Πολύκαρπο Καθηγούμενο τῆς Ἱερᾶς  Μονῆς τοῦ Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσᾶ Ἁγίων Μετεώρων


ΟΙ   ΑΓΙΟΙ ΤΗΣ  ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ  ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΠΑΝΤΟΤΕ
Τρύφων ληθος ξίωσον τρυφς μέ,
Γεράσιμον μέλψαντα σς ριστείας.

Σύ δέ Τρύφων τί; τό ξίφος θνήσκω φθάσας.
Καιρός δέ τίς σου το τέλους; Νουμηνία.
ν Φεβρουαρίοιο Τρύφων πρό τομς θνε πρώτη.

\

γιος Τρύφων καταγόταν πό τή Λάμψακο τς Φρυγίας καί ζησε στά χρόνια τν ατοκρατόρων Γορδιανο (238-244), Φιλίππου (244-249) καί Δεκίου (249-251). Προερχόταν πό φτωχή οκογένεια καί στή παιδική του λικία, βοσκε χνες γιά νά ζήσει. Συγχρόνως μως μελετοσε μέ ζλο τήν γία Γραφή καί κτελοσε μέ ελάβεια τά θρησκευτικά του καθήκοντα. τσι, σιγά-σιγά Τρύφων μέ τήν εσεβ φιλομάθειά του, κατόρθωσε χι μόνο νά διδαχθε διος, λλά καί νά διδάσκει τίς αώνιες λήθειες τς πίστεώς του. Γρήγορα εσεβής ψυχή το δέχθηκε τή χάρη το γίου Πνεύματος καί Θεός ξίωσε τόν Τρύφωνα νά θαυματουργε.

μως γιος θεράπευε χι μόνο κάθε σθένεια, λλά καί ξάγνιζε τίς μολυσμένες πό τά δαιμόνια ψυχές. ταν ατοκράτορας Γορδιανός, πληροφορήθηκε γιά τίς θαυματουργικές κανότητες το Τρύφωνα, τόν παρακάλεσε νά θεραπεύσει τήν ρρωστη κόρη του. O ατοκράτορας προσπάθησε νά κφράσει τήν εγνωμοσύνη του, προσφέροντας στόν γιο ξιώματα καί χρήματα, τά ποα μως Τρύφων εγενικά ρνήθηκε.
ταν ατοκράτορας γινε Δέκιος, ξαπέλυσε γριο διωγμό κατά τν Χριστιανν. Τό 250 μ.Χ. γιος, πειδή δέν λάτρευε τούς θεούς τς εδωλολατρικς θρησκείας καί ταν Χριστιανός, συνελήφθη πό κάποιον στρατιωτικό πού νομαζόταν Φρόντων ( Φόρτων) καί δηγήθηκε νώπιον τν πάρχων τς νατολς, Τιβέριου Γράγχου καί Κλαυδίου κυλίνου στή Νίκαια τς Βιθυνίας. μάντης Πομπηϊανός τόν παρουσίασε στούς γεμόνες. γιος Τρύφων μολόγησε μέ θάρρος τήν πίστη του. Τότε ποβλήθηκε σέ φρικτά βασανιστήρια. Το κατατρύπησαν μέ σπαθιά λο του τό σμα, πειτα τόν δεσαν πό τά πόδια σέ λογα καί τόν συραν, σέ ρες φοβερο ψύχους, σέ δύσβατες καί πετρώδεις τοποθεσίες. κενος προσευχόταν καί λεγε: «Κύριε, μήν τούς καταλογίσεις ατή τήν μαρτία». Μετά τό φρικτό μαρτύριο τόν ρώτησαν ν σωφρονίσθηκε καί θελε νά θυσιάσει στά εδωλα. Μάρτυρας το Χριστο πάντησε τότε στόν παρχο κυλίνο: «νόσιε καί κακν ρχηγέ, εναι δυνατόν νά εσαι σωφρονισμένος, ταν εσαι μεθυσμένος πό τόν διάβολο; γώ πάντοτε περνάω τόν βίο μου μέ σωφροσύνη, γιατί χω τόν Χριστό βοηθό τς λπίδας μου». στερα πό ατό τόν κλεισαν στό δεσμωτήριο μέ σκοπό νά το δώσουν διορία, γιά νά παλλαγε πό τήν «νοια» ατο καί νά ρνηθε τήν πίστη του στόν Χριστό. Λίγες μέρες μετά παρχος κάλεσε τόν γιο καί τόν ρώτησε άν τό διάστημα το χρόνου καί τά βασανιστήρια τόν πεισαν νά θυσιάσει στούς θεούς. γιος καί πάλι μολόγησε μέ πνευματική νδρεία τό νομα το Θεο. Τόν συραν τότε γυμνό πάνω σέ σιδερένια καρφιά, κατόπιν τόν μαστίγωσαν καί στή συνέχεια το καψαν μέ λαμπάδες τά πλευρά. Στό τέλος, μόλις Μάρτυρας παρέδωσε τήν ψυχή του στόν Θεό λέγοντας τό «Κύριε ησο Χριστέ, δέξαι τό πνεμα μου», πέκοψαν τήν τίμια κεφαλή ατο.
Ο Χριστιανοί παρέλαβαν τό τίμιο λείψανο το Μάρτυρος καί φο τό χρισαν μέ πολύτιμα μύρα καί τό τύλιξαν σέ σινδόνα, τό κατέθεσαν σέ λάρνακα καί τό πέστειλαν στήν πόλη τς Λαμψάκου κατά τήν πιθυμία του.
Σύναξη το γίου Μάρτυρος Τρύφωνος τελετο στό Μαρτύριό του, τό ποο βρισκόταν μέσα στό σεπτό ποστολεο το ωάννου το Θεολόγου, πλησίον της Μεγάλης κκλησίας.
Ναό φιερωμένο στόν γιο Τρύφωνα κτισε μέγας ουστινιανός (527-565 μ.Χ.) στήν τοποθεσία το Πελαργο Κωνσταντινουπόλεως. Μονή το γίου Τρύφωνος ναφέρεται καί μετά τά μέσα το 9ου αἰῶνος μ.Χ., παρακείμενη στή Μητρόπολη Χαλκηδόνος, στήν ποία κάρη μοναχός μετέπειτα Πατριάρχης Νικόλαος Μυστικός (901-907, 912-925 μ.Χ.).

πολυτίκιον
χος δ’.
Μάρτυς σου Κύριε ν τή θλήσει ατο, τό στέφος κομίσατο τς φθαρσίας, κ σού το Θεο μν, χων γάρ τήν σχύν σου, τούς τυράννους καθελεν, θραυσε καί δαιμόνων, τά νίσχυρα θράση. Ατο τας κεσίαις Χριστέ Θεός, σσον τάς ψυχς μν.

τερον πολυτίκιον  (Κατέβασμα)
χος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Τρυφήν τήν κήρατον, χνηλατν κ παιδός, βασάνους πήνεγκας, πέρ Χριστο το Θεο, καί θλησας ριστα θεν τήν τν θαυμάτων, κομισάμενος χάριν, λύτρωσαι πάσης βλάβης, καί παντοίας νάγκης, Τρύφων Μεγαλομάρτυς, τούς σέ μακαρίζοντας.

Κοντάκιον
χος πλ. δ’. ς παρχς
Τριαδική στερρότητι, πολυθεΐαν λυσας κ τ περάτων οίδιμε, τίμιος ν Κυρίω γενόμενος, καί νικήσας τυράννους ν Χριστ, τ Σωτήρι τό στέφος εληφας τς μαρτυρίας σου, καί χαρίσματα θείων άσεων, ς ήττητος.

Κάθισμα
χος δ’. Ταχύ προκατάλαβε.
Τν πόνων μακάριε κατατρυφν τς σαρκός, τήν θείαν καί πονον ν Παραδείσω τρυφήν, ξίως πείληφας, στέφος θανασίας, κ Θεο δεδεγμένος· θεν καί αμάτων, ποταμούς ναβλύζεις, τος πόθω καταφεύγουσι Μάρτυς τή σκέπη σου.

Οκος
εράν πανδαισίαν προτίθεται φιλεόρτων τό σύστημα σήμερον, προεόρτια σύμβολα φέρουσαν, το Κυρίου τεσσαρακονθήμερον τήν κ Παρθένου φρικτήν γέννησιν, καί πρεσβύτου σεπτο ναγκάλισιν, καί σεπτο θλοφόρου μνημόσυνα· δί΄ατόν γάρ τόν Χριστόν, τελειοται νικητικς, ς ήττητος.

Μεγαλυνάριον
Φύλαττε κ βλάβης τέ καί φθορς, μν τάς μπέλους, καί τούς κήπους καί τά φυτά, ς μεγίστην χάριν, λαβν παρά Κυρίου, καί δίωκε θηρία Τρύφων τά φθείροντα.

τερον Μεγαλυνάριον
χνεσιν πόμενος κλινς, Τρύφων θλοφόρε, το φανέντος πί τς γής, τν ατο χαρίτων δοχεον νεδείχθης, καί ερος γσι Μάρτυς διέπρεψας.

Tαῖς ατοῦ γίαις πρεσβεες Γλυκύτατε ησο Χριστ  λέησόν κα σσον μς μήν.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου