Πέμπτη, 10 Οκτωβρίου 2013

Συμβολισμοὶ στὴν Θεία Λειτουργία (ἁγίου Μάξιμου τοῦ Ὁμολογητοῦ)





ΜΕ ΤΗΝ ΧΑΡΙ ΤΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ ΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΥΙΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ ,ΣΤΟ ΠΑΡΕΚΚΛΗΣΙ  ΤΗΣ ΑΠΟΤΟΜΗΣ  ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΕΝΔΟΞΟΥ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ ΚΑΙ  ΒΑΠΤΙΣΤΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ, ΤΟ ΟΠΟΙΟ ΕΥΡΙΣΚΕΤΑΙ ΣΤΟ ΕΣΩΤΕΡΙΚΟ  ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ  ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΜΕΤΕΩΡΩΝ, ΣΗΜΕΡΑ ΠΕΜΠΤΗ 10/10/2013  ΕΤΕΛΕΣΘΗ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΜΝΗΜΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΕΝΔΟΞΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΕΥΛΑΜΠΙΟΥ ΑΙ ΕΥΛΑΜΠΙΑΣ ΤΩΝ ΑΥΤΑΔΕΛΦΩΝ.
ΔΙΑ ΤΗΝ ΩΦΕΛΕΙΑ  ΤΩΝ ΑΔΕΛΦΩΝ ΜΑΣ ΘΑ ΑΝΑΡΤΗΣΩ ΤΟΥΣ  ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΟΥΣ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΗΜΩΝ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΤΟΥ

  symbolismoi-sti-theia-leitourgia


Θεία Λειτουργία εναι τύπος τς διαχρονικς Θείας Λειτουργίας πο τελεται στν οράνιο κόσμο κα περιγράφεται μερικς στ ερ λειτουργικ βιβλίο τς ποκαλύψεως το γίου ωάννου το θεολόγου. τύπος πο τελεται σήμερα π τν κκλησία δι χειρν τν εδικν ερέων, μπεριέχει πλθος πο συμβολισμούς τούς ποίους φείλει ν ξέρει πιστς στε χι πλ ν παρακολουθε λλ ν μετέχει.
 Να μυσταγωγεται μέσω ατν κα ν δηγεται νος του στ οράνια. Τ θέμα τς Θείας Λειτουργίας, πο εναι καρδι τς ν γίω Πνεύματι λατρείας τς ρθοδοξίας, εναι τεράστιο. δ θ ρκεστομε σ λάχιστους π ατούς, πως τος καταγράφει  ὁ ἅγιος Μάξιμος μολογητής. Δηλαδ τί συμβολίζει το κλείσιμο τν θυρν πού γίνεται μετ τ Εαγγέλιο, τί  εσοδος τν γίων Μυστηρίων,τί  θεος σπασμός τί τό θεο σύμβολο τς πίστεως,τί  δοξολογία μ τν Τρισάγιο μνο, κα τί  Κυριακ προσευχή πού μς παρέδωσε διος Κύριος ησος Χριστός.
Τίνος σύμβολο εναι τ κλείσιμο τν θυρν?
Τ κλείσιμο τν θυρν τς γίας κκλησίας το Θεο, πο γίνεται μετ τν νάγνωση το γίου Εαγγελίου κα τν πομάκρυνση τν κατηχουμένων, φανερώνει τήν παροδικότητα τν λικν κα τν εσοδο τν ξίων στ νοητ κόσμο, δηλαδ τ νυφικ θάλαμο το Χριστο, πο θ γίνει πειτα π τ φοβερ κενο χωρισμ κα τ φοβερότατη πόφαση. Φανερώνει κόμα τ ριζικ πόρριψη τς πάτης πο προκαλον ο ασθήσεις.
Τί σημαίνει εσοδος τν γίων Μυστηρίων.
εσοδος πάλι τν γίων κα σεβαστν Μυστηρίων εναι  ἡ ἀρχ καί πρόλογος, πως λεγε μεγάλος κενος γέροντας, τς καινούριας διδαχς, πο θ γίνει στος ορανούς, σχετικ μ τν οκονομία το Θεο γι μς και  ἡ ἀποκάλυψη το μυστηρίου τς σωτηρίας μας, πο εναι κρυμμένο στ δυτα τς θεϊκς μυστικότητας. «Ο γρ μ πίω», λέγει Θες κα Λόγος στος μαθητές Του, «π’ ρτι κ το γεννήματος τς μπέλου, ως ν πίνω μεθ’ μν καινν ν τ Βασιλεία το Πατρς μου» (Μάτθ. 26:29).
Τίνος σύμβολο εναι θεος σπασμός ?
Κι πνευματικς σπασμός, πο πευθύνεται σ’ λους, εναι πρότυπο κα προδιαγραφή τ μόνοιας, τς μοφροσύνης λων μεταξ τους καί τς λογικς ταυτότητας, πο θ πραγματοποιηθε τν καιρ τς ποκάλυψης τν μελλοντικν ρρητων γαθν, πο ποτελε προσδοκία πίστεως καί γάπης. Χάρη στν ποκάλυψη ατ οκειώνονται ο ξιοι τ Λόγο κα Θεό. Γιατί τ στόμα εναι το λόγου σύμβολο κα γι τοτο κριβς λοι σοι χουν κοινωνήσει τ λόγο, σν λογικοί, μετέχουν σ’ λα καθς κα στν πρτο κα μοναδικ Λόγο τν ατιο κάθε λόγου.
Τί σημαίνει τ θεο σύμβολο τς πίστεως?
μολογία πάλι το θείου συμβόλου τς πίστεως, πο γίνεται π λους, προδηλώνει τ μυστικ εχαριστία, πο θ κάνουμε στν μέλλοντα αώνα, γι τος θαυμαστος λόγους κα τρόπους κα πάνσοφου Προνοίας το Θεο γιά μας. Μ τν εχαριστία ατ ο ξιοι παρουσιάζουν τν αυτό τους ν εγνωμονε γι τ θεία εεργεσία. Κι ξω π ατ δν χουν τίποτα λλο ν ντιπροσφέρουν γι κάθε να π τ πειρα θεία γαθ πο χουν δεχθε.
Τί σημαίνει δοξολογία το Θεο μ τν Τρισάγιο μνο?
τριπλ ναφώνηση το «γιος», πο περιέχει ερ μολογία, π μέρους λου το πιστο λαο, δείχνει τν νωση κα τν σοτιμία μ τς σώματες κα νοερς δυνάμεις, πο θ φανε στ μέλλον. Μ ατν σ συμφωνία μ τς νω δυνάμεις ξ ατίας τς ταυτότητος τς σταθερς γύρω π τ Θε εικινησίας, θ μάθει νθρώπινη φύση ν μνε κα ν γιάζει μ τρες γιαστικς ναφωνήσεις τν τρισυπόστατη κα μως μία θεότητα.
Τίνος σύμβολο εναι γία προσευχ το «Πάτερ μν ν τος ορανος»?
Παναγία κα σεβαστ πίκληση το μεγάλου κα μακαρίου Θεο κα Πατέρα αποτελει σύμβολο τς νυποστάτου κα ζωντανς υοθεσίας πού  θ μς παραχωρηθε κατ δωρε κα χάρη το γίου Πνεύματος. Σύμφωνα μ ατ θ περνικηθε κα θ κρυφθε κάθε νθρώπινη διότητα μ τν ρχομ τς χάριτος κα λοι ο γιοι θ μεταβληθον κα θ γίνουν υο το Θεο, σοι π δ κιόλας στόλισαν μ τς ρετς τν αυτ τους λαμπρ κα τιμημένα μ τ θεϊκ μορφι τς καλοσύνης.

(ργα γίου Μάξιμου το μολογητ, Τ. Φ 14, σελ. 113- 123)

ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΖΩΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΜΑΞΙΜΟΥ ΤΟΥ ΟΜΟΛΟΓΙΤΟΥ?


Ὁ Ὅσιος Μάξιμος ὁ Ὁμολογητὴς καταγόταν ἀπὸ ἐπιφανὴ οἰκογένεια καὶ γεννήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη τὸ ἔτος 580 μ.Χ. Ἔλαβε τὴ συνήθη ἐγκυκλοπαιδικὴ μόρφωση καὶ ἐπιδόθηκε ἰδιαίτερα στὴ σπουδὴ τῆς φιλοσοφίας. Ὑπὸ τοῦ αὐτοκράτορος Ἡρακλείου (610 – 641 μ.Χ.) προσελήφθη ὡς ἀρχιγραμματεὺς αὐτοῦ. Παρέμεινε στὴ θέση αὐτὴ γιὰ λίγα μόνο χρόνια, ἀλλὰ διατήρησε τὶς σχέσεις του καὶ ἀλληλογραφία μὲ πρόσωπα τοῦ δημόσιου βίου.
Ἀφοῦ παραιτήθηκε, τὸ 614 μ.Χ., ἀπὸ τὸ ἀξίωμα τοῦ ἀρχιγραμματέως, ἐγκατέλειψε τὸν κόσμο καὶ ἀκολούθησε τὸν μοναχικὸ βίο. Ἀσκήτεψε σὲ μονὴ τῆς Χρυσουπόλεως, ποὺ βρισκόταν ἔναντι τῆς Κωνσταντινουπόλεως καὶ διετέλεσε ἡγούμενος αὐτῆς. Ἐκεῖ ἀπέκτησε ὡς μαθητὴ τὸν Ἀναστάσιο, ὁ ὁποῖος τὸν ἀκολούθησε σὲ ὅλη του τὴ ζωή.
Σύμφωνα μὲ τὴν διδασκαλία τοῦ Ἁγίου Μαξίμου ἡ ἐργασία τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ συμμόρφωση τοῦ βίου τοῦ ἀνθρώπου πρὸς τὴν Θεία διδασκαλία ἀποτελοῦν βάση στερεά, ἐπὶ τῆς ὁποίας θὰ οἰκοδομηθεῖ ἡ πνευματικὴ ἀνύψωση τοῦ νοῦ. Πρῶτο βῆμα γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτὸ ἀποτελεῖ ἡ ἀπόδυση ἀπὸ τὸ νοῦ ὅλων τῶν παθῶν ποὺ τὸν ἐνοχλοῦν, τὰ ὁποία ἔχουν τὴν βάση καὶ τὴν ἀφορμή τους στὸ σῶμα. Καλεῖται δηλαδὴ ὁ ἄνθρωπος νὰ μὴν ἀκολουθήσει τὴν κίνηση τῶν αἰσθητῶν, νὰ μὴν γίνει δοῦλος τῶν φυσικῶν του ὁρμῶν καὶ παθῶν, ἀλλὰ νὰ ἀκολουθήσει τὰ ὑπὲρ φύσιν. Τὰ ἀποτελέσματα παρουσιάζονται ἀνάλογα πρὸς τὴν ἐκλογή. Ἐκεῖνος ποὺ ἀκολουθεῖ τὴν κίνηση τῶν αἰσθητῶν ὑφίσταται καὶ τὴν φυσικὴ φθορὰ αὐτῶν καὶ συναλλοιώνεται μὲ αὐτά, ἐνῶ ὁ ἀναστὰς «τῆς ἐμπαθοῦς περὶ τὰ φαινόμενα διαθέσεως, τὴν τῶν φαινομένων ἔθυσε κίνησιν καὶ τὴν πρακτικὴν κατορθώσας ἔφαγεν ἀρετήν». Ἡ πράξη τῆς ἀρετῆς εἶναι ἔργο τῆς ἀνθρώπινης καὶ τῆς θείας δυνάμεως. Κανένα χάρισμα δὲν μπορεῖ νὰ ἀποκτήσει ὁ ἄνθρωπος μόνο μὲ τὴν φυσική του δύναμη. Ἡ ἐπιμονὴ τοῦ Ἁγίου Μαξίμου στὸ σημεῖο αὐτὸ εἶναι φανερὴ σὲ ὅλη του τὴ διδασκαλία, διότι φοβᾶται μήπως ὁ ἄνθρωπος περιπέσει στὸ πάθος τῆς ὑπερηφάνειας. Ὁ Θεός, παρατηρεῖ, ἔδωσε στὸν ἄνθρωπο δύναμη, γιὰ νὰ πράττει τὶς ἀρετές.
Ἔτσι, λοιπόν, ἀσκήτευε ὁ μακάριος Ὁμολογητής. Ἀλλὰ ἡ περσικὴ ἀπειλή, ποὺ εἶχε δημιουργήσει γιὰ τὴν Βυζαντινὴ Αὐτοκρατορία κρίσιμη κατάσταση, ἔσπασε τὴν ἡσυχία του καὶ τὸν ἀγώνα του γιὰ τὴν κατάκτηση τῶν ἀρετῶν ἀπὸ τὸν τόπο τῆς ἀσκήσεώς του. Γιὰ πολλὰ χρόνια οἱ Πέρσες ἐμφανίζονταν στὴν ἀκτὴ ἀπέναντι ἀπὸ τὴν Κωνσταντινούπολη. Φαίνετε δέ, ὅτι κατὰ τὴν διάρκεια μιᾶς εἰσβολῆς τους στὴ Χρυσούπολη, τὸ 624 μ.Χ., ὁ Ἅγιος Μάξιμος ἀναγκάστηκε νὰ ἀποσυρθεῖ μὲ τοὺς μαθητές του νοτιότερα, στὴν Κύζικο. Ἐκεῖ διέμεινε γιὰ δύο περίπου χρόνια στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Γεωργίου καὶ συναναστρεφόταν μὲ τὸν Ἐπίσκοπο Ἰωάννη μετὰ τοῦ ὁποίου ἀντήλλαξε ἀργότερα ἐπιστολές. Ἴσως νὰ εἶχε ἀρχίσει νωρίτερα τὴν συγγραφική του δράση, ἀλλὰ ἤδη ἀπὸ τὴν ἐποχὴ αὐτὴ ἐπιδίδεται ἐντατικὰ στὸ ἔργο τῆς συγγραφῆς.
Λόγω συνεχίσεως τῶν Περσικῶν καταδρομῶν ὁ Ἅγιος ὑποχρεώνεται νὰ φύγει, τὸ 626 μ.Χ., καὶ ἀπὸ τὴν Κύζικο. Ἔρχεται γιὰ λίγο στὴν Κρήτη καὶ στὴν συνέχεια μεταβαίνει στὴν Ἀφρική. Θεωρεῖται δὲ πιθανὸ νὰ πέρασε καὶ ἀπὸ τὴν Κύπρο. Στὴν Καρχηδόνα ἐμφανίζεται τὴν Πεντηκοστὴ τοῦ ἔτους 632 μ.Χ., ἀλλὰ εἶχε φθάσει ἐκεῖ νωρίτερα. Κατὰ τὰ χρόνια αὐτὰ συγγράφει δύο ἀπὸ τὰ σπουδαιότερα ἔργα του, τὸ «Πρὸς Θαλάσσιον» καὶ «Περὶ Ἀποριῶν».
Ἐγκαταβίωσε στὴν μονὴ Εὐκρατᾶ της Καρχηδόνας, ὅπου ἦταν ἐγκατεστημένος καὶ ἄλλος φυγάς, ἀπὸ τὴν Παλαιστίνη, ὁ Σωφρόνιος. Ἐκεῖ ἔμαθε τὶς ἐνέργειες τοῦ νέου Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Κύρου, οἱ ὁποῖες ἀπέληξαν τὸ 633 μ.Χ. στὴν ἑνωτικὴ συμφωνία ποὺ διαμόρφωσε τὴν αἵρεση τοῦ Μονοενεργητισμοῦ. Ὁ Σωφρόνιος τάχθηκε ἀμέσως ἐναντίων της νέας αὐτῆς μορφῆς τῆς χριστολογικῆς αἱρέσεως. Στὴν θέση του αὐτὴ τὸν ἀκολούθησε ὁ Ἅγιος Μάξιμος. Ἔτσι συμμετεῖχε στὴ σύνοδο τοῦ Λατερανοῦ, ἡ ὁποία συγκλήθηκε τὸ ἔτος 649 μ.Χ. ἐπὶ Πάπα Ρώμης Μαρτίνου Α’, ὅπου καταδικάσθηκε ὁ Μονοθελητισμὸς  καὶ ἀναθεματίσθηκαν ἐκεῖνοι ποὺ ἀνοήτως δογμάτιζαν ὅτι ὁ Χριστὸς ἔχει μία μόνο θέληση, τὴ θεία, σὲ ἀντίθεση πρὸς τὴν Ὀρθόδοξη διδασκαλία, κατὰ τὴν ὁποία ὁ Χριστὸς ἔχει δυὸ θελήσεις, τὴ θεία καὶ τὴν ἀνθρώπινη, ὡς Θεάνθρωπος. Στὴν ἴδια Σύνοδο ἀποδοκιμάσθηκε διάταγμα τοῦ τότε αὐτοκράτορα Κώνσταντος, διὰ τοῦ ὁποίου δὲν ἐπιτρεπόταν ἡ συζήτηση περὶ Μονοθελητισμοῦ.
Ὁ αὐτοκράτορας Κώνστας (641 – 668 μ.Χ.) ὀργίσθηκε γι’ αὐτό. Ὁ Ἅγιος συνελήφθη ἀπὸ τὸν ἔξαρχο καὶ βασιλικὸ ἐπίτροπο τῆς Ἰταλίας Θεοδόσιο καὶ ὁδηγήθηκε στὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ τοὺς δύο φίλους του Ἀναστασίους. Ὁ αὐτοκράτορας ἐξόρισε τὸν Ἅγιο Μάξιμο, τὸ 655 μ.Χ. στὴ Βιζύη, μέσα στὸ Ρήγιο καὶ στὴν συνέχεια στὴν πόλη Πέρβερα. Μετὰ ἀπὸ ἕξι χρόνια ἀνακλήθηκε καὶ πάλι στὴν Κωνσταντινούπολη, ὅπως καὶ οἱ συμμοναστές του, γιὰ μία Τρίτη προσπάθεια προσεταιρισμοῦ του. Ὁ Ἅγιος ἀρνήθηκε. Ἀναθεματίσθηκε, κακοποιήθηκε καὶ διαπομπεύθηκε. Ἡ κακοποίηση τοῦ Ἁγίου ἔδωσε ἀφορμὴ γιὰ τὴ διαμόρφωση παραδόσεως περὶ ἀποκοπῆς τῆς γλώσσας καὶ τῆς δεξιᾶς χειρὸς αὐτοῦ. Μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ἐξορίσθηκε στὴ Λαζικὴ τοῦ Πόντου, στὸ φρούριο Σχίμαρις, ὅπου καὶ κοιμήθηκε ὁσίως στὶς 13 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 662 μ.Χ.
Τὸ τίμιο λείψανό του ἐνταφιάσθηκε στὴ μονὴ τοῦ Ἁγίου Ἀρσενίου, στὴ χώρα τῶν Λαζῶν. Ἀπὸ τὸν τάφο του ἔβγαινε φῶς κάθε νύχτα καὶ φώτιζε τὴν περιοχή, γεγονὸς ποὺ πιστοποιοῦσε τὴν ἁγιότητά του.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείου Πνεύματος, τῇ ἐπομβρίᾳ, ῥεῖθρα ἔβλυσας, τῇ Ἐκκλησίᾳ, ὑπερκοσμίων δογμάτων πανεύφημε· θεολόγων δὲ τοῦ Λόγου τὴν κένωσιν, ὁμολογίας ἀγῶσι διέλαμψας. Πάτερ Μάξιμε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθσι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος.

Ἕτερον Ἀπολυτίκιον. Ἦχος πλ. δ’.
Ὀρθοδοξίας ὁδηγέ, εὐσεβείας Διδάσκαλε καὶ σεμνότητος, τῆς Ἐκκλησίας ὁ φωστήρ, τῶν Μοναζόντων θεόπνευστον ἐγκαλλώπισμα, Μάξιμε σοφέ, ταῖς διδαχαῖς σου πάντας ἐφώτισας, λύρα τοῦ Πνεύματος. Πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος πλ. δ’. Τὴ ὑπερμάχω.
Ὡς τῆς Τριάδος ἐραστὴς καὶ μύστης ἔνθεος
Ὀρθοδοξίας ἐκδιδάσκεις τὴν ἀκρίβειαν
Διὰ λόγου τε καὶ βίου ἠκριβωμένου·
Τὸν Χριστὸν γὰρ ἐν δυσὶ τελείαις φύσεσιν,
Ἐνεργείαις καὶ θελήσεσιν ἐκήρυξας
Τοῖς βοῶσί σοι, χαίροις μέγιστε Μάξιμε.

Μεγαλυνάριον.
Χαίροις εὐσεβείας στήλη λαμπρά, καὶ θεολογίας, ἐπιστήμων θεοειδής· χαίροις ὀρθοδόξων δογμάτων μυστογράφε, Μάξιμε θεηγόρε, σοφίας τρόφιμε.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου