Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

«ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ»




«ΙΕΡΑΤΙΚΗ  ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ»
ποιος πνευματικς ργάτης, ετε κληρικός, ετε κατηχητής, ετε εραπόστολος, γίνεται ληθινς ργάτης, ταν χει ποτυχίες.  
Σύντομος  ερατικς Λόγος
Στν μικρ μάδα ερατικς Συνάξεως
Στ ρχονταρίκι τς ερς Μονς το γίου Νικολάου   ναπαυσ γίων Μετεώρων,Παρασκευ 29/11/2013   π τν Καθηγούμενο ρχιμ. Πολύκαρπο       
« ποστολ το πνευματικο ργάτου ες τν κκλησία
εναι ν ποτυγχάνει, δι ν μαρτυρεται δύναμις το Θεο». Η προαναφερθείσα ρήση ειπώθηκε π τν Γέροντα Αμιλιαν Σιμωνοπετρίτη σ ερατικ σύναξη, και καθώς υπέπεσε στην αντίληψή μου στην αρχή κιόλας της ιερατικής μου πορείας,μου προκάλεσε τον ακόλουθο προβληματισμό «Σκοπός μου,ς κληρικς τς κκλησίας, δν εναι ν πιτελ τ ργο το Θεο, γι τ λαό Του, μ σο τ δυνατ περισσότερες πιτυχίες; Δηλαδ ν πιστρέφουν στ Θε νθρωποι ταλαιπωρημένοι, ν
ξομολογονται, ν κοινωνον, ν σώζονται; Δν γινα ερέας,γι ν βοηθ τν κόσμο ν σωθε; ποστολή μου εναι ποτυχία;» Η απάντηση στον προβληματισμό μου ήρθε κάποια χρόνια αργότερα, κουβαλώντας πια την πολύτιμη εμπειρία και τριβή από την ιερατική διακονία που επιτέλεσα «Αλήθεια, πόση σοφία περιείχαν τα λόγια του γέροντα! Πράγματι, ο ποιος πνευματικς ργάτης, ετε κληρικός, ετε κατηχητής, ετε εραπόστολος, γίνεται
ληθινς ργάτης, ταν χει ποτυχίες. ν συνειδητοποιε τν δυναμία του κα γκαταλείπει τν αυτό του κα τος λλους στ Θε τν δυνάμεων». Συνήθως ο νθρωποι έχουν μια στρεβλή αντίληψη για το έργο του κληρικού η οποία περιορίζεται στην φιλανθρωπική του δράση, στην καλλιέπεια στο λόγο και στη σπουδή για άμεση ανταπόκριση των υλικοπνευματικών τους αναγκών
με δυο λόγια, να τρέχει ο κληρικός συνεχς, γι ν κάνει τ ργο το Θεο. Βεβαίως, δεν αμφισβητεί κανείς την αναγκαιότητα και των όσων προαναφέρθηκαν όμως, πως γράφει πόστολος Παλος στος Ρωμαίους «
λα ξαρτνται π τ λεος το Θεο κι χι π τν νθρώπινη θέληση κα προσπάθεια» (Ρώμ. 9, 16).
λοίμονο στν ερέα πο θ ποκύψει στν πειρασμ τς
περηφανείας γι τ ργο πο πιτελε μ τ Χάρη το Θεο. Ποις ραγε θ εναι ο συνέπειες στ πνευματικ παιδι νς τέτοιου ερέα; Τ σκάνδαλα, ο ποτυχίες, ο πορρίψεις, λες ο πτώσεις κα ο πειρασμο πο Πρόνοια το Θεο πιτρέπει δική μας μέλεια κα περηφάνεια, μπορε ν γίνουν ατία μίας λλης θεώρησης το αυτο μας κα το ργου τ ποο
κληθήκαμε ν πιτελέσουμε. Μπορον ν μς δώσουν μίαν λλη μπειρία τς χάριτος κα τς παρουσίας το Θεο, πο κανένα βιβλίο κα κανένα πνευματικ ργο δν μπορε ν μς δώσει.σον φορ τος νθρώπους πο δν βοηθήθηκαν π μς σκανδαλίστηκαν, θ πρέπει ν δομε κα τν λλη ψη: ν ατία δν ταν διαφορία μας γωκεντρισμός μας, λλ νθρώπινη δυναμία κα στοχία, πως λα τ νθρώπινα, τότε γιατί ν μν δομε κα τ νδεχόμενο τς παραχωρήσεως το
Θεο, γι ν καλύψει τν πνευματικ κνηρία πο στηρίζεται στ σκανδαλισμό; Η ρήση το Χριστο «
νάγκη λθεν τ σκάνδαλα» (Μάτθ. 18,7) μήπως πιβεβαιώνει τν νθρώπινη δυναμία κα
τν ναγκαιότητα γι ξεκαθάρισμα πιθυμιν;
Τ διδακτικό,ποιμαντικ κα κοινωνικ ργο το κληρικού,
άλλωστε, πορρέει κα τροφοδοτείται π τν χάρι το
λειτουργικο του χαρίσματος. Στν ρθοδοξία τ κέντρο τς ζως τν πιστν, δν εναι τ κήρυγμα, λλ τ Μυστήριο. Δν εναι μβων, λλ τ θυσιαστήριο. Γι' ατ κόμη κα θέσις το μέσα στν να εναι κεντρική, πως καρδι μέσα στ σμα. ρθόδοξος κκλησία εναι τ μυστήριο τς Θ. Εχαριστίας. ρθόδοξος κκλησία εναι, πρωτίστως, λειτουργοσα κα προσευχομένη κκλησία κα δευτερευόντως κηρύττουσα κα ποιμαίνουσα. Ποιμαίνει π τν γία Τράπεζα. πρώτη κκλησία, λα τ μυστήριά της, τ εχε συνδεδεμένα μ τ πέρτατο γεγονς τς Θ. Εχαριστίας. γία Τράπεζα κφράζει κα συγκεφαλαιώνει λα τ σημαντικώτερα ργα το Χριστο π τς γής. Θεωρεται κα ς τράπεζα το Μυστικο Δείπνου κα ς λλος Γολγοθάς, λλ κα ς θεοδόχος τάφος το Σωτρος μας, ξ ο ναβλύζει νάστασις κα ζωή. «ς ζωηφόρος, ς παραδείσου ραιότερος
ντως κα παστάδος πάσης βασιλικς ναδέδεικται λαμπρότερος Χριστ τάφος Σου, πηγ τς μν ναστάσεως». Κατ δ τν γ. Συμεν τν Θεσσαλονίκης, τ θυσιαστήριο θεωρεται τόπος κα θρόνος το βασιλέως τς δόξης.Ο  πνευματικς πατέρας κα διδάσκαλος δν εναι παρ ατς πο δείχνει τ δρόμο, τ Ζωή. λλος εναι « δς κα λήθεια κα Ζωή». Κατ τν ρχιεπίσκοπο λβανίας ναστάσιο: «Εμαι πλς να κερ ναμμένο μπροστ σ μία εκόνα. Φωτίζω, γι ν μπορε κόσμος ν βλέπει τν εκόνα. Μία μέρα τ κερί μου θ σβήσει. ταν συμβε ατό, κάποιος λλος πρέπει ν ρθει κα ν νάψει τ δικό του κερ μπροστ στν εκόνα. Ατ πο χει σημασία εναι εκόνα, χι τ κερ πο τν φωτίζει». Μακάρι ν γίνομαι κι γ γι σς τ «κερ» πο θ σς δείχνει τν ντως Ζωή, τν χαρ κα τν αώνια γαλλίαση το Ορανο. μαρτία, στ βάθος κα στν οσία της, δν εναι πλ μία νηθικότητα ποιασδήποτε μορφς, λλ κούσια ρνηση τς σχέσεώς μας μ τ Θεό, πιθυμία μας ν ζήσουμε τ διαφορετικ π ατ πο μς καλε Θες ν ζήσουμε. δη ατονομούμενοι ζομε «ες χώραν μακράν», χι ς τόπο, λλ’ ς τρόπο ζως. Θες  εναι τ πν, τ Α κα τ τς πάρξεώς μας,  εναι ναφορ τς ζως μας.
μετάνοια, ς νέα ζωή, δν φέρει πλ μέσα μς
κανοποίηση κα εχαρίστηση, λλ χαρά, Ζω κα Φς. Μς ποκαλύπτει τν αώνια ζω κα γεμίζει τν παρξη μ τ ζωνταν παρουσία το ζντος Κυρίου. Δν εναι ραο ατό; Πίσω π τν πάλη γι ναζήτηση, πο κφράζει ζωντάνια, κρύβεται τοιμότητα το Κυρίου ησο ν συναντηθε μ ατν πο Τν
ναζητε κα ν γευτε, πως Θωμς τν εχάριστη κπληξη μολογώντας «  Κύριός μου κα Θεός μου!»
μετάνοια μως ς δρο Θεο, μεταποιε σο ζομε, τν
Κόλαση σ Παράδεισο κα τ σκοτάδι σ Φς
̇
τ Φς Χριστο πο «φαίνει πάσι».Κανες δν μπορε ν εχαριστήσει τ Θε τόσο, σο ατς πο κατάλαβε τν δυναμία του κα φέθηκε στ χέρια το Θεο κα λυτρώθηκε, πως κα κανες δν πολαμβάνει
τ γιορτ το Εαγγελισμο τς Θεοτόκου τόσο, σο ατς πο νίωσε μέσα το τ Πνεμα τ γιο ν τν «καθαρίζει π κάθε κηλίδα» κα τ Χριστ «κατοικοντα κα μένοντα ν τ καρδία.χουμε να Θε, πο θέλει ν λέγεται ΠΑΤΕΡΑΣ, δηλαδ τρέφει τ παιδι μ τν γάπη Του. Ν μπορούσαμε ν νιώσουμε δυναμικ τν γάπη Του! Τότε, θ πομέναμε, θ λπίζαμε,θὰἐμπιστευόμαστε. Τότε, θ πήγαζε π μέσα μας χαρά, σφάλεια, ερήνη κα εχαριστία πο χουμε τέτοιο Πατέρα,
κόμα κα τς στιγμς πο « γάπη Το σπάζεικόκκαλα». Ατ ταπείνωση, ς συναίσθηση τι «οδν εμί», φέρει τ χάρη πο «τ σθεν θεραπεύει κα τ λλείποντα ναπληροί». Τότε, νθρωπος μπορε ν βιώσει τ φανέρωση το Θεο μέσα του ς φς, ς χαρά, ς γαλλίαση κα ρεμία, πο δν τν πομονώνει
π τος λλους, λλ τν νώνει μ λο τν κόσμο μ γάπη, κα συγχρόνως το δίνει τν λπίδα γι νέα ληθιν πορεία πρς τν ντως ζωή.ν τολμήσουμε ν’ λλάξουμε, κα ρχίσουμε ν ζομε πι συνειδητ κα ελικριν τν πνευματικ ζωή, ζω μς λόκληρη θ’ λλάξει κα θ πάρει νόημα. Δν χουν σημασία ο
προηγούμενες μαρτίες, κι ς σημαδέψαν κάποιες π’ ατς τ ζωή μας. Σημασία χει ν πετάξουμε τ νωθρότητα, τ μίζερο, τ μονότονο, κα ν δεχτομε τν νδρεία, τ λεβέντικη πνευματικ ζω πο ξέρει ν μεταποιε τν δυναμία σ ταπείνωση, τν πτώση σ μετάνοια. Τότε, πέρα π τν γώνα, τν πόνο κα τν
κόπο, θ γευτομε τν «νωθεν ερήνη»,τν χαρ τς ζωντανς παρουσίας το ζντος Κυρίου μας.
μετάνοια εναι μία λεύθερη, καλλιεργημένη, σωτερικ
διεργασία πιμελημένη, συντριβς κα λύπης, γι τν
πομάκρυνση π τν Θε δι τς μαρτίας. μετάνοια
ληθιν δν συνδυάζεται μ τν φόρητη θλίψη, τν περβολικ στενοχώρια κα τς δυσώπητες νοχές. Τότε, δν εναι μλλον ελικρινς μετάνοια, λλ κρυφς γωισμός, στραπατσάρισμα το «γώ», θυμς μ τν αυτό μας, πο κδικεται, γιατί κτίθεται κα ντροπιάζεται κα δν νέχεται κάτι τέτοιο. Μετάνοια σημαίνει λλαγ νο, νοοτροπίας, μεταβολισμό, γκεντρισμ χρηστοήθειας, μίσος τς μαρτίας. Μετάνοια κόμη σημαίνει γάπη τς ρετς, καλοκαγαθία, πιθυμία, προθυμία κα διάθεση σφοδρ πανασυνδέσεως μ τν Χριστ, δι τς
Χάριτος το πανσθενουργο γίου Πνεύματος. μετάνοια ξεκιν τ βάθη τς καρδις, λοκληρώνεται μως, παραίτητα, στ μυστήριο τς θείας κα ερς ξομολογήσεως.
ξομολογούμενος ερέας ξομολογεται ελικριν
κα ταπειν νώπιόν του ξομολόγου, ς ν προσώπω το Χριστο. Κανένας πιστήμονας, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής, ψυχίατρος, κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, θεολόγος δν μπορε ν' ντικαταστήσει τν ξομολόγο. Καμία εκόνα, στω κα πι θαυματουργή, δν μπορε ν δώσει ατ πο δίνει τ πετραχήλι
το ξομολόγου, τν φεση τν μαρτιν. ξομολόγος
ναλαμβάνει τν ξομολογούμενο, τόν υιοθετεί κα τν ναγενν πνευματικά, γι' ατ κα νομάζεται πνευματικς πατέρας. πνευματικ πατρότητα κανονικ εναι σόβια, ερ κα δυνατή, δυνατότερη κα του συγγενικο δεσμο. πνευματικς τοκετς εναι δυνηρός. ξομολόγος μ φόβο Θεο «ς λόγον ποδώσων», γνώση, ταπείνωση κα γάπη παρακολουθε τν γώνα το ξομολογουμένου ερέως κα τν χειραγωγε διακριτικ
στν νοδικ πορεία τς ν Χριστ ζως. ξομολόγος, σν καλς πατέρας, φροντίζει συνεχς τ τέκνο του, τ κούει κα τ παρακολουθε προσεκτικά, τνουθετε
κατάλληλα, τ κατευθύνει εαγγελικά, τονίζει τ τάλαντά του, δν το θέτει περβολικ βάρη, τ κανονίζει μέτρια, ταν πρέπει, τ οκονομε, ταν πογοητεύεται, βαρύνεται, δυσανασχετε, ποκάμνει, τ θεραπεύει νάλογα, δν τ ποθαρρύνει ποτέ, συνεχίζοντας τν γώνα παθοκτονίας κα ρετοσυγκομιδής, μορφώνοντας στν θάνατη ψυχ το, τν Χριστό.Χρειάζεται τόλμη γι ν παραδεκτομε στν αυτό μας τι δν εμαστε ατ πο φαινόμαστε κα νομίζουν ο λλοι γιά μας.
Γιατί συνειδητοποίηση τς μαρτωλς μας καταστάσεως θ
γκρεμίσει τ σιγουρι τς ατάρκειας. νδεχομένως μως, ν
μς δηγήσει στ μετάνοια, πο ναπλάθει τν πεπτωκυία φύση
μας κα ζωογονε τν παρξη. Μία μετάνοια, πως περιγράφεται
τόσο γλαφυρά κα παραστατικά π τν γιο νδρέα Κρήτης στ
μεγάλο κανόνα, πο ψάλλεται πρς τ τέλος τς Σαρακοστς.
Ο γιοι πατέρες μς λένε π τν πείρα τους τι ζω
μς χει γώνα κα δυσκολίες, θλίψη κα πόνο. «Οδες νλθε
στν οραν μετ’ νέσεως». Ποις πέρασε τ ζω ατ χωρς
πειρασμούς; Οδείς! μως δν εναι μόνο ατ ζωή. χει κα
τ χάρη, τ χαρά, τν γαλλίαση πο γεμίζει τν παρξή μας κα
παίρνουμε δύναμη. Έχω την αίσθηση, τι τ να συμπληρώνει τ
λλο.
Ο δοκιμασίες, ο δυσκολίες, εναι γι δική μας φέλεια,
φο μς κάνουν ν ριμάζουμε, ν βλέπουμε τ ματαιότητα τν
γκοσμίων κα το αυτο μας, τ περιορισμένο τν δυνατοτήτων
μας. χάρις μς νισχύει, μς σπρώχνει ν μν σταματήσουμε
τν γώνα, μς συγκρατε π τν πόγνωση, μς βεβαιώνει
πς δν εμαστε μόνοι. π. πιφάνιος Θεοδωρόπουλος,
σκητς τς θήνας κα σοφς πνευματικς πατέρας, λεγε
πς πι μεγάλη φιλοσοφία βρίσκεται σ’ ατ πο λέγεται στ
Θεία Λειτουργία κα τ κομε συχνά: «αυτος κα λλήλους
κα πάσαν τν ζων μν Χριστ τ Θε παραθώμεθα»,
δηλαδ «τος αυτούς μας κα νας τν λλο κα λη τ ζωή
μας ς ναποθέσουμε στ Χριστό, τ Θεό μας». Μακάρι ατν τν
προτροπ τς κκλησίας μας ν τ βιώνουμε μέσα μας, γι ν
χουμε καρδιακ ερήνη, τ δική Του ερήνη!
μετάνοια χει πωσδήποτε καθαρ προσωπικ
χαρακτήρα. καθένας μετανοε γι τν αυτό του. Στν
ξομολόγηση ξομολογούμενος καταθέτει τν προσωπική
του εθύνη. Δν ναλύει πόσο κακο εναι ο λλοι, πο δν τν
καταλαβαίνουν, κα πόσο στατος κόσμος πο τν κουράζει.
μετάνοια δν χει σχέση μ τν πιφάνεια, λλ μ τ βάθος.
Δ στηρίζεται τόσο στ λόγια ,λλ στς πράξεις. εσέβειά μας,
λέγει γιος Γρηγόριος Θεολόγος, δ μένει στ λόγια, λλ στ
πράγματα.
μετάνοια λευθερώνει κα δν ποδουλώνει τν νθρωπο.
σο πιστς βαθαίνει στ μετάνοια τόσο περισσότερο ασθάνεται
τν γάπη το Θεο κα βιώνει τν λευθερία. Εναι σημαντικ
πωσδήποτε συνδρομ το πνευματικο πατέρα στν
νόρθωση το πνευματικο τέκνου. μεγάλη μάχη μως, πρέπει
ν πομε, δίνεται ντός του διου του  νθρώπου. Θ πρέπει ν'
πομακρυνθε π τ δουλεία τν παθν, ν νισχυθε π τς
εχς τς κκλησίας κα ν' γωνισθε πομονετικ κα πίμονα
γι τν παλλαγ π τς μαρτωλς νθυμήσεις, μνμες κα
προσβολές, γαπώντας λο κα πι πολ τν Χριστό. Θ πρέπει
ν φτιάξουμε, κατ τν Γέροντα Παΐσιο,
να ργοστάσιο καλν λογισμν
. πνευματικς συνδέει τ τέκνο το πι πολ μ τν
Χριστ κα λιγώτερο μ τν αυτό του. Προσεύχεται γι' ατό,
κόμη κα ταν παρακούει- σως τότε πι πολύ. πακο
μπνέεται, δν πιβάλλεται. πακο δν χει σχέση μ τ
στρατιωτικ πειθαρχία. πακο βοηθ στν ταπείνωση,
στν κκοπ το νοσηρο δίου θελήματος. Σ’ να κόσμο πο
τρέχει, πο γχώνεται κα συγχύζεται, πο θεωρε τι ετυχία
εναι ποτέλεσμα ργασίας, διδασκαλία το συχασμο εναι
ξαιρετικ πίκαιρη. Γιατί μς μιλ γι τν οσία τς ζως πο
γνωρίζεται στ βάθος τς καρδις, ταν νθρωπος συχάσει.
συχία δν εναισίγουρα, διαφορία κνηρία. Εναι κίνηση στν
κινησία της κα δράση στν δράνειά της.
νθρωπος, γι ν συχάσει, πρέπει ν παλέψει κυρίως
μ τος λογισμούς. Ξέρουμε τ δύναμη τν λογισμν κα τ
πόσο δύσκολο εναι ν τος τιθασεύσεις, ν τος λέγξεις
κα ν τος μεταβάλεις π κακος σ καλούς. «εχ το
ησο» «προσευχ τς καρδις» «νοερ προσευχή»,
πως νομάζεται τ «Κύριε ησο Χριστ λέησον μέ», εναι
στ χέρια μς μία μεγάλη δυνατότητα γι ν νικήσουμε τ
διάβολο, ν φύγουν ο λογισμοί, ν ρεμήσουμε καί, κυρίως,
νπροσελκύσουμε τ χάρη, πο θ μεταποιήσει τ χάος τς
καρδις μας σ Βασιλείαν Θεο ζντος. προσπάθεια το
νθρώπου ν προσευχηθε, ν γωνιστε, ν στερηθε εναι
μπρακτη πόδειξη τς θελήσεώς του ν συμπορευτε μ τν Θε,
γι ν νωθε μαζί του. ζωνταν πίστις εναι, κατ τν γ. Μάξιμο, πρώτη νάστασις το Θεο μέσα μας, πο γνοια τν εχε νεκρώσει. Κα εναι μητέρα τς ερατικς ελαβείας. Γεννται ατομάτως, ταν στν καρδι το ερέως πάρχει ασθησις τς παρουσίας το Θεο, κατ τν θεία μυσταγωγία, διαιτέρως δ μετ τν καθαγιασμ τν τιμίων δώρων, που θεία παρουσία δν εναι
μόνον όρατη, λλ κα ρατ κα ασθητή, στ σμα κα στ αμα
το Χριστο.
ερες πο πιστεύει βαθει ατν τν πραγματικότητα,
δν μπορε παρ ν ασθάνεται ελαβικ συντριβή. Θέλετε ν
δτε ν νας λειτουργς πιστεύει πραγματικά, τι ατ πο
χει μπροστά του, π τς γίας Τραπέζης, εναι "ατ τοτο τ
χραντον σμα το Χριστο κα ατ τοτο τ τίμιον αμα Του";
Παρακολουθστε τν στ ξς σημεα: Πς μελίζει κα διαμελίζει
τν μνν το Θεο. Πς κοινωνε διος. Πς κάνει τ συστολή.
Πς κοινωνε τν κόσμο. Περισσότερο μως π λα - μ σς
φαν περβολικ- πς καταλύει τ γιον Ποτήριον. κε κυρίως
δίνουμε τς ξετάσεις μας. ερες τς φρικτς ατς ρες πο
παναλαμβάνει τν ψηλάφησι το Θωμν δάκτυλον ες τν
τύπον τν λων κα τν χείρα ες τν πλευράν του), πρέπει
συνεχς ν παναλαμβάνει κα τν μολογία τς πίστεώς του: «
Κύριός μου κα Θεός μου». « Κύριός μου εναι παρών. Μ
βλέπει, μ κούει, μ παρακολουθε κα μ προσέχει. Ατς κα μ
κρίνει». Ατ πίστις δημιουργε στν καρδιά μας κα τν φόβο
το Θεο.
φόβος το Θεο δν εναι γριος κα ξουθενωτικς
τρόμος, πο νοιώθει νθρωπος μπροστ σ ναν κίνδυνο,
πο το σφίγγει τν καρδιά, πο μπορε ν το δημιουργήση κα
ψυχολογικ προβλήματα κόμη. λλ, εναι κενο τ ερ δέος,
πο νοιώθει τ πλάσμα, νώπιόν του Πλάστου.
σεβασμς το παιδιο μπροστ στν Οράνιο Πατέρα
εναι, ν θέλετε, τ γλυκ ρίγος, πο διαπέρα σύγκορμη τν
παρξί μας, ταν ζομε τν λευσι τς Θ. Χάριτος. Ατς
θεος φόβος εναι γεμάτος π γάπη πρς κενον,
πο πρτος μας γάπησε «κα παρέδωκεν αυτν πρ
μν». «Φοβήθητε τν Κύριον πάντες ο γιοι ατο» λέγει
Δαυίδ. Ο γιοί του Θεο φοβοντο τν Θεό, πειδ τν
γαποσαν, κα τν γαποσαν, πειδ τν φοβοντο.
Ατ τ δύο λληλοτροφοδοτονται. Κα προκαλον
τνελάβεια.                                                                                     
ΣεβαστοΠατέρες:
γ. Σιλουανς θωνίτης θ προσθέση σ ατ κα
τν δικ του κτίμησι: «
Ἐὰν βλεπαν λέγει ο νθρωποι μ ποι δόξα
λειτουργε ερεύς, θ πεφταν κατ γς μπροστ στ ραμα ατό. Κι' ν διος ερες βλεπε τν αυτό του, σ ποι οράνια δόξα βρίσκεται, κατ τν τέλεση το λειτουργήματός του, τότε θ γινόταν μεγάλος σκητς κα θ γωνιζόταν ν μ θλίψη μ τίποτε τν χάρι το γίου Πνεύματος πο ζ μέσα του». Κα καταλήγει πολ σοφά: «μως, Κύριος ποκρύπτει π τ μάτια τν λειτουργν του τ μεγαλεον τους ατό, γι
ν μ περηφανεύωνται, λλ ν σώζωνται μ τν ταπείνωσι».
μακαριστς π. άκωβος Τσαλίκης, νθρωπος μ
θαυμαστς μπειρίες (γούμενος το σ. Δαβίδ), ταν
λειτουργοσε, λαμπε π καθαρότητα κα μεγαλοπρέπεια.
Συχν τν βλεπαν ν μ πατάη στ δαφος, λλ ν στέκεται
κα ν βαδίζη στν έρα. Πολλς φορς ντικρυζε πάνω στν
γία Τράπεζα γγέλους κα ρχαγγέλους, ν κρατον τ Σμα
το Κυρίου. «Ο νθρωποι - λεγε - εναι τυφλο κα δν βλέπουν.
Η χάρις του Κυρίου Ιησου και η Αγάπη του Θεου και Πατρός και η Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να είναι παντοτε μαζί μας.




Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου