Σάββατο, 28 Σεπτεμβρίου 2013

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΛΟΥΚΑ 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013 ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ

ΚΥΡΙΑΚΗ Γ´ ΛΟΥΚΑ 6 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2013 Ἀπόστολος: Β´ Κορ. δ´ 6 – 15 Εὐαγγέλιον: Λουκ. ζ´ 11 – 16 Ἦχος: πλ. β´ Ἑωθινόν: Δ´ ΔΙΔΑΓΜΑΤΑ ΕΚ ΤΟΥ ΑΠΟΣΤΟΛΟΥ ΕΝ ΠΑΝΤΙ ΘΛΙΒΟΜΕΝΟΙ ΑΛΛ΄ ΟΥ ΣΤΕΝΟΧΩΡΟΥΜΕΝΟΙ» Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, γράφοντας στοὺς Κορινθίους γιὰ διάφορα πνευματικὰ θέματα, ποὺ ἔχουν σωτηριολογικὴ σπουδαιότητα, τοὺς συμβουλεύει μεταξὺ τῶν ἄλλων ὅτι οἱ χριστιανοὶ εἶναι, πρέπει νὰ εἶναι, «ἐν παντὶ θλιβόμενοι, ἀλλ΄ οὐ στενοχωρούμενοι» (Β´ Κορ. 4,8). Αὐτὸ ποὺ ἔγραψε θεωρητικὰ στοὺς Κορινθίους τὸ ἐπαναλαμβάνει προστακτικὰ στοὺς Θεσσαλονικεῖς• «Πάντοτε χαίρετε» (Α ́ Θεσ. 5,16).Τὴν δὲ προσταγὴ του αὐτὴ τὴν ἐπαναλαμβάνει σὲ ἀρκετὰ σημεῖα τῶν ἐπιστολῶν του. Ἔτσι στοὺς Φιλιππησίους γράφει• «χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. πάλιν ἐρῶ, χαίρετε» (Φιλιπ. 4,4). Καὶ δὲν τὸ κάνει αὐτὸ εὐκαιριακὰ καὶ παρεμπιπτόντως, ἀλλὰ συστηματικὰ καὶ ἐνσυνείδητα, ἐπαναλαμβάνοντας τὰ ἴδια, δικαιολογούμενος συγχρόνως γι΄ αὐτὴ τὴν ἐπι- μονή του. «Τὸ λοιπὸν ἀδελφοί μου, χαίρετε ἐν Κυρίῳ. Τὰ αὐτὰ γράφειν ὑμῖν ἐμοὶ μὲν οὐκ ὀκνηρόν, ὑμῖν δὲ ἀσφαλὲς» (Φιλιπ. 3,1). «Λοιπόν, ἀδελφοί, χαίρετε...καὶ ὁ Θεὸς τῆς ἀγάπης καὶ εἰρήνης ἔσται μεθ΄ ὑμῶν» (Β ́ Κορ. 13,11). «Ὁ δὲ Θεὸς τῆς ἐλπίδος πληρῶσαι ὑμᾶς πάσης χαρᾶς καὶ εἰρήνης...» (Ρωμ. 15,13). Συνολικὰ δηλαδὴ σὲ ἕξι χωρία μιλᾶ καὶ ἐντέλλεται γιὰ τὸ θέμα τῆς χαρᾶς. Στὸ τελευταῖο χωρίο δὲν παραινεῖ οὔτε συνιστᾶ, ἀλλὰ εὔχεται νὰ πληρωθοῦν «πάσης χαρᾶς». Κι αὐτό, ὅπως παρατηρεῖ ὁ ἅγιος Χρυσόστομος, γιατί δὲν χρειάζεται μόνο θεωρία καὶ προσταγὴ ἐκ μέρους τοῦ διδασκάλου, ἀλλὰ καὶ εὐχὴ καὶ προσευχή..Γιατί ὁ ἀπόστολος Παῦλος εἶναι τόσο φορτικὸς στὸ θέμα τῆς χαρᾶς;Καὶ γιατί μεταξὺ ἄλλων θρησκευτικῶν ἀρετῶν καὶ χαρισμάτων (ὅπως εἶναι ἡ ἀγάπη, ἡ εἰρήνη, ἡ πίστη, ἡ ἐλεημοσύνη, ἡ προσευχή, ἡ ἐγκράτεια κ.τ.λ.) συμβουλεύει καὶ ἀπαιτεῖ καὶ εὔχεται νά ἀποκτήσουν οἱ χρι- στιανοὶ τὴ χαρά; Διότι ὅπως λέγει ὁ ἴδιος σὲ ἄλλα σημεῖα τῶν ἐπιστολῶν του, ἡ χαρὰ εἶναι στοιχεῖο τῆς Βασιλείας τοῦ Θεοῦ καὶ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. «Οὐ γάρ ἐστιν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρῶσις καὶ πόσις,ἀλλὰ δικαιοσύνη καὶ εἰρήνη καὶ χαρὰ ἐν Πνεύματι Αγίῳ» (Ρωμ.14,17). «Ὁ δὲ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη...» (Γαλ. 5, 22).Συνεπῶς ἐὰν θέλουμε νὰ δοῦμε ἂν κάποιος ἔχει Πνεῦμα Ἅγιο καὶ ἂν ζεῖ ἀπὸ τώρα στὴν ἀτμόσφαιρα τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἂς μὴ ἐρευνήσουμε μόνο ἐὰν νηστεύει, ἐὰν προσεύχεται, ἐὰν ἀγρυπνεῖ, ἐὰν εἶναι ἐλεήμων, ἁγνὸς κ.τ.λ., ἀλλὰ καὶ ἐὰν εἶναι χαρούμενος. Καὶ ὅταν πηγαί- νουμε στὸ μυστήριο τῆς ἐξομολογήσεως καὶ ἀναφέρουμε τὶς ἐλλείψεις καὶ τὶς πτώσεις μας, ἐὰν ὑστεροῦμε στὸ θέμα τῆς βιώσεως τῆς χαρᾶς, τότε νὰ τὸ ἀναφέρουμε μὲ συντριβὴ καὶ ταπείνωση ἀλλὰ καὶ ἀποφασισμένοι νὰ κάνουμε τὸ πᾶν γιὰ νά ἀποκτήσουμε τὸ μεγάλο αὐτὸ ἀγαθό.Πῶς ὅμως θὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ χαρὰ καὶ μάλιστα «πάντοτε», ὅπως ζητᾶ ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν μύρια κακὰ ὑπάρχουν; Ὅταν αὐτὰ πού προξενοῦν τὴ χαρὰ δὲν ἐξαρτῶνται ἀπὸ ἐμένα; Οὔτε ἔχω τὴ δυνατότητα ἐγὼ νὰ τὰ ρυθμίσω καὶ νὰ τὰ τροποποιήσω; Ὁ Μ. Βασίλειος διευκρινίζει ὅτι ὅταν λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος «Πάντοτε χαίρετε», δὲν ἀπευθύνεται στὸν ὁποιονδήποτε, ἀλλὰ σὲ ἐκεῖνον ποὺ ζεῖ ὅπως καὶ ὁ Ἀπ. Παῦλος,πού ζεῖ ἐν Χριστῷ καὶ ὄχι κατὰ σάρκα (Γαλ. 9,20). Ἔχει νεκρώσει τὰ μέλη τὰ ἐπὶ τῆς γῆς (Κολ. 3,5). Ἔχει τὴν νέκρωση τοῦ Ἰησοῦ στὸ σῶμα του(Β ́ Κορ. 4,10). Πού θεωρεῖ σκοπὸ τῆς ζωῆς του τὸ Χριστὸ καὶ τὸ νά ἀπο- θάνει κέρδος, ἀφοῦ θὰ βρεθεῖ πιὸ γρήγορα κοντὰ του (Φιλιπ. 1,21).Αὐτὸν τὸν ἄνθρωπο, ἡ λύπη δὲν μπορεῖ ὄχι μόνο νὰ τὸν κυριεύσει καὶ νὰ τὸν γονατίσει, ἀλλὰ οὔτε κἄν νὰ τὸν ἀγγίξει. Διότι δὲν εἶναι τὰ γεγονότα, ποὺ δημιουργοῦν χαρὰ ἢ λύπη, ἀλλὰ ἡ διάθεση ποὺ τὰ ἀντιμετωπίζουμε.Δὲν ὑπόκειται ἡ εὐτυχία ἢ ἡ δυστυχία στὶς ἐξωτερικὲς συνθῆκες, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε, ἀλλὰ στὸ πιὰ θεώρηση ἔχουμε γιὰ τὴ ζωή. Ποιὰ εἶναι τὰ ὁράματα καὶ τὰ ἰδανικά μας, οἱ στόχοι μας καὶ οἱ σκοποί μας. Τὸ ἴδιο πράγμα νὰ πάθουν ἑκατὸ ἄτομα θὰ νοιώσουν διαφορετικὰ αἰσθήματα καὶ θα ἀντιδράσουν διαφορετικά. Ἑπομένως, ὁ ἀπόστολος Παῦλος λέγοντας «πάντοτε χαίρετε», δὲν κάνει τίποτα ἄλλο, ἀπὸ τὸ νὰ μᾶς καλεῖ νά ἀποκτήσουμε «νοῦν Χριστοῦ» καὶ νὰ βιώσουμε τὶς «παράλογες» γιὰ τὴν ἀνθρώπινη λογικὴ ἐντολὲς τοῦ εὐαγγελίου. Εἶναι χαρακτηριστικὸ ὅτι ἕνα χωρίο πρὶν πεῖ τὸ «πάντοτε χαίρετε» λέγει τὸ ἑξῆς• «Νὰ προσέχετε νὰ μὴ ἀνταποδώσει κανεὶς σὲ κάποιον κακὸ γιὰ κακό, ἀλλὰ πάντοτε νὰ ἐπιδιώκετε τὸ καλὸ καὶ μεταξύ σας καὶ πρὸς ὅλους» (Α ́ Θεσ. 5,16). Ὅποιος ἔχει τὴ δύναμη καὶ τὴν ψυχικὴ ἀνωτερότητα, νὰ ζεῖ καὶ νὰ ἐφαρμόζει τὴν ἐντολὴ αὐτή, μπορεῖ πάντοτε νὰ εἶναι χαρούμενος. Καὶ ἀμέσως μετά, ἀφοῦ πεῖ «πάντοτε χαίρετε», συνεχίζει λέγοντας• «ἀδιαλείπτως προσεύχεσθε, ἐν παντὶ εὐχαριστεῖτε». Δηλαδὴ ἡ συνεχὴς χαρά, εἶναι συνδεδεμένη μὲ τὴ συνεχῆ προσευχὴ καὶ τὴ συνεχῆ εὐχαριστία πρὸς τὸ Θεό, ἀσχέτως ἐξωτερικῶν συνθηκῶν καὶ γεγονότων, ποὺ ἀντιμετωπίζουμε. Παρατηρεῖ ὁ ἱερὸςΧρυσόστομος• «Ἀφοῦ ἔδωσε τὴν ἐντολὴ πάντοτε χαίρετε δίνει καὶ τὸν τρόπο ποὺ θὰ πετύχουμε τὴν ἐφαρμογή της. Ὁ τρόπος εἶναι συνεχὴς προσευχὴ καὶ συνεχὴς εὐχαριστία». Ὅπως λέγει ὁ εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης «αἰτεῖτε καὶ λήψεσθε, ἵνα ἡ χαρὰ ὑμῶν ᾖ πεπληρωμένη» (Ἰω. 16,24).Καὶ ὅπως συνιστᾶ πάλι ὁ Ἀπ. Παῦλος στὴν πρὸς Φιλιππησίους ἐπιστολή του, ὅπου ἀμέσως μετὰ τὴν προτροπὴ «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ πάντοτε. πάλιν ἐρῶ, χαίρετε», λέγει• «Νὰ μὴ ἔχετε καμία ἀγωνία (κανένα ἄγχος),ἀλλὰ σὲ κάθε περίσταση νὰ ἀπευθύνετε τὰ αἰτήματά σας στὸ Θεὸ μὲ τὴν προσευχὴ καὶ τὴ δέηση, ποὺ θὰ συνοδεύονται μὲ εὐχαριστία» (Φιλιπ. 4,6). Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὴν ἐντολὴ τοῦ ἀποστόλου Παύλου «πάντοτεχαίρετε» θὰ πρέπει νὰ σκεφθοῦμε καὶ τί εἶναι χαρὰ γιὰ τὴν ἁγία Γραφή.Ὁ Μ. Βασίλειος πολὺ σοφὰ παρατηρεῖ ὅτι «γέλωτα ἡ ἁγία Γραφὴ ἐννοεῖ, ὄχι τὸν θόρυβο ποὺ προκαλεῖται ἀπὸ τὰ μάγουλα μὲ τὸν ἀναβρασμὸ τοῦ αἵματος, ἀλλὰ τὴν καθαρὰ καὶ ἀμιγῆ ἀπὸ κάθε σκυθρωπότητα γλυκύτητα Συνεπῶς χαρὰ εἶναι ἡ αἰσιοδοξία. Ἡ ἠρεμία τῆς ψυχῆς. Ἡ ἔλλειψη ἄγχους καὶ ἀνασφάλειας. Ἡ πίστη ὅτι ὁ Θεὸς κυβερνᾶ τὸν κόσμο καὶ δὲν εἶναι «ἀπρονόητα τὰ ἡμέτερα». Ἡ πίστη καὶ ἡ βεβαιότητα ὅτι θὰ σταυρωθοῦμε, ἀλλὰ τελικὰ θὰ νικήσουμε• θὰ πεθάνουμε, ἀλλὰ θὰ ἀναστηθοῦμε• θὰ πονέσουμε κάποτε, ἀλλὰ αὐτὸς ὁ πόνος καὶ ἐλεγχόμενος καὶ σχετικὸς καὶ παροδικὸς θὰ εἶναι, ἐφ΄ ὅσον ζοῦμε καὶ πολιτευόμαστε κατὰ Χριστόν, καὶ θὰ μᾶς δοξάσει ὑπερβολικὰ καὶ ἀπροσδόκητα. Διότι λέγει ὁ Ἀπ. Παῦλος• «Τὰ παθήματα τῆς παρούσης ζωῆς δὲν εἶναι τίποτα μπροστὰ στὴ δόξα ποὺ πρόκειται νὰ φανερωθεῖ σ΄ ἐμᾶς» (Ρωμ. 8,18). Καὶ ὅπως συμπληρώνει ὁ ἴδιος στὴν Β ́ πρὸς Κορινθίους (4,17)• «Ἡ στιγμιαία ἐλαφρὰ θλίψη μᾶς προετοιμάζει αἰώνιο βάρος δόξας». Ἑπομένως αὐτὰ ποὺ εἶναι λυπηρὰ στοὺς ἄλλους, στοὺς πιστοὺς ἐπιφέρουν πρόσθετη εὐφροσύνη. Συνεπῶς οἱ χριστιανοὶ εἶναι πράγματι οἱ «ἐν παντὶ θλιβόμενοι ἀλλά οὐ στενοχωρούμενοι».