Σάββατο, 30 Μαρτίου 2013

Κυριακὴ Β΄ Νηστειῶν – (Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Παλαμᾶ) (Μάρκ. β΄ 1 - 12) (Ἑβρ. ἃ΄ 10 - β΄ 3)



Εχαριστιακ ζω
«Τέκνον φέωνται σο α μαρτίαι σου»
Ζωηφόρα ταν τ μηνύματα πο ντλήσαμε τν περασμένη Κυριακ πο ταν φιερωμένη στ θρίαμβο τς ρθοδοξίας. Σ συνέχεια τν ψυχωφελν ατν μηνυμάτων, δεύτερη Κυριακ τν νηστειν ρχεται μ τ ξεχωριστά της λλ κα πνευματοφόρα μηνύματά της ν μς τροφοδοτήσει γι ν συνεχίσουμε τν γώνα μας πο δηγε στ συνάντηση μ τν ναστημένο Χριστό. Μάλιστα γι ν μς νισχύσει στν πορεία μας, Μητέρα μς κκλησία προβάλλει τ μεγάλη μορφ το γίου Γρηγορίου το Παλαμ, ποος ρθωσε τ πνευματικ νάστημά του πέναντι σ λους κείνους πο πιχειροσαν ν διασαλεύσουν τν λήθεια τς πίστεως κα ν διαβρώσουν τ οκοδόμημα τς κκλησίας το Χριστο

Γρηγόριος Παλαμςς
Γρηγόριος γεννήθηκε στν Μικρ σία τν 14ον αώνα κα π΄ κε λθε στν Κωνσταντινούπολη προσφυγόπουλο κυνηγημένο π τος Τούρκους. Διακρίθηκε στς σπουδές του στ Πανεπιστήμιο σ σημεο πο λοι ο διανοούμενοι το Βυζαντίου τρεφαν μεγάλη κτίμηση στ πρόσωπο το Γρηγορίου χι μόνο γι τ λαμπρή του σκέψη λλ κα γι τν δαμάντινο χαρακτήρα του. νάδειξη το Γρηγορίου συνδέεται περισσότερο μ τν ντιμετώπιση το πικίνδυνου μ τς πλάνες του γι τν κκλησία, Βαρλαμ το Καλαβρο. Συγκεκριμένα Βαρλαμ σχυριζόταν τι νθρωπος δν μπορε ν γνωρίσει τν Θε κα πολ περισσότερο ν νωθε μαζί Του.  ταν τότε πο ψωσε τ πνευματικ νάστημά του Γρηγόριος.
μεγάλος ατς Πατέρας τς κκλησίας συγκεφαλαίωσε λη τν πατερικ παράδοση κα τν μπειρία τς κκλησίας σ μία μεγαλειώδη σύνθεση. Θες πάρχει κατ δύο τρόπους, κατ τν Οσία Του κα κατ τς θεες κα κτιστες νέργειές Του. Σίγουρα νθρωπος δν μπορε ν γνωρίσει τν Οσία το Θεο. Μπορε μως ν γνωρίσει κα ν νωθε μάλιστα μαζί Του μέσα π τς θεες κα κτιστες νέργειές Του. πως δηλαδ παραχώρησε γάπη του ν ποκαλύπτεται στ Δημιουργία, στν στορία, στ πρόσωπο το Χριστο στ μυστήρια τς κκλησίας μας. Μέσα π τ Δημιουργία γνωρίζουμε τν Θε ς πηγ σοφίας κα ραιότητας. Στν στορία τν γνωρίζουμε μέσα π τς θαυμαστς νέργειές του.  Κα φυσικ πολ περισσότερο γνωρίζουμε τ Θεν στ πρόσωπο το Κυρίου μας. Στν κκλησία κόμα, Θες γίνεται γι μς ρτος κα Ονος, γεύση κα τροφή, χάρη, φς κα γιασμός. Οσιαστικ γιος Γρηγόριος Παλαμς μ τ διδασκαλία του, παρακινε τν νθρωπο ν κολουθήσει μία πορεία πο δηγε στν νωσή του μ τν Θεό, μέσω τς Μυστηριακς ζως τς κκλησίας.
παραλυτικς
Μ τ διδασκαλία το γίου Γρηγορίου συνάπτεται μεσα κα Εαγγελικ περικοπ πο κούσαμε σήμερα.  Φαίνεται μέσα π τ διήγηση τι προσωπικ συνάντηση το νθρώπου μ τ Χριστ πο διέρχεται σίγουρα μέσω τς πίστεως, εναι δυνατότητα μετοχς του στ ζω το Θεο ν Χριστ ησο πο ποτυπώνει τν προοπτικ θέωσης το νθρώπου. πως μπορομε ν διακρίνουμε, Χριστς προσφέρει συγχώρηση τν μαρτιν ταν νθρωπος, πως παραλυτικός της περικοπς, εναι νοικτς κα ποδέχεται τν κοινωνία τς γάπης του. Μ τ θεϊκ προσταγ το Κύριος, «γειρε, ρον τν κράββατόν σου κα παγε ες τν οκον σου», βοηθε τος νθρώπους ν νακαλύψουν τν πατρική του γάπη. γαπητο δελφοί, σχυρ εναι βάση τς ρθόδοξης Πίστης μας πως κφράζεται μέσα π τν θεραπεία το Παραλυτικο λλ κα μέσα π τ διδασκαλία, τν γιότητα κα τ κκλησιαστικ φρόνημα το γίου Γρηγορίου το Παλαμ τ γιο παράδειγμα το ποίου μς παρακινε ν προσβλέπουμε στ πι ερ πνευματικ νεβάσματα.
Ευαγγέλιο Κυριακής: Μάρκ. β’ 1-12
1 ΚΑΙ εἰσῆλθε πάλιν εἰς Καπερναοὺμ δι᾿ ἡμερῶν καὶ ἠκούσθη ὅτι εἰς οἶκόν ἐστι. 2 καὶ εὐθέως συνήχθησαν πολλοί, ὥστε μηκέτι χωρεῖν μηδὲ τὰ πρὸς τὴν θύραν· καὶ ἐλάλει αὐτοῖς τὸν λόγον. 3 καὶ ἔρχονται πρὸς αὐτὸν παραλυτικὸν φέροντες, αἰρόμενον ὑπὸ τεσσάρων. 4 καὶ μὴ δυνάμενοι προσεγγίσαι αὐτῷ διὰ τὸν ὄχλον, ἀπεστέγασαν τὴν στέγην ὅπου ἦν, καὶ ἐξορύξαντες χαλῶσι τὸν κράβαττον, ἐφ᾿ ᾧ ὁ παραλυτικὸς κατέκειτο. 5 ἰδὼν δὲ ὁ  Ἰησοῦς τὴν πίστιν αὐτῶν λέγει τῷ παραλυτικῷ· τέκνον, ἀφέωνταί σοι αἱ ἁμαρτίαι σου. 6 ἦσαν δέ τινες τῶν γραμματέων ἐκεῖ καθήμενοι καὶ διαλογιζόμενοι ἐν ταῖς καρδίαις αὐτῶν· 7 τί οὗτος οὕτω λαλεῖ βλασφημίας; τίς δύναται ἀφιέναι ἁμαρτίας εἰ μὴ εἷς ὁ Θεός; 8 καὶ εὐθέως ἐπιγνοὺς ὁ  Ἰησοῦς τῷ πνεύματι αὐτοῦ ὅτι οὕτως αὐτοὶ διαλογίζονται ἐν ἑαυτοῖς, εἶπεν αὐτοῖς· τί ταῦτα διαλογίζεσθε ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν; 9 τί ἐστιν εὐκοπώτερον, εἰπεῖν τῷ παραλυτικῷ, ἀφέωνταί σου αἱ ἁμαρτίαι, ἢ εἰπεῖν, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ περιπάτει; 10 ἵνα δὲ εἰδῆτε ὅτι ἐξουσίαν ἔχει ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ἀφιέναι ἐπὶ τῆς γῆς ἁμαρτίας ~ λέγει τῷ παραλυτικῷ. 11 σοὶ λέγω, ἔγειρε καὶ ἆρον τὸν κράβαττόν σου καὶ ὕπαγε εἰς τὸν οἶκόν σου. 12 καὶ ἠγέρθη εὐθέως, καὶ ἄρας τὸν κράβαττον ἐξῆλθεν ἐναντίον πάντων, ὥστε ἐξίστασθαι πάντας καὶ δοξάζειν τὸν Θεὸν λέγοντας ὅτι οὐδέποτε οὕτως εἴδομεν.
θεραπεία το παραλύτου
πίστη κάνει θαύματα!
εδηση κυκλοφόρησε στραπιαία: Κύριος βρίσκεται σ κάποιο σπίτι στν Καπερναούμ. Κι μέσως τρεξαν κοντ το τόσο πολλοί, στε γέμισε λο τ σπίτι κα δν χωροσε πλέον κανες λλος κε. ν μως Κύριος δίδασκε τ λαό, τέσσερις νθρωποι μετέφεραν κε, πάνω σ’ να κρεβάτι, ναν παράλυτο. Κι πειδ δν μποροσαν ν τν φέρουν μέσα στ σπίτι, νέβηκαν στ στέγη το σπιτιο κα τν ξήλωσαν πάνω π τ σημεο πο βρισκόταν Κύριος. Κατόπιν κατέβασαν σιγ-σιγ τ κρεβάτι. Κα καθς Κύριος εδε μπροστά του τν παράλυτο, διέγνωσε τ μεγάλη πίστη πο εχε κι ατς κα ο λλοι πο τν μετέφεραν.
Διότι ο φίλοι του παραλύτου δν θ φερναν τν φίλο τους στν Χριστό, ν δν εχαν μία τόσο μεγάλη κα δυνατ πίστη. Κα μάλιστα μετέφεραν τν φίλο τους μ τόσες δυσκολίες κα κόπους μπροστ στ κπληκτα μάτια λων. Χωρς ν πολογίσουν τς ντιδράσεις το διοκτήτη, καναν μία πράξη τόσο πικίνδυνη! Διότι νάβαση το παραλύτου στ στέγη το σπιτιο κα κάθοδός του π τ νοιγμα τς στέγης ταν δύσκολη πιχείρηση κα εχε πολλος κινδύνους. Ατο μως δν πολόγισαν τίποτε, διότι εχαν μεγάλη πίστη. Τέτοια πίστη λλωστε εχε κι παράλυτος, διότι δν θ δεχόταν ν τν μεταφέρουν μ τν τρόπο ατό, ἐὰν δν πίστευε τι ησος μποροσε ν τν κάνει καλά.
Κα διδασκόμαστε τσι πόσο μεγάλα θαύματα μπορε ν κάνει θερμ κα κλόνητη πίστη. Μία τέτοια πίστη χρειαζόμαστε κι μες. Μία πίστη πο δν θ πολογίζει μπόδια, κινδύνους κα συνέπειες, θ ξεπερν τ ρια τς περιορισμένης λογικς. Ατ τν πίστη πο θ μεταμορφώνει τ ζως μας κα θ μς δηγε στν πακο το θείου θελήματος. Βέβαια πίστη εναι θεο δρο, οράνιο χάρισμα, κα καλλιέργεια τς πίστεως εναι ργο μίας λόκληρης ζως. Γι’ ατ θ πρέπει ν ζητομε π τν γιο Θε μ λη τ θέρμη τς καρδις μας ν μς κάνει νθρώπους πίστεως, γι ν παραθέτουμε τν αυτό μας κα τ ζω μς λόκληρη στ χέρια το παντοδυνάμου Θεο.
Πρτα ψυχή μας
Καθς Κύριος διέγνωσε ατ τ μεγάλη πίστη τους, λέει στν παράλυτο: «Παιδί μου, σο χουν συγχωρεθε ο μαρτίες σου, ο ποες εναι ατία τς σωματικς παραλυσίας σου». Μόλις μως κουσαν τ λόγια του Κυρίου μας ο Φαρισαοι, ρχισαν ν σκέφτονται: Γιατί νθρωπος ατς ξεστομίζει τέτοιες βλασφημίες; Ποις λλος μπορε ν συγχωρε μαρτίες παρ μόνο Θεός; Κύριος μως, πο κατάλαβε τς πονηρς σκέψεις τους, τος επε: Γιατί χετε τέτοιους κακος λογισμούς; Τί εναι εκολότερο, ν π στν παράλυτο «εναι συγχωρημένες ο μαρτίες σου», ν το π, «πάρε στν μο σου τ κρεβάτι σου κα περπάτα»; Γι ν μάθετε λοιπν τι υἱὸς το νθρώπου χει ξουσία στ γ ν συγχωρε μαρτίες, λέει στν παράλυτο: Σ σένα μιλ, πάρε τ κρεβάτι στν μο σου κα πήγαινε στ σπίτι σου.
Κα παράλυτος σηκώθηκε μέσως, πρε τ κρεβάτι του κα φυγε π τ σπίτι κενο. Τν εδαν λοι μ τ μάτια τους κα κπληκτοι δόξαζαν τν Θε λέγοντας τι ποτ δν εδαμε παράλυτο μ μία προσταγ ν σηκώνεται μέσως κα ν περπατ.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
π τν λη διήγηση το θαύματος φαίνεται ξεκάθαρα τι παράλυτος ατς πασχε π διπλ παραλυσία. ταν ρρωστος κα στ σμα κα στν ψυχή. Ο πολλς μαρτίες το εχαν παραλύσει κα τν ψυχ κα τ σμα του. Κα Κύριος θελε ν λυτρώσει τν παράλυτο πρτα π τν παραλυσία τς ψυχς του, πο ταν ατία τς σθενείας του.
Κύριος βέβαια κάποιες φορς μπορε ν συγχωρε τς μαρτίες μας χωρς ν θεραπεύει τς σθένειές μας. Ή κα ντίθετα, ν θεραπεύει τς σθένειές μας χωρς ν συγχωρε τς μαρτίες μας, ταν μες μένουμε μετανόητοι. λλ τότε ποι φέλεια μπορομε ν χουμε ταν μείνει μέσα στν ψυχή μας τ δηλητήριο τς μαρτίας; ντίθετα, ταν μ τ μετάνοια κα ερ ξομολόγηση συμφιλιωθομε μ τν Θεό, κόμη κι ν δν θεραπευθον ο σθένειές μας, ασθανόμαστε τ φορτίο τν σθενειν μας πι λαφρ κα κερδίζουμε αώνια σωτηρία!
Μ λέμε λοιπν «πάνω π’ λα γεία». Λάθος! Πάνω π’ λα γεία τς ψυχς μας! Τί ν τ κάνεις ν ζήσεις γις πολλ χρόνια κα ν ποφέρεις αωνίως φρικτος πόνους στν κόλαση; μες βέβαια, ταν ρρωστήσει τ σμα μας, τρέχουμε στος καλύτερους γιατρούς, κα καλ κάνουμε. Γι τν ψυχή μας μως, πο εναι συχν ρρωστη, θ πρέπει ν δείχνουμε πολ μεγαλύτερο νδιαφέρον. Ν τρέχουμε τακτικ στ μυστήριο τς ερς ξομολογήσεως. κε γιατρς τν ψυχν κα τν σωμάτων μας θ μς προσφέρει τν αση τς ψυχς μας. Κα ἐὰν τ κρίνει φέλιμο γιά μας, θ μς χαρίζει κα τν γεία το σώματος. μες πάντως ς τ κατανοομε, ς τ φαρμόζουμε κα ς τ λέμε: «πάνω π’ λα γεία… τς ψυχς μας».






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου