Σάββατο, 6 Απριλίου 2013

Ἰδοὺ Ἔστηκα ἐπὶ τὴν θύραν . . .



 

«δού στηκα πί τήν θύραν καί κρούω· άν τις κούσ τς φωνς μου καί νοίξ τήν θύραν, καί εσελεύσομαι πρός ατόν καί δειπνήσω μετατο καί ατός μετμο»
ΙΔΟΥ: Τν πρώτη κίνηση τν χω κάνει γώ.
χω προλάβει. δικός σου ρόλος ρχίζει λίγο ργότερα…
ΕΣΤΗΚΑ: Eναι Eὐλογημένο τ σταμάτημά μου μπροστ στν πόρτα σου…
Δν μουν περαστικς π τ σπίτι σου κα επα ν σταθ.
πίσκεψή μου εναι ντελς προσωπική .
ρχομαι ποκλειστικ γι σένα παιδί μου …
ΕΠΙ ΤΗΝ ΘΥΡΑΝ: γ πο χω τ δύναμη ν μπαίνω «κα τν θυρν κεκλεισμένων»,
θέλω ν μπαίνω π τν εσοδο το σπιτιο σου.
π κε πο σ νοίγεις, πο σ δέχεσαι…
Θέλω πίσκεψή μου ν γίνει π να νοιγμα τς ψυχς σου
κα εσοδός μου ν εναι νόμιμη κα ασθητή…
ΚΑΙ ΚΡΟΥΩ: Πο θ πε ζητ τ συγκατάθεσή σου ν μπ.
Δν παραβιάζω πόρτες.
Κ ρ . Πρέπει ν μ’ κούσεις πρτα.
Κ ρ . Πρέπει ν θελήσεις τν πίσκεψή μου πειτα.
Κ ρ . Θα μο νοίξεις στ τέλος ;
Εσαι λεύθερος…
Κύριε , κενο τ «δο» μήπως σημαίνει «ατ τ στιγμή»;
κενος παρακείμενος «στηκα», μήπως σημαίνει
τι στν πόρτα μου χεις σταματήσει δ κα πολ καιρ
κα πομονετικ περιμένεις ; . . .
Μήπως τ «π τν θύραν» σημαίνει τι πρέπει πωσδήποτε ν μπες
κα δν ρκεσαι σ μία συζήτηση π τ παράθυρο
κάπου ξω π τ σπίτι ; . . .
Κύριε, κενος νεστώτας «κρούω» μ τρομάζει…
Πόση ρα χτυπς;
ς πότε θ χτυπς;
ς πότε θ περιμένεις;
ς πότε θ μ περιμένει γάπη Σου;
νας λόγος εναι ν Σο νοίξω.
Μ βρίσκεις νέτοιμο…
Μ χω τόση νάγκη π’ ατή Σου τν πίσκεψη  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου