Σάββατο, 9 Μαρτίου 2013

Κυριακὴ τῶν Ἀπόκρεω - Ἀγάπη καὶ Κρίση



banner                                      
Ζω ποξενωμένη κα ζω «ες χώραν μακράν», εναι, δελφοί μου, τ μηνύματα πο μς πογραμμίζει κκλησία μας τς δύο προηγούμενες, τς πρτες Κυριακές του Τριωδίου. γωκεντρισμς κα πομάκρυνση π τν πατρικ γάπη, εναι ο παράγοντες ο ποοι μς κατευθύνουν στν ποδημία. Κα ο δύο τύποι νθρώπων κα Φαρισαος κα σωτος δηγήθηκαν θελημένα στν ξορία. δηγήθηκαν μακράν της πατρικς αλς κα στν δυνηρ κόσμο τς μοναξις. Φαρισαος, κραυγαλέο παράδειγμα περοπτικς ατ-ποθέωσης, βιώνει ντονα ατ τν παρξιακς του μοναξι κα γι ν περπηδήσει τν ρρωστημένη το κατάσταση, ρίχνει τς εθύνες σ’ λους τους λλους .» Οκ εμ σπερ ο λοιπο τν νθρώπων». Εμαι ποχρεωμένος ν ζ μόνος γιατί δν εμαι σν κανέναν λλον. σωτος, τς δεύτερης Κυριακς, ζε κι ατς ρχικά, σ’ να κόσμο εκονικό. Σ’ να κόσμο λλοτριωμένο. Στν πατηλ κόσμο τς ψεύτικης κα ζημιογόνου λευθερίας, που κυριαρχε κανοποίηση κα μόνο τν ασθήσεων κα διαφορία γι τιδήποτε λλο. Στν οσία ζε κι ατς μόνος. ποκομμένος π τν γάπη κα τν σφάλεια το πατρικο περιβάλλοντος, ποχαυνωμένος π τ ψεύτικα «ζήτω», τ προσποιητ χαμόγελα κα τ πληρωμένα χειροκροτήματα, βρίσκεται σ κατάσταση ξορίας κα ποκοπς .ποξένωση λοιπν π τν μόνη πηγ ζως, τ Θεό, μ Φαρισαϊκ γωκεντρισμ κα δραστηριότητες πο περιορίζονται μόνο μέσα στ ρια τς βιολογικς μβέλειας, εναι κύρια ατία τς λιστικς ντίληψης τς ζως, τς θεώρησης τν πάντων μ κέντρο τν αυτό μας. λλειψη πικοινωνίας, λλειψη διαπροσωπικν σχέσεων, πουσία γάπης.Μία ζω μως μετανόητη, μία ποδημία «ες χώραν ξορίας», χωρς παφ μ τν νθρωπο, χωρς διαπροσωπικ σχέση, χωρς γγιγμα ψυχς, χωρς γάπη, εναι ζω χωρς πιστροφή, εναι ζω μακρι «π τ πατρικ σπίτι», εναι ζω πο δυνατε ν μς παναφέρει στν «πατρικ γκαλιά».ν δν πάρουμε τν γενναία πόφαση τς πιστροφς, “ναστς πορεύσομαι πρς τν πατέρα μού”, ν δν χτυπήσουμε ελικριν τ στήθη μας κι ν δν μονολογώντας « Θες λάσθητι μο τ μαρτωλά», ν δν κραυγάσουμε “ πόσων γαθν στέρημαι ταλαίπωρος γώ… !” δυστυχς θ συνεχίσουμε ν παραμένουμε ξένοι, σ ξένη χώρα, πόμακροι, δυστυχισμένοι, λιμοκτονοντες γι ζεστασι κα γάπη, στερημένοι τς Θείας παρουσίας.Τοτο κριβς μς τονίζει σημερινή, τρίτη Κυριακή του Τριωδίου, Κυριακ “τν ποκρεω”. δ πλέον κυριαρχε δικαιοσύνη. δίκαια κρίση το Θεο. νταμοιβ το καθενς μς νάλογα μ τν πιλογ πο κανε. “Την πατρικ οκία” “τ μακριν χώρα ”. Τν πιστροφ τν ποδημία. Τ μετάνοια τν γωπαθητικ μετανοησία.«ταν δ λθη Υἱὸς το νθρώπου ν τ δόξη ατο, κα πάντες ο γιοι γγελοι μετ’ ατο, τότε θέλει καθίσει π το θρόνου τς δόξης ατο. Κα συναχθήσονται μπροσθεν ατο πάντα τ θνη κα φοριε ατος π’ λλήλων, σπερ ποιμν φορίζει τ πρόβατα π τν ρίφων κα στήσει τ μν πρόβατα κ δεξιν ατο, τ δ ρίφια ξ εωνύμων».τσι λοιπν μία βδομάδα πρν μπομε στν Μ. Τεσσαρακοστή, καλούμαστε ν πανεξετάσουμε τν αυτό μας, τ συνείδησή μας, τς πράξεις μας, τ ζω μς λόκληρη, μ γνώμονα τν σωτήριο πόφαση γι πιστροφή, γι πλωμα το χεριο μας στ συνάνθρωπό μας, γι νοιγμα τς καρδιά μας, γι γάπη. Ν ποτινάξουμε π πάνω μας τν καταστροφικ ζυγ τς ραθυμίας. Ν παναπροσδιορίσουμε τος στόχους μας κα ν στοχεύσουμε στν νείπωτη κα τελεύτητη μακαριότητα πο πάρχει στν «πατρικ γκαλιά», στν πουράνια Βασιλεία.Γράφει Νικηφόρος Ξανθόπουλος γι τ σκοπ τς Κυριακς ατς :«Ατν ο θειότατοι πατέρες μετ π τς δύο παραβολς θέσπισαν, στε μαθαίνοντας κάποιος τν φιλανθρωπίαν το Θεο, ν μν ζε μ μέλεια λέγοντας. τι εναι φιλάνθρωπος Θες κα λες μου τς μαρτίες θ τς συγχωρήσει. Ατ λοιπν τν φοβερ μέρα δ κατέταξαν, γι ν συνεφέρουν μ τ μνήμη το θανάτου κα τς προσδοκίας τν ρχομένων δεινν, σους ζον μ μέλεια, κα ν μν λπίζουν μόνο στν φιλανθρωπία το Θεο λλ κα ν μάθουν τι εναι κα δίκαιος κριτς κα ποδίδει στν καθέναν κατ τ ργα ατο».Προτροπ λοιπν πρς μετάνοια κα στ σημεριν Κυριακ κα μάλιστα πι ντονη. Μέσα προτροπς γι τν φύπνιση κα τν πι ραθύμων, στε ν συναισθανθον τν ποστασία τους κα ν «λθουν ες αυτόν», ερς φόβος πο προκαλε φοβερ «Μέλλουσα κρίσις». Φόβος κα γωνία γι τν περχόμενο δικαστήριο, γι τ φανέρωση κα τν πι κρυφν μας πράξεων, γι τν αωνιότητα τς καταδίκης κα τς κολάσεως. Ζομε, δελφοί μου, στν ποχ τς κρίσης. Τς οκονομικς κρίσης κα ρχίσαμε σιγ – σιγ ν στερούμαστε πολλ π ατ τ ποία μέχρι προτινς τ θεωρούσαμε δεδομένα κι παραίτητα. Φτάσαμε τώρα στ σημεο ν μν μπορομε πλέον ν τ κατέχουμε κα μς φαίνεται πολ δύσκολη ατ κατάσταση.Παρ’ λα ατ συνεχίζουμε στν μετανοησία μας. Συνεχίζουμε ν παραμένουμε μόνοι μ τν αυτό μας. Συνεχίζουμε ν εμαστε κλεισμένοι στν αυτό μας κα μν κοιτάζουμε, ν μ μς νδιαφέρει κα πολ τ τί γίνεται γύρω μας. τσι κόμη κι ατς τς στιγμές, σταθερή μας φροντίδα, συνεχς κα διάκοπη πασχόλησή μας εναι τ πς θ πς θ περνμε καλύτερα, χωρς δυσκολίες, μακρι π στενοχώριες κα πάντοτε μ κέντρο τν αυτό μας, διαφορία γι λους τους λλους, σν ν εμαστε μες τ πίκεντρό του κόσμου.Δέστε μως, εναι πασιφάνερο, τί γίνεται λίγο πι πέρα πό μας. Τί συμβαίνει σ πόσταση ναπνος π τν αυτούλη μας. πάρχει λλη πλευρά, λλη κατηγορία νθρώπων. Εναι κατηγορία τν πλν, δυνάτων, τν «λαχίστων», τς σημερινς εαγγελικς περικοπς. Εναι, «ο δελφοί του Θεο», πως τος χαρακτηρίζει παραβολή, ατο πο μειναν μακρι π τ νδιαφέρον μας. Εναι πρς ατος συμπεριφορά μας, πο θ ποτελέσει κα τ κριτήριο κατ τν μέρα τς κρίσεως. Εναι ο στεγοι, εναι ο νθρωποι πο ψάχνουν στος σκοιπιδοντενεκέδες γι τ δικά μας ποφάγια, εναι ο ρρωστοι, ο φυλακισμένοι, ο κατατρεγμένοι, εναι ατο πο δν χουν τ φάρμακά τους, εναι τ παιδι το δρόμου, εναι…εναι τόσοι κα τόσοι κα πο καθημεριν αξάνονται.Εναι ατο πο λόγω κρίσεως, τελικ κρίση θ τος δικαιώσει.Τί γίνεται λοιπόν; «Στν πραγματικότητα γράφει Μητροπολίτης Ζιμπάμπουε κα γκόλας Σεραφείμ, δικαιοσύνη το Θεο γι τν κρίση μς συνδέεται μ τ περιεχόμενο τν πιλογν μας στ ζωή μας. πιλέγοντας τν πιτέλεση το καλο πιλέγουμε τν Παράδεισον. πιλέγοντας τν δικία σ βάρος τν συνανθρώπων μας κα τν νοχή μας πρς ,τι εναι μαρτωλ κα κακό, πιλέγουμε τν Κόλαση. Γι ν χουμε τν λπίδα το Παραδείσου πρέπει ο σκέψεις μας κι ο πράξεις μας ν ποβλέπουν στ κοινν καλόν. τσι, ν στ ζω μς πιλέξουμε τν γάπη, χουμε τν λπίδα το Παραδείσου, ν γίνουμε φορες τς διαφορίας κα το μίσους γινόμαστε ξιοί της Κολάσεως. γάπη εναι κατάσταση λευθερίας, πευθυνότητας κα μαρτυρίας τς λήθειας. ντίθετα κάθε εδους διαφορία πιτελέσεως το καλο, ποτελε μορφ συμμετοχς στν πιτέλεση το κακο κα τελικ κφραση μίσους. …τσι, σημεριν Εαγγελικ Περικοπ χει ς κεντρικ θέμα τ Μέλλουσα Κρίση. Κατ τ βεβαίωση λοιπν το Κυρίου μν ησο Χριστο, κριτήριον τς μεγάλης κείνης στιγμς θ εναι σκηση τς γάπης, γάπη το νθρώπου πρς τος λλους νθρώπους. Βλέπουμε δηλαδ τ κριτήριο το Θεο ν ξαρτται βασικ π μς, π τ στάση μας ναντι τν λλων νθρώπων. Κατ πόσο δηλαδή, ν δώσαμε νερ στ διψασμένο, ν φιλοξενήσαμε τν ξένο, ν βοηθήσαμε τν φτωχό, ν συμπαρασταθήκαμε πρακτα στς νάγκες το διπλανο μας, το κάθε νθρώπου πο συναντμε μπροστά μας κα μπορομε ν τν βοηθήσουμε. φιλεύσπλαχνη κα φιλάνθρωπη στάση μας θ σταθε, σύμφωνα μ τν μαρτυρία τς σημερινς Εαγγελικς Περικοπς, τ μοναδικ μέτρο γι τν κρίση μας. Θες μς ζητ ν κάνουμε ,τι μπορομε, μέσα στ μέτρο τν δυνατοτήτων μας. Ζητ πάντοτε τ κίνητρο τν σκέψεών μας κα τν πράξεών μας ν εναι γάπη μας γι τος διπλανούς μας. Κι ταν πάρχει τ κίνητρο τς γάπης τότε βρίσκονται εκολα κα ο τρόποι δράσεως κα νεργείας».δελφοί μου.
Σ καιρος δύσκολους, σ καιρος πογνώσεως, σ καιρος μφισβήτησης τν πάντων κα γενικς λλοτρίωσης, πως κα ο καιροί μας, τ μήνυμα τς σημερινς Κυριακς σως εναι τ μόνο παιτούμενο. Παρ’ λα ατ κόμα κα τούτη τν ρα, τν ρα μηδν ποφεύγουμε κα ν τ σκεπτόμαστε μ τυχν κα μαυρίσουμε τν καρδιά μας μ τέτοιες σκημες σκέψεις. Δν θέλουμε ν’ κομε τέτοια πράγματα. Δν χουμε μάθει ν σκύβουμε τ κεφάλι κα ν παραδεχόμαστε τ σφάλματά μας. Τ δίκαιο εναι πάντα μ τ μέρος μας κα πάντα μες, δν εμαστε «σπερ ο λοιπο τν νθρώπων». ς τ βάλουμε μως καλ στ μυαλό μας! Τ ζωή μας τν κερδίζουμε ταν μάθουμε ν χαμηλώνουμε τ νάστημά μας. ταν τ μάτια μς χύσουν τ δάκρυα τς γάπης κα τς μετανοίας. ταν βγομε π’ τ «καβούκι μας», καταπατήσουμε τν γωπάθειά μας κα πλησιάσουμε τ συνάνθρωπό μας. Τν παράδεισο τν κερδίζουμε μ τν γάπη.
.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου