Τρίτη, 15 Οκτωβρίου 2013

Τά μυστικά τῆς εὐχῆς “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ Ἐλέησόν με”












Η προσευχή ή η ευχή του Ιησού, όπως λέγεται, είναι η μεγάλη άσκηση του νοός και της καρδιάς, η κατ' εξοχήν πνευματική εργασία και το μέσο αγιασμού των μοναχών, αλλά και όλων των ορθοδόξων Χριστιανών. Είναι η σύντομη και μονολόγιστη επίκληση, πού επαναλαμβάνεται αδιάλειπτα από τους πιστούς στο όνομα του Κυρίου Ιησού : Κύριε Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού ελέησαν με, τον αμαρτωλό. Πρίν ξεκινήσουμε τό ἱερό ἔργο τῆς «εὐχῆς», ἄς ἔχουμε ὕπ΄ ὄψιν μας ὅτι θά ἀπαιτηθῆ ἐκ μέρους μας κατά τήν διάρκειά της, διακαής ἐπιθυμία καί ὑπομονητική προσδοκία, πολλή θέρμη καί ἀπέραντη ὑπομονή, συνδιασμένη μέ τήν ἐλπίδα στήν ἀγάπη τοῦ θεοῦ..Ἀρχίζουμε μέ τό «Εὐλογητός ὁ θεός…»Λέμε τό «βασιλεῦ οὐράνιε…», τό τρισάγιον.Ἔπειτα ἀπαγγέλουμε μέ συτριβη καί κατάνυξι τόν 50ό ψαλμό τῆς μετανοίας καί ἀμέσως τό «Πιστεύω».Ἐπιδιώκουμε ἐν συνεχεία νά συγκετρωώσουμε τό νοῦ μας μέ τήν ἡσυχία καί τήν σιωπή.θερμαίνουμε τήν καρδία μας μέ διάφορες ἀφάνταστες σκέψεις, ὅπως εἴπαμε προηγουμένως καί ἀφοῦ πυρωθῆ, καί ἴσως, ἀφοῦ χύσαμε καί μερικά δάκρυα, ἀρχίζουμε τήν “ «εὐχή».Λέμε ἀργά τίς λέξεις καί ἐπιδιώκουμε νά μήν δραπετεύη ὁ νοῦς, ἀλλά νά παρακολουθῆ τήν πορεία τῶν λέξεων. Οἱ λέξεις ν΄ ἀκολουθοῦν ἡ μία τήν ἄλλη, χωρίς νά παρεμβάλλωνται μεταξύ αὐτῶν ἄλλες σκέψεις καί γεγονότα.Μετά τό «ἐλεησόν μέ» ν΄ ἀρχίζουμε ἀμέσως τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ ….»ὥστε σχηματίζεται, τρόπον τινά, ἕνας κύκλος καί ν΄ ἀπαγορεύται ἡ παρέμβασι τοῦ διαβόλου.Πρέπει δέ νά ξέρετε ὅτι ὁ διάβολος θά ἐπιδιώκει μέ κάθε τρόπο νά διασπᾶ τήν ἑνότητα τῶν λέξεων καί νά εἰσέρχεται στό νοῦ καί στήν καρδία.Καθώς προχώρει ὁ Χριστιανός στήν ἐργασία τῆς «εὐχῆς» μπορεῖ νά λιγοστεύη τίς λέξεις.Ἀκόμα μερικές φορές μπορεῖ νά ἐπιμείνη κανείς στήν λέξι «Ἰησοῦ» τήν ὁποία θά λέγει ἐπανειλημμένα (Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ, Ἰησοῦ μου, καί τότε ἕνα κύμα γαλήνης καί χαρᾶς θά ξέσπᾶ μέσα του.Θά πρέπει νά παραμένει σ΄ αὐτή τήν γλυκύτηταἩ εὐχὴ τοῦ Ἰησοῦ εἶναι ἐργασία κοινὴ τῶν ἀγγέλων καὶ τῶν ἀνθρώπων. Μὲ τὴν προσευχὴ αὐτὴ οἱ ἄνθρωποι πλησιάζουν σύντομα τὴν ζωὴ τῶν ἀγγέλων. Ἡ εὐχὴ εἶναι ἡ πηγὴ ὅλων τῶν καλῶν ἔργων καὶ ἀρετῶν καὶ ἐξορίζει μακριὰ ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο τὰ σκοτεινὰ πάθη. Σὲ σύντομο χρόνο κάνει τὸν ἄνθρωπο ἱκανὸ νὰ ἀποκτήσει τὴ χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Ἀπόκτησέ την, καὶ πρὶν πεθάνεις θὰ ἀποκτήσεις ψυχὴ ἀγγελική. Ἡ εὐχὴ εἶναι θεϊκὴ ἀγαλλίαση. Κανένα ἄλλο πνευματικὸ ὅπλο δὲ μπορεῖ νὰ ἀναχαιτίσει τόσο ἀποτελεσματικά τούς δαίμονες.Τοὺς κατακαίει ὅπως ἡ φωτιὰ τὰ βάτα.Λέγε ἀκατάπαυστα τὴν εὐχὴ “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ” μὲ τὴ γλώσσα καὶ μὲ τὸν νοῦ. Ὅταν ἡ γλώσσα κουράζεται ἂς ἀρχίζει ὁ νοῦς. Καὶ πάλιν ὅταν ὁ νοῦς βαρύνεται, ἡ γλώσσα . Μόνον νὰ μὴν παύεις.Διά τῆς εὐχῆς “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ” θὰ κερδίσεις τὸ πᾶν. Διά τῆς εὐχῆς καθαρίζεται ὁ ἄνθρωπος, λαμπρύνεται, ἁγιάζεται. Ἡ εὐχὴ εἶναι τὸ σωσίβιο τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος. Ἡ εὐχὴ εἶναι ἡ βάση τῆς τελειότητος. Θὰ λεπτυνθεῖτε καὶ θὰ πετᾶτε μὲ τὴν εὐχή. Δὲν ὑπάρχει ἄλλος τρόπος σωτηρίας, καθαρισμοῦ καὶ ἁγιασμοῦ ἀπὸ τὴν νοερὰ προσευχή. Αὐτὴ γέμισε τὸν παράδεισο ἀπὸ ἁγίους ἀνθρώπους Νὰ λέγεις παιδί μου τὴν εὐχὴ συνέχεια, “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ”,ἡμέρα καὶ νύχτα. Ἡ εὐχὴ θὰ τὰ φέρει ὅλα, ἡ εὐχὴ περιέχει τὰ πάντα: αἴτηση, παράκληση, πίστη, ὁμολογία, θεολογία. Ἡ εὐχὴ νὰ λέγεται χωρὶς διακοπή. Ἡ εὐχὴ θὰ φέρει ὀλίγον κατ’ ὀλίγον εἰρήνη, γλυκύτητα, χαρά, δάκρυα. Ἡ εἰρήνη καὶ ἡ γλυκύτης θὰ φέρουν περισσότερον εὐχή, καὶ ἡ εὐχὴ κατόπιν, περισσοτέραν εἰρήνη καὶ γλυκύτητα. θὰ ἔρθει στιγμὴ ποὺ ἂν θὰ σταματᾶς τὴν εὐχή, θὰ αἰσθάνεσαι ἄσχημα.


Νὰ λέτε τὴν εὐχή. “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ” . Νὰ τὴ λέτε μία-μία λέξη κατανοητά, καταληπτά. Νὰ μὴν προχωρεῖτε στὴ δεύτερη λέξη , ἂν δὲν καταλάβετε τὴν πρώτη. Νὰ τονίζεται περισσότερο τὸ τελευταῖο , δὴλ ἐλέησον μέ. Θὰ σᾶς ἔρθει τώρα στὴν ἀρχὴ ραθυμία καὶ καὶ ὕπνος καὶ μετεωρισμὸς καὶ ἀμέλεια ἀλλὰ ἐσεῖς γρήγορα νὰ συνέρχεστε. ‘Όταν λέτε τὴν εὐχὴ , νὰ θεωρεῖτε τὸν ἑαυτὸ σας, ὅτι εἶσθε στὴ κόλαση καὶ νὰ φωνάζετε κλαίοντας, ζητώντας τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Μακριὰ ἀπὸ τὴν ἀπόγνωση, ἀπὸ τὴν ἀπελπισία καὶ τὰ ὅμοια ταῦτα. Κατὰ τὴν ὥρα τῆς προσευχῆς νὰ μὴν δέχεστε οὔτε φαντασία , οὔτε μορφή, οὔτε εἰκόνα τῆς Παναγίας καὶ τοῦ Χριστοῦ ἢ ἄλλου τινὸς Ἁγίου, οὔτε καὶ τὶς λέξεις τῆς εὐχῆς νὰ βλέπετε νοερώς”


Μάθετε νὰ ἐργάζεσθε τὸ κομποσκοινάκι. Τὸ κομποσκοινάκι θὰ σᾶς ὁδηγήσει ἐκεῖ ποὺ ἐσεὶς δὲν γνωρίζετε σὲ ἀνώτερα ἐπίπεδα. “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ” Έχετε ἕνα πρόβλημα; “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ”.Έχετε ἕναν πειρασμὸ μὲ τὸν ἄλλον, μὲ τὸν γείτονά σας, μὲ τοὺς φίλους σας. “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ”. Ἡ εὐχὴ θὰ σᾶς δώσει τὴ λύση τοῦ προβλήματος σας λύσιν τοῦ ἀδιεξόδου ὅπου εὑρίσκεστε. Τὸ κομποσκοινάκι λοιπὸν “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ” Ὅλοι οἱ Ἅγιοι Πατέρες φωνάζουν τὴν πρώτη θέση στὴ ζωὴ τοῦ κάθε χριστιανοῦ τὴν κατέχει ἡ προσευχή. Θέλεις νὰ κάνεις κατάσταση; Προσεύχου. Θέλεις νὰ σωθεῖς; Προσεύχου. ‘Όλες οἱ προσευχὲς καλὲς καὶ ἅγιες εἶναι, ἀλλὰ ἡ νοερὰ προσευχή, εἶναι ἡ βασίλισσα αὐτῶν. “Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μέ”. Ἀπ’ αὐτὴν τὴ μικρούλα ἀλλὰ παντοδύναμη προσευχή, ξεκίνησαν οἱ Ἅγιοι Πατέρες καὶ ἔγιναν φωστῆρες τῆς ἐκκλησίας. Λέγε συνεχῶς ὅσο μπορεῖς περισσότερες φορὲς τὴν ἡμέρα καὶ τὴ νύχτα αὐτὴ τὴν εὐχούλα καὶ αὐτὴ θὰ σὲ διδάξει αὐτὰ ποὺ θέλεις, αὐτὰ ποὺ δὲν γνωρίζεις. Βιάσου σ’ αὐτὴν τὴν εὐχούλα.


Ἡ εὐχὴ μᾶς φέρνει κοντὰ στὸν Χριστό. Κάποτε μου ἦρθε (νὰ ἐξομολογηθεῖ) ἕνας μεγαλόσχημος .


Μοῦ εἶπε: Ἔχω φθάσει Ἀββᾶ σὲ ἀπόγνωση. Δὲν βλέπω καμιὰ ἀλλαγὴ στὸ καλύτερο. Πῶς θὰ βελτιωθῶ; Πῶς θὰ πεθάνω γιὰ τὴν ἁμαρτία; Αἰσθάνομαι τὴν πλήρη ἀδυναμία μου. Ὑπάρχει ἄραγε ἐλπίδα σωτηρίας. Βεβαίως ὑπάρχει. Λέγε ὅσο πιὸ πολὺ μπορεῖς τὴν εὐχή. Καὶ ἄφησε τὰ πάντα στὰ χέρια τοῦ θεοῦ. Καὶ ποιὰ ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὴν εὐχὴ ὅταν δὲ συμμετέχει ὁ νοῦς καὶ ἡ καρδιά; Τεράστια ὠφέλεια. Εἶναι γνωστὸ ὅτι ἡ «εὐχὴ» ἔχει πολλὲς βαθμίδες: ἀπὸ τὴν ἁπλὴ προφορὰ τῶν λέξεων τῆς «εὐχῆς» μέχρι τὴν «εὐχὴ» τὴν θαυματουργική. Μὰ ἔστω καὶ στὴν κατώτατη βαθμίδα νὰ βρισκόμαστε καὶ αὐτὸ γιὰ μᾶς εἶναι ψυχικὰ πολὺ ὠφέλιμο καὶ σωτήριο. Ἀπὸ τὸν ἄνθρωπο ποὺ λέγει τὴν «εὐχὴ» φεύγουν οἱ δυνάμεις τοῦ ἐχθροῦ μας. Καὶ ὁ ἄνθρωπος αὐτὸς γρήγορα ἢ ἀργὰ ὁπωσδήποτε θὰ σωθεῖ.


Ἀναστήθηκα! Ἀναστέναξε ὁ Μεγαλόσχημος. Ἀπὸ δῶ καὶ πέρα δὲν πρόκειται πιὰ νὰ πέσω σὲ ἀκηδία καὶ ἀπόγνωση. Τὸ λέγω λοιπὸν καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνω: λέτε τὴν «εὐχή» .’Ἔστω καὶ μόνο μὲ τὸ στόμα. Καὶ ὁ Κύριος δὲν θὰ σᾶς ἀφήσει .Δὲν πρέπει νὰ ἀφήνουμε τὴν εὐχή. Ὅταν μᾶς δίνεται ἡ εὐκαιρία, νὰ τὴ λέμε. Νὰ μὴν τριγυρίζει ὁ νοῦς μας στὰ μάταια. Μὲ τὴν εὐχὴ ὁ νοῦς ἀναπαύεται καὶ ἀγάλλεται. Ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου πρέπει νὰ ἀσχολεῖται μὲ τὴν εὐχὴ καὶ νὰ μὴν τρέχει στὰ μάταια.


Πρέπει συνεχῶς ἀδιαλείπτως νὰ λέμε τὴν εὐχή. Μέσα στὴ καρδιά μας καὶ τὸ νοῦ μᾶς πρέπει νὰ μείνει μόνο τὸ ὄνομα τοῦ Χριστοῦ μας. Γιατί ὅταν ἐμεῖς ἀφήνουμε τὴν προσευχή, τὴν ἐπικοινωνία μας μὲ τὸ Θεό, τότε ὁ διάβολος μὲ λογισμοὺς ἀρχίζει καὶ μᾶς ζαλίζει καὶ δὲν ξέρουμε πλέον οὔτε τί θέλουμε, οὔτε τί λέμε , οὔτε τί κάνουμε.


Νὰ λέγωμεν συνεχῶς τὴν εὐχήν, εἴτε μὲ τὸ νοῦν, εἴτε μὲ τὸ στόμα. Ἡ εὐχή, τὸ παντοδύναμον ὅπλον δὲν ἀφήνει τὴν ἁμαρτία νὰ εἰσέλθει. Ὁ διάβολος καίεται ἀπὸ τὸ ὄνομα τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, διὰ τοῦτο πασχίζει μὲ κάθε τρόπον νὰ σταματήσει τὴν εὐχή. ( Γέροντας Ἐφραὶμ Φιλοθεϊτης)


Λέγε τὴν εὐχή: ἁγιάζει τὸ στόμα, ἁγιάζει ὁ ἀέρας, ἁγιάζει ὁ τόπος ποὺ λέγεται, Οἱ δαίμονες βάζουν χίλια ἐμπόδια διὰ νὰ μὴν προσευχηθεῖ ὁ ἄνθρωπος, ἐπειδὴ ὅλες οἱ παγίδες , ὅλα τὰ δίκτυα τῶν δαιμόνων καταστρέφονται διὰ τῆς προσευχῆς. Ἄπειρες φορὲς οἱ δαίμονες διὰ στόματος δαιμονισμένων ὁμολόγησαν ὅτι καίονται ἀπὸ τὴν ἐνέργεια τῆς εὐχῆς. Ἡ κάτωθι σύντομος προσευχὴ εἶναι παντοδύναμο ὅπλο κάθε χριστιανοῦ: « Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησον μὲ» «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἠμᾶς» . Λέγε ἀδερφέ μου μὲ τὰ χείλη καὶ μὲ τὴν καρδιά σου συνεχῶς τὰ σωτήρια αὐτὰ λόγια , διότι φωτίζουν τὸν νοῦ, γαληνεύουν τὴν καρδιά, καίουν τὴν ἁμαρτία, μαστίζουν καὶ ἐκδιώκουν τοὺς δαίμοναςΤὸ κομποσκοίνι δὲν μπορεῖ καὶ δὲν πρέπει νὰ εἶναι κάτι διακοσμητικό, οὔτε κάτι ποὺ θὰ μᾶς φέρει γούρι. Ἀντίθετα, χρειάζεται γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει τὴ προσευχὴ καί, σὰν τέτοιο, εἶναι μία ἅγια καὶ θεία παρουσία στὴ ζωή μας. Συγκεκριμένα τὸ κομποσκοίνι εἶναι φτιαγμένο γιὰ νὰ κάνουμε τὴν ἀδιάλειπτη προσευχή, αὐτὴ ποὺ λέγεται ἀδιάκοπα, σύμφωνα μὲ τὴν προτροπὴ τοῦ ἄπ. Παύλου « ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε» . Φυσικὰ τὴν «εὐχὴ» αὐτὴ μποροῦμε νὰ τὴν λέμε καὶ χωρὶς κομποσκοίνι., μὲ τὸ νοῦ μας καὶ μάλιστα ὅσο συχνότερα εἶναι δυνατό. Ἡ προσευχή, ποὺ εἶναι ἡ συνομιλία μὲ τὸ Θεό, μᾶς χαρίζει ἠρεμία,ψυχικὴ γαλήνη καὶ διώχνει τὸ ἄγχος ἀπὸ τὴ ζωή μας.
Σ΄αὐτὸ τὸ Ἱερὸ Κείμενο Τὰ μυστικά της Εὐχῆς μᾶς βοήθησαν τὸ Βιβλίο Τοῦ Μητροπολίτου Ναυπάτου Ἰερόθεου :Μία Βραδιὰ στὴν ἔρημό του Ἁγίου Ὅρους Άρχιμ. Ζαχαρίου Ζαχάρου
Ιεράς Πατριαρχικής Μονής Τιμίου Προδρόμου Εsseχ ΑγγλίαςΕὐλογία: Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ἀνάπαυσᾶ Ἁγίων Μετεώρων.Διὰ τὴν Ἀντιγραφή: Ἀρχιμ. Πολύκαρπος
Τηλ. Επικοινωνίας: 24320-22375





















 

 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου