Παρασκευή, 5 Απριλίου 2013

ΧΑΙΡΕ ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΗΣ ΑΦΘΑΡΣΙΑΣ, ΧΑΙΡΕ ΤΟ ΣΤΕΦΟΣ ΤΗΣ ΕΓΚΡΑΤΕΙΑΣ

Η ΚΥΡΙΑ ΘΕΟΤΟΚΟΣ ΕΝΘΡΟΝΗ,ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ 1527

Θὰ τὸ 'θελα νὰ συμβαίνει σὲ ὅλους μας!
πιθυμία το νθρώπου ν παραμείνει θάνατος γγίζει κάθε παρξη. Δν εναι μόνο μορφι το κόσμου τούτου, στν ποο ζομε. Εναι κα τ τι κόσμος ατς εναι μοναδικ γνωστς γι τν καθέναν μας. σες δυσκολίες κι ν πάρχουν, δ γεννιόμαστε, δ μεγαλώνουμε, δ δημιουργομε, δ χαιρόμαστε, δ λυπόμαστε, ατς τς εκόνες κα τς παραστάσεις χουμε. Γι’ ατ κα ασθηση τι θ φύγουμε π ατν τν κόσμο γι ν πμε κάπου λλο, δν ποτελε εχάριστη παρηγορία στν νθρωπο, κόμη κι ν πάρχει βεβαιότητα τι λλος κόσμος εναι κάτι νώτερο κα μορφότερο π τν δ. Τ πέκεινα δν παύει ν παραμένει γνωστο.
Τ ρώτημα το θανάτου εναι λοιπν να σκληρ ρώτημα. Συγκλονίζει παρξιακ τν κάθε νθρώπινη παρξη. πάντηση σ’ ατ σχετίζεται μ τ τρία πατερικ κίνητρα γι τ παρξη: τν φόβο, τν μισθ κα τν γάπη. φόβος γι τ γνωστο γενν τν θρησκεία. Γενν νίοτε τν μηδενισμ κα τν λισμό, ποος θεωρε τι πέτρα το μνήματος ποτελε τ τέρμα τς παρξης. θρησκεία στηρίζεται στν μισθό. Ἐὰν καταφέρουμε ν λκύσουμε τν προσοχ το θεο, ξασφαλίζουμε ς νταμοιβ τν αώνια ετυχία κα νάπαυση κοντά του. Ἐὰν πληρώσουμε γι ,τι δν εχαριστε τ Θε σ’ ατ τ ζωή, τότε, λεύθεροι π χρέη, θ ζήσουμε καλ κοντά του. Ἐὰν χι, μς περιμένει αώνια τιμωρία ς συνέπεια κα μοιβ γι τν παρακοή μας. πάρχει κα γάπη γι τς ξίες, κυρίως γι τν δικαιοσύνη κα ,τι θεωρεται τι κφράζει τν θρησκεία, πως πίσης κα γάπη κα καλοσύνη γι τν νθρωπο, πο ποιος τν βιώνει γίνεται ποδεκτς π μεγάλη μερίδα τν νθρώπων σ’ ατ τν κόσμο, λλ κα λπίζει τι θ βρε χαρ στν λλο. Κι ν κόμη δν πάρχει λλος κόσμος, φήνει καλ νομα πίσω του κα παρηγορεται τι μνήμη του θ παραμείνει ζωντανή. Σ’ ατ βοηθ κα τ ν φήσει παιδιά, πογόνους, πο διατηρον τς καταβολές του κα τσι παρατείνεται κατ κάποιον τρόπο κα παρουσία το δίου. Ατ ποτελε μία μικρ παρηγοριά, χωρς μως ν λύνει τ βαθύτερη γωνία τς παρξης: γιατί ν πεθαίνουμε;[00010%5B1%5D.JPG]
πίστη στ Χριστ σ κρατ νέο!
θάνατος εναι μία φυσικ κατάσταση γι τν νθρωπο, λλ κα γι κάθε παρξη. ,τι χει ρχή, δν μπορε ν μν χει κα τέλος. ,τι εσέρχεται βιολογικά, πρέπει κα ν ξέλθει π τν βιολογικ χρόνο. φθορ τς φύσεως εναι κατανίκητη. νθρωπος μπορε ν τν ναστείλει, ν τν ναβάλλει, ν τν ναπληρώσει, χι μως κα ν τν διαγράψει. πάρχει μως κα μία λλη φθορά, ατ τς προαιρέσεως. Εναι τ κακ πο διος νθρωπος κάνει στν αυτό του, ταν τν φήνει κθετο στ πάθη, στ γχος, στς καταχρήσεις, στν σωτη ζωή, ταν κμεταλλεύεται τν φύση κα φίσταται τς συνέπειες ατς τς κμετάλλευσης, ταν νθρωπος παραδίδει τν αυτ το σ’ ατ πο νομάζουμε «διοτέλεια» παντς εδους. κκλησία νομάζει τν φθορ τς προαιρέσεως «μαρτία». Χαρακτηριστικ ατς τς φθορς κυριαρχία το νθρώπινου θελήματος, τ ποο ατοθεοποιεται.
Παναγία χαρακτηρίζεται π τν μνογράφο το καθίστου μνου ς «τ νθος τς φθαρσίας». Δν ναφέρεται μνογράφος στν φθορ τς φύσεως. Δν τν νδιαφέρει. Δν εναι τ πρόβλημά του ατό. ναφέρεται στ φθορ τς προαιρέσεως κα μς λέει τι Παναγία εναι κείνη πο νέτειλε ς λουλούδι π τ δέντρο τς φθαρσίας. Παναγία νίκησε τ φθορ τς προαιρέσεως μ τ ζωή της, μ τν γώνα της, μ τ σχέση της μ τ Θεό. Νίκησε δηλαδ τν μαρτία τς διοτέλειας, τς σωτίας, τς κακίας. Νίκησε τν φόβο μ τν πακο στ Θεό. Νίκησε τν μισθό, μ τν ρνησή της ν κατανοήσει τ μυστήριο πο συντελονταν μέσα τς μόνο μ τν λογισμ κα τν λογική, κα τν συγκατάβασή της σ ,τι Θες τς δινε. Οκειώθηκε τν γάπη, τόσο φήνοντας τν Χριστ ν λάβει πόσταση ντός της, σο κα ναλαμβάνοντας τν εθύνη ν τν ναθρέψει, ν τν κολουθήσει, ν τν συντροφεύσει ν ταπεινώσει στν πίγειο δράση Του, λλ κα στν Γολγοθ κα στν Ταφ κα ν φτάσει μέχρι τν Τάφο συναντώντας Τν ναστημένο. Κα μπιστεύθηκε τν Υἱὸ κα Θε τς μέχρι τν παραλαβ το πνεύματός της, λλ κα τν μετάσταση το σώματός της, γι ν βρίσκεται δίπλα Του στν αωνιότητα. φησε τ θέλημά της στ χέρια το Θεο κα κατέστη τ φθαρτο λουλούδι, τ ποο διδάσκει, στολίζει, μορφαίνει τ ζω το κόσμου. Κα δν μαραίνεται, χι γιατί μένει πλς στν μνήμη μς φθαρτη, λλ γιατί συνεχίζει ν ζε. προσευχή της στν Υἱὸ κα Θε τς κάνει θαύματα γιά μας. Τ βλέπουμε στ πλθος τν εκόνων της, λλ κα στ συνείδηση τν νθρώπων πο πιστεύουν στ χάρη της κα λαμβάνουν δύναμη, παρηγοριά, αση.
Γι ν γίνει μως ατ Παναγία γίνεται προσωποποίηση τς γκράτειας, τς σκησης. Χωρς κόπο κα σκητικότητα, χωρς προσευχή, χωρς μπιστοσύνη στ θέλημα το Θεο, χωρς νίκη κατ τν λογισμν κα τν παθν, δν μπορε ν ντιμετωπισθε φθορ τς προαιρέσεως, πο γενν τν πνευματικ θάνατο. Κα δν εναι δια μόνο προσωποποίηση τς γκρατείας, τς παρθενίας το νο, τς καρδις κα το σώματος. Εναι κα ατ πο στεφανώνει σους διαλέγουν ατ τν δρόμο. Τος μοναχος κα τος σκητές. Τος νθρώπους πο ζονε ν τ κόσμω διαλέγοντας τν μπιστοσύνη κα τν γάπη στ Θεό. Τν πιστότητα στς σχέσεις τους μ τος λλους. Τν πάλη κατ τν λογισμν, τς κακίας, τς κατακρίσεως, το ψεύδους. Ατος πο γωνίζονται ν νηστέψουν κα σωματικ κα πνευματικά. Ατος πο καταβάλλουν τν μικρότερο τν μεγαλύτερο κόπο γι τ Θεό.
Κα Παναγία γίνεται τ πρότυπό της νίκης κατ το θανάτου. Κα σχέση μας μαζί της μς παρηγορε ληθινά, διότι μς δείχνει τι νικώντας τν φθορ τς προαιρέσεως, θ καταργηθε κα γιά μας κα φθορ τς φύσεως, ποία εναι πρόσκαιρη. Θ ρθει νάσταση γι τν καθέναν π μς, ποία θ ξαναδώσει στν πόστασή μας αώνια ζωή, λλ κα τν δια στιγμ τ πνεμα μας, ψυχή μας, τ πρόσωπό μας θ παραμένουν στν γκαλι το Χριστο προσδοκώντας τν κοινν νάστασιν. Κα δίπλα μας θ βρίσκεται δια Παναγία, τ πρότυπό μας. Πρώτη νάμεσα στος γίους, θ καλε κα θ περιμένει τν καθέναν π μς, ν τν συντροφεύσουμε χι πλς λαμβάνοντας μία νάπαυση π τος κόπους τς ζως, λλ τν χαρ τς ντως θανασίας κα τς κοινωνίας μ τν Θε τς γάπης. Κα γάπη δν εναι παθητικ ξεκούραση, λλ ζωή, φς, χαρά, δημιουργία κα ν τ νν κα ν τ μέλλοντι αώνι.
λα ατ δν εναι πλς δέες κατασκευάσματα νθρώπων. Εναι μπειρία τν γίων της κκλησίας μας. Εναι μπειρία τς πίστης ν τος αἰῶνες. Στ χέρι το καθενς εναι ν τν γευτε. Κα Παναγία δν θ μς φήνει.

Κέρκυρα, 17 Μαρτίου 2012

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου