Παρασκευή, 10 Μαΐου 2013

Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Νικόλαος ὁ Νέος



    

 



ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ ΑΡΧΙΜ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ, ΣΤΟ ΧΩΡΙΟΝ ΟΝΟΜΑΤΙ ΒΥΤΟΥΜΑ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ 9/5/2013


 Αὐτὸ ποὺ φοβερίζετε νὰ μὲ κάνετε, ἐπιθυμῶ πολύ, γιατί ἐὰν μὲ χωρίσετε ἀπὸ αὐτὴ τὴ μάταιη καὶ πρόσκαιρη ζωή, μοῦ δίνετε ἀτέλειωτη καὶ βασιλεία οὐράνια, ὅπου θὰ δοξάζομαι μαζὶ μὲ τὸ Ιησου μου πάντοτε ἀπολαμβάνοντας χαρὰ ἀνεκλάλητη καὶ ἀγαλλίαση ἀπερίγραπτη».
Χαίροις τῶν Βουνενων λύχνος λαμπρός, καὶ τῆς θεσσαλιας, λαμπαδουχος ὁ φαινος χαιροις τὸ τῆς Ἀνδρου, Ὁσιομάρτυς κλέος,καὶ πρὸς Χριστὸν μεσίτης θερμὸς Νικόλαε
Τὸν Ἅγιον ὁσιομάρτυρα Νικόλαον τὸν ἐν Βουνενοις τιμα καὶ Πανηγυρίζει σήμερα ἡ Ἅγία μας Ἐκκλησία, ἀγαπητοί μου ἀδελφοὶ, ἀλλὰ καὶ τὸ Εὐλογημένο χωρίο τοῦ Βυτουμα Πανηγυρίζει καὶ χαίρετε ποὺ ἔχει προστάτη  καὶ μεγάλο πρεσβευτη πρὸς τὸν Θεόν, τὸν Ἅγιο Ὁσιομάρτυρα Νικόλαο τὸν Νέο.
Ὁ Ἅγιος Ὁσιομάρτυς Νικόλαος ὁ Νέος, κατάγονταν ἀπὸ τὰ μέρη τῆς Ἀνατολῆς. Ἔζησε, δὲν εἶναι ἀκριβῶς γνωστό, ἀλλὰ κάπου τὸν 7ο μὲ 8ο αἰώνα. Γεννήθηκε ἀπὸ γονεῖς θεοσεβεῖς, εὐγενεῖς καὶ πλουσίουςὍταν μεγάλωσε, κατατάχθηκε σὰν στρατιώτης, στὰ βασιλικὰ στρατεύματα.
Ἐπειδὴ ἦταν πολὺ ἀνδρεῖος καὶ μορφωμένος, ὁ τότε βασιλιὰς τοῦ ἔδωσε μεγάλα ἀξιώματα, τὸν ἔκανε Δούκα, δηλαδὴ στρατιωτικὸ διοικητή, καὶ τὸν ἔστειλε στὰ μέρη τῆς Θεσσαλίας.
Σὲ λίγο καιρὸ ὁ Νικόλαος, μὲ τὴ φώτιση τοῦ Θεοῦ, πῆγε στὸ ὅρος τῆς Βουνένης, ἕνα βουνὸ κοντὰ στὴ Λάρισα, καὶ ἐκεῖ βρῆκε μερικοὺς μοναχοὺς ποὺ ἡσύχαζαν, πότε ἀποφασίζει, νὰ ἀσκητεύσει καὶ αὐτὸς στὸ ρος αὐτό, ἐγκαταλείποντας κάθε κοσμικὴ δόξα καὶ τὰ ἀξιώματά του.
Ἔγινε λοιπὸν μοναχὸς καὶ ἄρχισε τὸ σκληρὸ ἀγώνα τῆς νηστείας, τῆς προσευχῆς, τῆς ἀγρυπνίας καὶ κάθε ἄλλης σκληραγωγίας καὶ ἀσκήσεως.
Ἔτσι, πολὺ σύντομα, ἔφτασε σὲ πολὺ ὑψηλὰ μέτρα, πνευματικῆς καὶ ἐναρέτου ζωῆς.
Ἀλλὰ ὁ διάβολος, μὴ ὑποφέροντας νὰ βλέπει τὴ θεάρεστη ζωὴ τῶν μοναχῶν αὐτῶν, ἔστειλε ἐναντίον τους, πλῆθος ἀθέων Ἀβάρων, ποὺ ἦρθαν τότε στὴν Ἑλλάδα, λεηλατώντας καὶ φονεύοντες τοὺς πάντες.
Ἐνῶ λοιπόν, ὁ Ὅσιος προσεύχονταν μαζὶ μὲ τοὺς δώδεκα συνασκητάς του, ἦρθε τὴν νύκτα Ἄγγελος Κυρίου καὶ τοὺς εἶπε νὰ ἑτοιμαστοῦν, γιατί σὲ λίγο θὰ μαρτυρήσουν γιὰ τὸν Γλυκύτατον Ιησου καὶ θὰ πάρουν τὰ στεφάνια τῆς ἀθλήσεως. Οἱ ἀθλητὲς μόλις ἄκουσαν τὴ «Χαρμόσυνη» αὐτὴ εἴδηση, χάρηκαν καὶ ἄρχισαν μεγαλύτερο ἀγώνα μὲ νηστεῖες καὶ προσευχές, γιὰ νὰ γίνουν ἄξιοί της αἰωνίου ζωῆς.
Ὁ Μακάριος Νικόλαος, συμβούλευε τοὺς συνασκητάς του λέγοντας: Νὰ μὴ φοβηθοῦμε ἀδελφοὶ τὸν πρόσκαιρο θάνατο, οὔτε νὰ δειλιάσουμε, γιατί τώρα ἦρθε ἡ ὥρα, νὰ δείξουμε τὴν ἀνδρεία μας καὶ μὲ μικρὴ καὶ λίγη τιμωρία νὰ κληρονομήσουμε τὴν παντοτινὴ εὐφροσύνη καὶ μακαριότητα.
Τὸ μαρτύριο τῶν ἁγίων
Σὲ λίγες ἡμέρες, ἦρθαν οἱ Ἄβαροι στὴ Σκήτη καὶ τοὺς μὲν ἄλλους Ὁσίους, ἀφοῦ δὲν μπόρεσαν νὰ τοὺς ἀλλαξοπιστήσουν μὲ διάφορα βασανιστήρια, στὸ τέλος τοὺς ἀποκεφάλισαν,τὸν δὲ ὅσιο Νικόλαο, βλέποντες ὅτι ἦταν πολὺ ὡραῖος, ἄρχισαν μὲ κολακεῖες νὰ τὸν παρακινοῦν νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστὸ καὶ νὰ προσκυνήσει τὰ ἀναίσθητα εἴδωλά τους.
Ἄδικος ὅμως ὁ κόπος τους, γιατί οὔτε ἐλάχιστα μπόρεσαν νὰ κλονίσουν ἀπὸ τὴν εὐσέβεια τὸν Ἅγιο, ὁ ὁποῖος ἀπαντοῦσε: «Ἐγὼ δὲν εἶμαι μωρὸ παιδί, γιὰ νὰ ξεγελαστῶ καὶ ν΄ἀρνηθῶ τὸν ἀληθινὸ Θεὸ ὁ Ὁποῖος μὲ ἔπλασε, καὶ νὰ προσκυνήσω τὰ ἄψυχα εἴδωλα. Ἀλλὰ ὅπως ἀπὸ τὴν ἀρχὴ ἤμουν εὐσεβὴς Χριστιανὸς ἔτσι καὶ θὰ παραμείνω, μέχρι νὰ παραδώσω τὴν ψυχή μου, στὰ πανάχραντα χέρια τοῦ Κυρίου μῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, τὸν Ὁποῖο, σὰν Θεὸ ἀληθινὸ καὶ Σωτήρα μου προσκυνῶ, λατρεύω καὶ σέβομαι καὶ γιὰ τὴν ἀγάπη Τοῦ αἰσθάνομαι μεγάλη προθυμία καὶ πόθο, νὰ χύσω ἀκόμη καὶ τὸ αἷμα μου».
Ἀμέσως τότε οἱ βάρβαροι ἐξαγριώθηκαν καὶ τὸν ἔδειραν ἄσπλαχνα. Τὸν ἀπείλησαν δέ, ὅτι θὰ τὸν τιμωρήσουν μὲ φοβερὰ βασανιστήρια μέχρι θανάτου, ἂν δὲν ἀλλαξοπιστήσει.
 Ο Ἅγιος ὅμως ἀπάντησε:«Αὐτὸ ποὺ φοβερίζετε νὰ μὲ κάνετε, ἐπιθυμῶ πολύ, γιατί ἐὰν μὲ χωρίσετε ἀπὸ αὐτὴ τὴ μάταιη καὶ πρόσκαιρη ζωή, μοῦ δίνετε ἀτέλειωτη καὶ βασιλεία οὐράνια, ὅπου θὰ δοξάζομαι μαζὶ μὲ τὸ Ιησου μου πάντοτε ἀπολαμβάνοντας χαρὰ ἀνεκλάλητη καὶ ἀγαλλίαση ἀπερίγραπτη».
Τότε οἱ βάρβαροι τὸν ἔδειραν τόσο πολύ, ὥστε κοκκίνισε ἡ γῆ ἀπὸ τὸ ἅγιο αἷμα του.
Αὐτοὶ ποὺ τὸν ἔδερναν ἄλλαξαν δύο καὶ τρεῖς φορές, ἀπὸ τὴν κούραση. Ἔπειτα τὸν ἔδεσαν σὲ ἕνα δένδρο, ὅπου τὸν τόξευαν, τὸν ἐλόγχευαν καὶ ἄλλες πολλὲς τιμωρίες τὸν ἔκαναν. Τέλος, βλέποντας ὅτι ἦταν ἀδύνατον νὰ ἀλλαξοπιστήση, τὸν ἀποκεφάλισαν, καὶ ἔτσι ἔλαβε ὁ ἀείμνηστος, τὸν στέφανον τῆς ἀθλήσεως στὶς 9 Μαΐου.
Τὸ ἅγιο λείψανό του, ἔμεινε ἄταφο στὸ βουνὸ αὐτό, ἐπὶ πολὺ καιρὸ καὶ τὸ φύλαγαν ἄγγελοι, ἀβλαβὲς καὶ ἀδιάφθορο, μέχρι ποὺ φανερώθηκε μὲ τὸ ἑξῆς θαῦμα:
Ἕνας ἄρχοντας ἀπὸ τὴν ἀνατολή, ποὺ ἔπασχε ἀπὸ λέπρα, εἶδε στὸν ὕπνο του τὸν Ἅγιο, ὁ ὁποῖος τοῦ εἶπε, νὰ πάει στὸ βουνὸ τῆς Βουνένης καὶ ἐκεῖ θὰ βρεῖ κοντὰ σὲ μία πηγὴ τὸ Λείψανό του, τὸ ὁποῖο θὰ τὸν θεραπεύσει. Πραγματικὰ ὕστερα ἀπὸ πολλὴ ἔρευνα, ὁ ἄρχοντας βρῆκε τὴν πηγὴ καὶ τὸ Ἅγιο Λείψανο τοῦ Ὁσιομάρτυρος, ἀκέραιο, ἄφθαρτο, καὶ εὐωδίαζε. Τότε λούστηκε στὴν πηγή, ἀσπάστηκε τὸ Ἅγιο Λείψανο καὶ ἀμέσως, ὢ τοῦ θαύματος, θεραπεύτηκε ἀπὸ τὴν ἀσθένειά του. Ὕστερα, ἀπὸ εὐγνωμοσύνη, καθάρισε ὁ ἄρχοντας τὸν τόπο ἐκεῖνον καὶ ἔκτισε Ἱερὸ Ναό, στὸ ὄνομα τοῦ Ἁγίου, ἔθαψε τὸ Ἅγιο Λείψανο ἐκεῖ, τὸ ὁποῖο ἔκτοτε, κάνει πάμπολλα θαύματα.
Τὰ δέντρα ποὺ αἱμορραγοῦν
Σήμερα στὸ μέρος αὐτό, κοντὰ στὸ χωριὸ Βούνενα, μισή ὥρα ἔξω ἀπὸ τὴ Λάρισα, ὑπάρχει νέος Ναός, ἐντός του ὁποίου βρίσκεται καὶ ὁ τάφος τοῦ Ἁγίου.
Ἡ δὲ ἁγία θαυματουργὸς Κάρα του, καθὼς καὶ κάποιο τεμάχιο τοῦ Λειψάνου του, βρίσκονται στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Ἁγίου Νικολάου στὸ νησὶ τῆς Ἀνδρου, κοντὰ στὸ χωριὸ Ὧρες. Πολλοὶ δὲ Ναοί, πρὸς τιμὴν τοῦ Ὁσιομάρτυρος, ὑπάρχουν σὲ πολλὰ μέρη τῆς πατρίδος μας.
Στὸν τόπο τοῦ Μαρτυρίου τοῦ Ἁγίου Νικολάου, δηλαδὴ στὸν Ἱερὸ Ναό του, ποὺ βρίσκεται κοντὰ στὸ χωριὸ Βούνενα, συμβαίνει ἕνα ὑπερθαύμαστο γεγονὸς καὶ κυρίως κατὰ τὴν ἐτήσια μνήμη τοῦ Ἁγίου, τρέχει ἕνα ὑγρὸ ποὺ μοιάζει μὲ αἷμα:Τὸ αἷμα αὐτὸ τρέχει ἀπὸ τοὺς κορμοὺς μερικῶν δένδρων, στὰ ὁποῖα ἐσφαγίασαν τοὺς συνασκητάς τοῦ Ἁγίου καὶ ἐπίσης πλημμυρίζει τὴ ρίζα ἑνὸς κομμένου δένδρου, ὅπου κατὰ τὴν παράδοση βασάνισαν τὸν Ἅγιο.
Τὸ «αἷμα» εχει θεραπευτικες ιδιοτητες, δηλ, είναι καταλληλο για τις δερματοπάθειες, καί ἀρχίζει νὰ τρέχει τὸ ἀπόγευμα τῆς 8ης Μαΐου, παραμονὴ τῆς μνήμης του καὶ συνεχίζει τὴ θαυμαστὴ ἐμφάνισή του, μέχρι τὸ πρωὶ τῆς ἑορτῆς του, 9 Μαΐου. Εὐλαβεῖς χριστιανοὶ ποὺ τὸ γνωρίζουν, πηγαίνουν ἐκεῖ τὴν παραμονὴ καὶ συγκεντρώνουν μέσα σὲ μπουκάλια, τὸ τρεχούμενο θαυμαστὸ «αἷμα» γιὰ νὰ τὸ μοιράσουν, σὰν εὐλογία, στοὺς γνωστούς τους.
Το μηνυμα που μας προσφερει σημερα ο Αγιος Νικόλαος είναι η χαρα η οποια είναι καρπος του Αγίου  Πνεύματος Πολλά θαύματα κανε γιος Νεκτάριος. Μά τό πιό μεγάλο θαμα παραμένει ατή δια ζωή καί προσωπικότητα το γίου, σύλληπτη δύναμή του νά μένει κακος, ερηνικός καί χαρούμενος στίς φοβερές πιθέσεις το κακο πού δέχθηκε. Γι᾿ ατή τή χαρά, καρπό το γίου Πνεύματος, γράφει διος στό κείμενο πού κολουθε, τό ποο εχε δημοσιευθε στό περιοδικό "᾿Αναμόρφωσις" τό 1904. Ειναι σε πλουστευμένη γλσσα, ς να μήνυμα-ελογία πό τόν γιο πατέρα το περασμένου αώνα.
Χαρά! Λέξη προσφιλής, λέξη
πιπόθητη,  πού συγκινε τίς ψυχές τν νθρώπων,  πού δηλώνει γαλλίαση, πού σημαίνει εφροσύνη, πού κφράζει πνευματική τέρψη καί δονή.Χαρά! Μέ ποιά λόγια νά περιγράψω τό συναίσθημα πού σύ ξυπνς στήν καρδιά; Μέ ποιό πινέλλο τήν εκόνα σου νά εκονίσω, μέ ποιό τρόπο τόν μυστικό σου χαρακτήρα νά κδηλώσω μέ λόγια; Καμία δύναμη μέσα μου δέν μπορε ν᾿ σχοληθε μέ τό μυστήριο· καμία φωνή δέν πετυχαίνει νά κφράσει τήν νέργειά του.Εναι μυστική χαρά, κρύβεται στά μύχια τς καρδις καί μόνο στήν ψυχή μφανίζεται. Ατή τήν κάνει νά σκιρτ μέ εφροσύνη καί γαλλίαση· ατή σάν θεο ποτό μεθ τήν ψυχή· ατή γινε ποθητή τρυφή τς ψυχς· ατή περισσότερο πό μέλι καί κηρήθρα γλυκαίνει τή γλσσα κείνου πού εναι γεμάτος χαρά· ατή τονίζει στήν καρδιά μνους, πού τονον νά κφράσουν τά χείλη. Η καρδιά λαλε καί τά χείλη σιωπον· τό περφυσικό μυστικά λειτουργεται.
Η καρδιά χαίρεται, διότι γάπη το Θεο σκήνωσε μέσα της.Η καρδιά χαίρεται, διότι ασθάνθηκε νά γεμίζει πό τό ποθητό γαθό,  χαίρεται, διότι λαβε μυστική τήν πληροφορία, τι Θεός τήν γάπησε.
χαίρεται, διότι
ερήνη, γαλήνη, ρεμία καί ταραξία βασιλεύουν μέσα της.
Η καρδιά χαίρεται, διότι κατανόησε μέ τήν πίστη τόν Κύριο.Η καρδιά χαίρεται, διότι μέ τήν λπίδα λεγξε τήν πόσταση τν μελλόντων γαθν.
Η καρδιά χαίρεται, διότι μέ τήν γάπη νιωσε τόν Κύριο νά κατοικε μέσα της.Ω χαρά γία!
Ω χαρά, ρχή τς πολαύσεως το παραδείσου!
Ω χαρά, δονς νεκφράστου προάγγελε! Μεγάλο καί σπουδαῖο θέμα τῆς ζωῆς μας εἶναι ἡ χαρά. Ὁ ἄνθρωπος πλάσθηκε γιά νά ἀπολαμβάνει τήν χαρά τοῦ παραδείσου καί τήν βίωνε πράγματι μέσα σ᾿ ἐκείνη τήν πρώτη κοινωνία του μέ τόν Θεό. Ἀπό τότε πού ἡ παρακοή στό θέλημα τοῦ Θεοῦ, ἡ ἁμαρτία, τόν ἔβγαλε ἀπό τόν παράδεισο ἔνιωσε τήν μεγάλη φτώχεια πού τοῦ προξενεῖ ἡ ἔλλειψη τῆς χαρᾶς καί δέν παύει νά τήν ἀναζητᾶ ὁπουδήποτε ὑποπτεύεται ὅτι μπορεῖ νά βρεῖ ἔστω ἕνα ἴχνος, μία σταγόνα χαρᾶς. Θά μποροῦσε νά χαρακτηρισθεῖ «ζητιάνος τῆς χαρᾶς καί κυνηγός τῆς ἀλήθειας» ἤ ἀλλιῶς «ζητιάνος καί κυνηγός τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς» Ἡ τέλεια χαρά εἶναι καί ἐσωτερική καί ἐξωτερική κατάσταση. Πηγάζει ἀπό τά βάθη τῆς καρδιᾶς καί ἐκφράζεται μέ ποικίλες ἐκδηλώσεις· «καρδίας εὐφραινομένης πρόσωπον θάλλει», διαβάζουμε στίς θεόπνευστες Παροιμίες (15,13). Ἀντίστοιχα τό Ψαλτήρι κάνει λόγο γιά εὐφροσύνη καί ἀγαλλίαση. Ἀπό τίς πάμπολλες μαρτυρίες ἀναφέρω ἐνδεικτικά μερικές· «ηὐφράνθη ἡ καρδία μου, καὶ ἠγαλλιάσατο ἡ γλῶσσά μου» (Ψα 15,9), «ἀγαλλιάσομαι καὶ εὐφρανθήσομαι ἐπὶ τῷ ἐλέει σου» (Ψα 30,8), «εὐφρανθήτωσαν καὶ ἀγαλλιάσθωσαν ἔθνη» (Ψα 66,5)! Δέν πρέπει νά μᾶς διαφεύγει ὅτι ὑπάρχουν δύο «χαρές»: ἡ ἀληθινή καί ἡ ψεύτικη· ἡ χαρά τῆς Ἐκκλησίας καί ἡ χαρά τοῦ κόσμου· ἡ χαρά τοῦ Χριστοῦ καί ἡ χαρά τοῦ σατανᾶ· ἡ χαρά τῆς ἁγνότητος καί τῆς ἁγιότητος καί ἡ χαρά τῆς κραιπάλης καί τῆς ἀσωτίας. Ὁ Κύριός μας ξεκαθάρισε τά πράγματα. Μᾶς ἔδωσε τά γνωρίσματα τῆς ἀληθινῆς χαρᾶς, τῆς δικῆς του χαρᾶς.
 Καί ποιά εἶναι,Γλυκύτατε Ιησου , ἡ δική σου χαρά; Πῶς ξεχωρίζει ἀπό τήν χαρά τοῦ κόσμου; ῾Η χαρά τοῦ Χριστοῦ ἔχει δύο βασικά γνωρίσματα· τήν μονιμότητα, «τὴν χαρὰν ὑμῶν οὐδεὶς αἴρει ἀφ᾽ ὑμῶν» (Ἰω 16,22), καί τήν πληρότητα, «ταῦτα λαλῶ ἐν τῷ κόσμῳ ἵνα ἔχωσι τὴν χαρὰν τὴν ἐμὴν πεπληρωμένην ἐν αὐτοῖς» (Ἰω 17,13· πρβλ. 15,11). Γι᾽ αὐτό ὁ ἀπόστολος Παῦλος παραγγέλλει στούς πιστούς· «χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε» (Φι 4,4· πρβλ. Α´ Θε 5,16).
 Εἶναι πολύ ἐνδιαφέρον ὅτι ὁ Ἰησοῦς Χριστός στήν περίφημη ἀποχαιρετιστήρια ὁμιλία πρός τούς μαθητές του, μετά τόν Μυστικό Δεῖπνο, ἀποκαλύπτει ὅτι ὁ Θεός εἶναι τριαδικός. Σ᾽ ἐκείνη τήν ἴδια ὁμιλία (βλ. Ἰω 13-16) ὁ Κύριος προβάλλει καί μιά ἄλλη τριάδα ἁγία καί ἱερή, πού ἔχει σχέση μέ τήν πνευματικότητά μας, μέ τόν ἁγιασμό μας. Μιλᾶ γιά τήν ἀγάπη, τήν εἰρήνη, τήν χαρά, τά ὁποῖα μάλιστα διακρίνει ἀπό τά ἀντίστοιχα τοῦ κόσμου· ἀναφέρεται στήν δική του ἀγάπη, στήν δική του εἰρήνη, στήν δική του χαρά· «ἀμὴν ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι κλαύσετε καὶ θρηνήσετε ὑμεῖς, ὁ δὲ κόσμος χαρήσεται· ὑμεῖς δὲ λυπηθήσεσθε, ἀλλ᾽ ἡ λύπη ὑμῶν εἰς χαρὰν γενήσεται» (Ἰω 16,20).  Αὐτά τά τρία μεγάλα καί σπουδαῖα ἀγαθά πού ὁ Χριστός χαρίζει στούς μαθητές του -τήν ἀγάπη, τήν χαρά, τήν εἰρήνη- καί τά ὁποῖα συνδέονται μέ τήν παράδοση τοῦ Μυστικοῦ του Δείπνου, αὐτά καταγράφει καί ὁ ἀπόστολος Παῦλος ὡς τούς τρεῖς πρώτους καρπούς τοῦ ἁγίου Πνεύματος· «ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη» (Γα 5,22). Τί καταπληκτικός συνδυασμός! Πόσα μᾶς ἀποκαλύπτει καί μᾶς διδάσκει! ῞Ωστε, λοιπόν, γιά νά ἔχουμε τήν ἀγάπη ὅπως τήν θέλει ὁ Χριστός, γιά νά ἀπολαμβάνουμε τήν εἰρήνη τήν ἀληθινή καί τήν χαρά τήν μόνιμη καί ὁλοκληρωμένη, ἔχουμε ἀνάγκη ἀπό τό Πνεῦμα τό ἅγιο. Μόνο μέ τό Πνεῦμα τό ἅγιο ἀποκτοῦμε αὐτά τά μεγάλα πράγματα, διότι εἶναι καρποί δικοί του «Κοιλάδα κλαυθμῶνος» χαρακτηρίσθηκε ἡ ζωή μας. Εἶναι τόσο συνυφασμένη μέ τίς θλίψεις καί τά δάκρυα! Κι ὅμως οἱ χριστιανοί, μέ τήν πίστη στόν Σωτήρα Κύριο καί μέ τήν πρεσβεία τῆς παναγίας Μητέρας του,και πάντων των Αγίων μποροῦν νά ἐκπληρώνουν τήν προτροπή τοῦ ἀποστόλου Ἰακώβου· «πᾶσαν χαρὰν ἡγήσασθε, ἀδελφοί μου, ὅταν πειρασμοῖς περιπέσητε ποικίλοις» (Ἰα 1,2). Νά χαίρουν μαζί μέ τόν ἀπόστολο Παῦλο, ὁ ὁποῖος μέσα στίς περιπέτειες καί στά βάσανα δέν ἔχασε ποτέ τήν χαρά· «χαίρω ἐν τοῖς παθήμασί μου», γράφει στήν πρός Κολασσαεῖς Ἐπιστολή του (1,24) μέσα ἀπό τήν φυλακή τῆς Ρώμης, ὅπου ἔγραψε καί τήν πρός Φιλιππησίους, τήν περίφημη Ἐπιστολή τῆς χαρᾶς. Αὐτό δέν σημαίνει ὅτι οἱ χριστιανοί παραμένουν ἀναίσθητοι στίς θλίψεις καί στίς διάφορες μορφές πόνου. Κάθε ἄλλο! Ζοῦν ὅμως ἕνα μυστήριο· καί μέσα στόν πόνο διατηροῦν τήν χαρά τοῦ Χριστοῦ. Ἡ χαρά τοῦ κόσμου ἀποδεικνύεται πολλές φορές θλιβερή, ἡ ἡδονή του ὀδυνηρή. Ἀντίθετα, μέσα στήν πίστη ἡ θλίψη γίνεται χαρούμενη, ἡ ὀδύνη μεταβάλλεται σέ γλυκειά ἡδονή! Ἀκόμη καί ἡ μεγαλύτερη ὀδύνη, αὐτή τήν ὁποία προξενεῖ ἡ ἁμαρτία πού εἶναι ἡ ρίζα καί αἰτία ὅλων τῶν πόνων τῆς ζωῆς μας, ἐξουδετερώνεται μέσα στήν πίστη, διότι τό λυτρωτικό αἷμα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ «καθαρίζει ἡμᾶς ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας» (Α´ Ἰω 1,7). Μέ τήν εἰλικρινῆ μετάνοια καί ἐξομολόγηση τῶν ἁμαρτιῶν μας, μέ τήν συνειδητή μυστηριακή ζωή, ἀπαλλασσόμαστε ἀπό τό βάρος τους καί ζοῦμε ἐκεῖνο τό ἰδιότυπο εἶδος χαρᾶς, πού οἱ ἅγιοι πατέρες ὀνομάζουν «χαρμολύπη».
 Ὅταν ὁ ἄνθρωπος ζῆ τήν καταλλαγή, τήν συμφιλίωση μέ τόν Θεό, τότε ὅλα τά ἄλλα βάρη, ὅλα τά βάσανα καί τά προβλήματα, ὅσο σοβαρά κι ἄν εἶναι, δέν μποροῦν νά τοῦ ἀφαιρέσουν τήν χαρά τοῦ Χριστοῦ. Ἀποτελοῦν τόν σταυρό του, διά τοῦ ὁποίου θά ὁδηγηθεῖ στήν ἀνάσταση. Τό διακηρύττει ἡ Ἐκκλησία μας «ἰδοὺ γὰρ ἦλθε διὰ τοῦ σταυροῦ χαρὰ ἐν ὅλῳ τῷ κόσμῳ». Κι ἔπειτα, δέν εἶπε ὁ Χριστός μας ὅτι ἡ χαρά τῶν δικῶν του θά εἶναι ὁλοκληρωμένη καί κανείς δέν θά μπορεῖ νά τήν ἀφαιρέσει; Μά οὔτε ἡ ἀρρώστια; Οὔτε! Οὔτε οἱ συκοφαντίες, οἱ κατατρεγμοί καί τά χτυπήματα, οὔτε ὅταν ὁ κόσμος μᾶς διασύρει καί ὅταν ἀκόμη οἱ φίλτατοι μᾶς προδίδουν καί μᾶς ἐγκαταλείπουν καί μεταβάλλονται σέ θανάσιμους ἐχθρούς; ῎Οχι! Οὔτε καί ὁ θάνατος; Οὔτε! (βλ. Ρω 8,35-39). Κανείς καί τίποτε δέν μπορεῖ νά μᾶς κλέψει τήν χαρά τοῦ Χριστοῦ, τήν χαρά τῆς Παναγίας μας, τήν ἀληθινή χαρά πού μᾶς ἁγιάζει, μᾶς φωτίζει καί μᾶς κατευθύνει στήν αἰώνια χώρα τῆς χαρᾶς, στόν παράδεισο τοῦ Κυρίου μας. Ἐκεῖ βρίσκεται ἡ Παναγία μας μαζί μέ ὅλους τούς ἁγίους, ἐκεῖ ὅπου ὅλοι λαχταροῦμε νά φθάσουμε. Μακάρι μέ τίς πρεσβεῖες της νά ἀξιωθοῦμε νά ἀκούσουμε ἀπό τόν Κύριο νά λέγει καί γιά μᾶς· «εὖ, δοῦλε ἀγαθὲ καὶ πιστέ... εἴσελθε εἰς τὴν χαρὰν τοῦ Κυρίου σου» (Μθ 25,21.23)! Ἀγαπητοί μου Ἡ θεία χάρις διαρκῶς νὰ  κρούει τὴν πόρτα τῆς ψυχῆς μας γιὰ νὰ ἔλθει στὴν διψώσαν καρδία μας καὶ νὰ τὴν πληρώσει. Ὁ Ἰησουςεῖναι τὸ πᾶν.
Αὐτὸς εἶναι ἡ ἀγάπη μας,
Αὐτὸς ὁ ἔρωτάς μας.
Εἶναι ἔρωτας ἀναφαίρετος ὁ ἔρωτας τοῦ Χριστοῦ.
Ἀπὸ κεῖ πηγάζει ἡ χαρά.
Ἡ χαρὰ εἶναι ὁ ἴδιος ὁ.Ἰησοῦς
Εἶναι μία χαρά, ποὺ σὲ κάνει ἄλλο ἄνθρωπο.
Εἶναι μία πνευματικὴ τρέλα, ἀλλὰ ἐν Χριστῷ.
Σὲ μεθάει σὰν τὸ κρασὶ τὸ ἀνόθευτο, αὐτὸ τὸ κρασὶ τὸ πνευματικό.Ὅπως λέγει ὁ Δαβίδ:
Ἐλίπανας ἐν ἐλαίω τὴν κεφαλήν μου καὶ τὸ ποτήριόν σου μεθύσκον μὲ ὡσεὶ κράτιστον (Ψάλμ.ΚΒ'5).
Ὁ πνευματικὸς οἶνος εἶναι ἄκρατος, ἀνόθευτος, πολὺ δυνατὸς κι ὅταν τὸν πίνεις, σὲ μεθάει.
Αὐτὴ ἡ θεία μέθη εἶναι δῶρο τοῦ Θεοῦ, ποὺ δίδεται στοὺς "καθαροὺς τὴ καρδία" (Πρβλ.Μάτθ. ἐ' 8).
 Τὸ πλήρωμα εἶναι ὁ Χριστός, ἡ Παναγία μας, ἡ Ἁγία Τριάς.Τί ὡραία πράγματα! Νὰ ἔχετε τὴ χαρὰ τοῦ Ἰησοῦ.Εἶναι ἡ χαρὰ ποὺ διαρκεῖ αἰώνια, ποὺ ἔχει αἰώνια εὐφροσύνη.Εἶναι χαρὰ τοῦ Κυρίου μας, ποὺ δίνει τὴν ἀσφαλῆ γαλήνη Τὴ γαλήνια τερπνότητα καὶ τὴν παντερπνὴ εὐδαιμονία.Ταῖς τοῦ Ἁγίου Ὀσιουμαρτυρος Νικολάου τοῦ νέου, θερμὲς Πρεσβεῖες, Γλυκύτατε  μᾶς Ἰησοῦ Ἐλέησον καὶ Σωσον ἠμας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου