Σάββατο, 26 Οκτωβρίου 2013

ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. η΄ 52)

ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΣΤΟ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ Ζ΄ ΛΟΥΚΑ (Λουκ. η΄ 52) ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΚΥΡΙΑΚΗ 27/ 10/ /2013 ΣΤΗΝ ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΚΩΝ/ ΝΟΥ ΚΑΛΑΜΠΑΚΑΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟ ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΑΓΙΩΝ ΜΕΤΕΩΡΩΝ Εκείνο τον καιρό ένας άνθρωπος πλησίασε τον Ιησού, τον έλεγαν Ιάειρο και αυτός ήταν προϊστάμενος της συναγωγής, έπεσε στα πόδια του Ιησού και τον παρακαλούσε να μπει στο σπίτι του, γιατί είχε μια μοναχοκόρη ως δώδεκα χρονών και ήταν ετοιμοθάνατη. Ἡ μοναχοκόρη, ἀγαπητοί ἀδελφοί, τοῦ Ἀρχισυναγώγου, βαρειά ἀσθενής καί εὑρισκομένη στά πρόθυρα τοῦ θανάτου, ὤθησε τόν πατέρα της στήν ἀπόφαση νά ἀναζητήσει τόν Κύριον Ἰησοῦ. Ἐκεῖνος τόν εὑρίσκει, τόν πλησιάζει καί γονατιστός ἐνώπιόν του τόν θερμοπαρακαλεῖ νά ἐπισκεφθεῖ τό σπίτι του καί νά θεραπεύσει τή δωδεκάχρονη θυγατέρα του.Έχει παρατηρηθεί Σεβασμιώρατε Πατέρα και Δέσποτα από πολλούς ότι ο σύγχρονος άνθρωπος δείχνει μεγάλο ενδιαφέρον για την ζωή και τον θάνατο. Τον απασχολεί έντονα το μυστήριο του θανάτου. Φυσικά αυτό συνδέεται με τα λεγόμενα υπαρξιακά ερωτήματα, που αναφύονται σε όλους, αλλά ιδιαίτερα στους νέους, και περικλείονται στα εξής: Τι είμαι, ποιο είναι το νόημα της ζωής, που πάω μετά τον θάνατο, υπάρχει ζωή μετά την έξοδο της ψυχής από το σώμα.Είναι γνωστόν ότι όχι μόνον οι σύγχρονοι ασχολούνται με τα θέματα αυτά, αλλά γενικά οι άνθρωποι όλων των εποχών και γενεών. Είναι χαρακτηριστικό ότι και οι φιλόσοφοι ασχολούνταν με την προέλευση της ζωής, την ύπαρξη της ψυχής, την είσοδο του κακού στον κόσμο και τον θάνατο. Έτσι τα θέματα αυτά ενώ παρουσιάζονται ως σύγχρονα, απασχόλησαν ανέκαθεν το πνεύμα του ανθρώπου. Αν σήμερα παρατηρείται κάποια έξαρση, οφείλεται περισσότερο στην ανασφάλεια που αισθάνεται ο σύγχρονος άνθρωπος. Πραγματικά όταν γκρεμίζονται όλες οι ασφάλειες, όταν ο άνθρωπος αισθάνεται απογοητευμένος από διάφορα γεγονότα, τότε είναι φυσικό να απασχολείται εντονώτερα με τα υπαρξιακά ερωτήματα.Η Εκκλησία πάντοτε αντιμετώπιζε τέτοια ερωτήματα, και κυρίως το βασικότερο πρόβλημα, και το μεγαλύτερο μυστήριο, που είναι το μυστήριο του θανάτου. Ήδη η ενανθρώπηση του Χριστού είχε σαν σκοπό να νικηθεί το κράτος του θανάτου και του διαβόλου. Η θριαμβευτική νίκη του Χριστού πάνω στον θάνατο, έδωσε στον άνθρωπο την δυνατότητα να τον νικήσει και εκείνος στα όρια της προσωπικής του ζωής. Αυτό επιτυγχάνεται μέσα στην Εκκλησία.Όταν η Εκκλησία μιλάει για τον θάνατο, δεν το κάνει για να τρομάξει τους ανθρώπους και να τους δημιουργήσει πανικό, αλλά για να τους βοηθήσει να τον υπερβούν. Άλλωστε, είναι γνωστόν ότι το πρόβλημα του θανάτου δεν αντιμετωπίζεται εύκολα ούτε είναι ένα απλό γεγονός. Γεννιόμαστε με την φθαρτότητα και την θνητότητα. Με την γέννηση γεννιέται ένας συγκεκριμένος άνθρωπος, που πρόκειται να πεθάνει. Όλος ο ανθρώπινος βίος είναι μια διαδοχή θανάτων. Οι αρρώστιες και γενικά η φθαρτότητα του σώματος υποδηλώνουν ότι μεταφέρουμε και κουβαλάμε πάνω μας τον θάνατο. Και οι διάφορες άσχημες αντιδράσεις μας ανάγονται στην βίωση του θανάτου. Οπότε, όταν μιλάει η‘Εκκλησία για τα θέματα αυτά βοηθάει αποτελεσματικά τον άνθρωπο. Δεν του σκορπά φόβο και πανικό, Ἄν ἡ ζωή μας τελείωνε μέ τήν ἐναπόθεση τῆς ταφόπετρας τότε ὁ ἄνθρωπος θά ἦταν ἀπό τά δυστυχέστερα ὄντα. Ἡ παραμονή στόν τάφο καί ὁ χωρισμός σώματος καί ψυχῆς ἔχουν προσωρινή διάρκεια. Ὁ ἄνθρωπος ζεῖ καί πεθαίνει μέ τήν ἀναμονή τῆς ἀνάστασεως. Ἡ καθολική ἀνάσταση τῶν νεκρῶν θά συμβεῖ στή δευτέρα τοῦ Χριστοῦ παρουσία. Η Εκκλησία, που είναι το αναστημένο Σώμα του Χριστού, είναι ο χώρος εκείνος που βιώνουμε την θριαμβευτική Του νίκη εναντίον του θανάτου και μετέχουμε από τώρα, ως εν αρραβώνι, της Βασιλείας του Θεού. Ευχή όλων μας είναι να ζούμε μέσα στην Εκκλησία, όπως ακριβώς το θέλει ο Χριστός, που είναι η Κεφαλή της, ώστε να αποκτήσουμε εμπειρίες της αιωνίου ζωής, οπότε δεν θα χρειάζονται διανοητικές αναλύσεις και λογική κατανόηση αυτών των εσχατολογικών θεμάτων. Θα ζούμε μια διαχρονική εσχατολογία.Τό πότε βέβαια αὐτή θά συμβεῖ, δέν τό γνωρίζουμε, οὔτε οἱ ἄνθρωποι οὔτε οἱ ἄγγελοι. Γιά τοῦτο στή γλώσσα τῆς Ἐκκλησίας ὁ φυσικός θάνατος χαρακτηρίζεται ὡς προσωρινός ὕπνος. Ἡ κόρη τοῦ Ἰαείρου ἀναστήθηκε μετά ἀπό κάποιες ὧρες, ὁ φίλος τοῦ Χριστοῦ Λάζαρος μετά ἀπό τέσσερις μέρες καί ὁ Κύριος ἀνέστη τριήμερος. Ὅλοι οἱ ἄλλοι θά ἀναστηθοῦμε ὅταν σαλπίσει ὁ ἄγγελος Κυρίου κατά τή δεύτερη τοῦ Χριστοῦ παρουσία. Τέλος, η μελέτη του θανάτου είναι η καλύτερη προετοιμασία για την αναχώρηση από την ζωή αυτή. Το Άγιο Πνεύμα μας διδάσκει: Πάντων το τέλος ήγγικε, σωφρονήσατε ουν και νήψατε εις τας προσευχάς. Η γνωστή φράση "Πρέπει να πεθάνεις πριν πεθάνεις, για να μην πεθάνεις όταν πεθάνεις" δεν είναι απλό λογοπαίγνιο. Εκφράζει μια βαθειά αλήθεια. Πριν από τον σωματικό μας θάνατο πρέπει να προηγηθεί η νέκρωση των παθών και η αποκόλληση από την ματαιότητα του κόσμου, αν θέλουμε να αποφύγουμε τον αιώνιο θάνατο. Ευχειθητε Σεβασμιώτατε Πατερα αι Δεσποτα , τα τελη της ζωης μας να είναι χριστιανικά ανωδυνα ανεπαίσχυντα ειρηνικα και με καλην απολογιαν μπροστα στο φοβερο βημα του Ιησου .

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου