Σάββατο, 28 Δεκεμβρίου 2013

Ποιους πολεμάει περισσότερο ο διάβολος;

Ποιους πολεμάει περισσότερο ο διάβολος
…γιατί όλους θέλει να τους κολάσει. Αλλά περισσότερο πολεμάει τους ενάρετους, αυτούς που αγωνίζονται με πόθο «τον καλό αγώνα της πίστεως» (βλ. Α΄ Τιμ. ς΄ 12), αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Όπως τα παιδιά πετούν πέτρες στις καρυδιές που έχουν καρύδια, έτσι και ο διάβολος πετροβολάει αυτούς που έχουν καρπούς πνευματικούς. Κι όπως ο κλέφτης πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί υλικοί, έτσι κι ο διάβολος πηγαίνει να κλέψει εκεί όπου υπάρχουν θησαυροί πνευματικοί.

Ποιους πολεμάει περισσότερο ο διάβολος

Σάββατο, 21 Δεκεμβρίου 2013

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ ΑΓΡΥΠΝΙΑ:

ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΧΡΣΤΟΥ   ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ 1527



   







                               
Στν ερ  Μον το γιόυ Νικολάου ναπαυσ στ για  Μετέωρα, θ τελεσθ  ερ Χριστουγεννιάτικη γρυπνία.
Τν τρίτη 24/12/2.013 παραμον τν Χριστουγγενων στς 9 τ βράδι θ ρχίσει ρθρος κα συνέχεια Χριστουγγεννιάτικη Θεία Λειτουργία. Στ ρχονταρίκη τς ερς Μονς θ προσφερθ τ Χριστουγγεννιάτικο κέρασμα:

             Μ     Θερμς   Χριστουγεννιάτικες   Εχς
                            ρχιμ. Πολύκαρπος.
                                      ………
                      
                          ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΕΣ  ΕΥΧΕΣ
              ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ       ΑΝΑΠΑΥΣΑ    ΣΤΑ ΑΓΙΑ ΜΕΤΕΩΡΑ
                                    
ησος  εναι μοναδικ διέξοδος π τν τραγικ πραγματικότητα. ζωή  μας μαζ μ τ παιδιον ησο εναι  γέφυρα  π τ δράμα  κα τ κλάμα στν χαρ κα τν λύτρωσι.
Χριστούγεννα κα πάλι γιορτάζουμε. μ τν Χριστ δν τν βλέπουμε, δν τ ζομε. χι γιατί  τν κρύβει τ μυστήριο. Τν κρύβει νόητη  πιλογή μας.Κα  τσι:
ντ  γι φς σκοτάδι γύρω. ντ γι χαρά, μελαγχολία.  ντ  γι λπίδα, πελπισιά.
Χριστούγεννα σημαίνουν:
χω δικαίωμα γι χαρ κα λπίδα,γι λύτρωσι, γι παλλαγ  π τ βάρος  τς μαρτίας  κα π τ γχος τς ζως, γι σωτηρία  κα αώνια ζων παιδ το θεο τς μεγάλης κληρονομίας.Δν εμαι μόνος.Μαζί μου μμανουλ δήλ. Μθ΄μων Θεός.
Δν μπαίνω σ λίστα  ναμονς.Σίγουρά  του νήκω  κα μο νήκει.Περν π τ μηδν στ πειρο.Πηδ π τν γ στν ορανό.
γαπητοί μου:
μολογία τς πίστεως στ μυστήριο  το Παιδς ησο, κα μολογία  τν μαρτιν μας, ελικρινς ξομολόγησις στν πνευματικό της κκλησίας, δν εναι μόνο μία φτωχ ντιπροσφορ  στν νεκδιήγητη  δίκη Το δωρεά, λλ  μς χαρίζει κα τν λπίδα τς αώνιας δοξης.Εθε!
για κα Ελογημένα Χριστούγεννα. Χαίρετε!

                                      ......................................................
   META  THN      IEΡΑ       ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΙΑΤΙΚΗ     ΑΓΡΥΠΝΙΑ
ΣΤΗΝ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ  ΑΝΑΠΑΥΣΑ

Μέ   τήν πρέπουσα μοναστηριακή ἡσυχία,  καί  κατάνυξη, ἐτελέσθη η Ιερά Χριστουγεννιάτικη θεία Λειτουργία.Ὁ Καθηγούμενος Ἀρχιμ. Πολύκαρπος ἐδιάβασε  ἀργά  καί καθαρά τήν Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιο, τοῦ Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Σταγῶν καί Μετεώρων, Κ.κ, Σεραφείμ.
Διά τήν πνευματικήν ὠφέλεια   τῶν Εὐσεβῶν  ἀναγνωστῶν ἐν καιρῶ εὐθέτω θά ἀναρτήσουμε τήν Χριστουγεννιάτικη Ἐγκύκλιο.
Ὀ Καθηγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ἁναπαυσᾶ Ἑκφωνεῖ τήν Χριστουγεννιάτικη Ἑγκύκλιο
Ἒτη Πολλά καί  Εὐλογημένα.
ΕΙΚΟΝΑ ΤΗΣ ΧΡΣΤΟΥ   ΓΕΝΝΗΣΕΩΣ ΔΙΑ ΧΕΙΡΟΣ ΘΕΟΦΑΝΟΥΣ ΤΟΥ ΚΡΗΤΟΣ 1527


          

Τετάρτη, 18 Δεκεμβρίου 2013

Ένας ασκητής στη Σιβηρία

Ένας ασκητής στη Σιβηρία


Στο ασκητήριο του Βλαδίμηρου
Η ζωή των ασκητών και ερημιτών προκαλεί θαυμασμό στον άνθρωπο του 21ου αιώνα, ο οποίος κάθε άλλο παρά την άσκηση και την ολιγάρκεια εφαρμόζει στην ζωή του. Η ασκητική ζωή φαντάζει σε εμάς ένας τρόπος ζωής που ανάγεται στο μακρινό παρελθόν και που ως τέτοιος θεωρούμε ότι έχει εκλείψει από την εποχή μας.
Η συνάντηση που περιγράφεται παρακάτω, όμως, αποδεικνύει ότι και σήμερα υπάρχουν άνθρωποι που αγωνίζονται ακολουθώντας τον ερημιτισμό, παλεύοντας με τα πάθη τους αλλά και τις δυσκολίες της Φύσης.
 Βρέθηκα για πρώτη φορά στην Ρωσία την περίοδο της περεστρόικα. Έβλεπε παντού κανείς εκκλησίες γκρεμισμένες και ερειπωμένες. Εκκλησίες που κάποτε κτίστηκαν με πολύ μεράκι και αρκετά χρήματα. Ο ιερομόναχος συνοδός μου κούνησε το κεφάλι του και μου είπε: «Τι λαός είμαστε! Εμείς οι ίδιοι που κτίζουμε τους ναούς, οι ίδιοι τους καταστρέφουμε». «Λαός ακροτήτων», του είπα. Συμφώνησε.
Και πράγματι. Η χώρα που πολέμησε με πρωτοφανές μίσος και μένος την Εκκλησία στον 20ο αιώνα, ανέδειξε παράλληλα χιλιάδες νεομάρτυρες. Ο ίδιος λαός που αιώνες τώρα μαστίζεται από τον αλκοολισμό, αυτός και ανέδειξε τους μεγάλους στάρετς. Ο κατάλογος είναι μακρύς. Για να επαληθευθεί και πάλι ο λόγος του αποστόλου Παύλου, «όπου επλεόνασεν η αμαρτία, υπερεπερίσσευσεν η χάρις» (Ρωμ. 5,20).
Διάβαζα από παλιά για τους ασκητές της Ρωσίας που αγίασαν στα δάση της. Η ζωή τους προκαλεί τον θαυμασμό. Δεν είχαν να παλέψουν μόνο με τον εαυτό τους, με τα πάθη τους, με τον διάβολο, αλλά και με την φύση, τις καιρικές συνθήκες που είναι τόσο δύσκολες κι επικίνδυνες. Είχα την εντύπωση πως οι Ρώσοι ασκητές κι ερημίτες εξέλιπαν πλέον. Διαψεύστηκα όμως. Εντελώς απρόσμενα συνάντησα κάποιον σύγχρονό μας ασκητή, εντελώς άγνωστο στους πολλούς, χαμένο κάπου στα απέραντα δάση της Σιβηρίας.
Η πρώτη συνάντηση
Με μία παρέα φοιτητών από το Κέντρο Νεότητας της Ι. Μητροπόλεως Θηβών και Λεβαδείας ταξιδέψαμε στην βορειοδυτική Σιβηρία. Βρεθήκαμε στο Σοβέτσκι, μία νέα πόλη, όπως και όλες οι άλλες στην περιοχή. Στον ξύλινο ναό του Αγίου Νικολάου οι πιστοί προστρέχουν να προσκυνήσουν τον σταυρό με Τίμιο Ξύλο που  Ι. Μονής μας. Ο εφημέριος π. Σέργιος γύρισε και μου είπε: «Θα σου γνωρίσω έναν ασκητή, τον Βλαδίμηρο. Είναι ακόμα λαϊκός. Κατάγεται από την Αγία Πετρούπολη και ήταν καθηγητής Δασολογίας. Εδώ και δέκα χρόνια τα άφησε όλα κι εγκαταστάθηκε σε ένα δάσος, περίπου 150 χιλιόμετρα από εδώ. Ζει εντελώς μόνος του σε ένα ξύλινο σπιτάκι που κατασκεύασε ο ίδιος. Βγαίνει μία φορά τον χρόνο στον κόσμο. Έρχεται σ’ εμένα, εξομολογείται, κοινωνεί και επιστρέφει πάλι στο ασκητήριο. Δεν τρώει ποτέ κρέας. Μόνο ψάρια από τα ποτάμια, μανιτάρια και φρούτα του δάσους. Έτυχε αυτές τις μέρες να έλθει και σε λίγο θα έρθει να προσκυνήσει».
Ένας ασκητής στη Σιβηρία
Μου κίνησε το ενδιαφέρον, αλλά και την περιέργεια. Σε λίγο διέκρινα κάποιον στην σειρά αρκετά ατημέλητο, με γένια και ακτένιστα μαλλιά. Υπολόγισα πως πρόκειται για τον Βλαδίμηρο. Ρώτησα τον π. Σέργιο και αυτός μου απάντησε: «Όχι δεν είναι αυτός, αλλά ο αμέσως επόμενος». Κοίταξα πίσω και διέκρινα έναν άνθρωπο που δεν έμοιαζε για ασκητής. Ήταν σχετικά καλά ντυμένος, με μικρό περιποιημένο γένι και χοντρά γυαλιά. Ο π. Σέργιος κατάλαβε την απορία μου. «Μην ξεγελιέσαι. Αυτός είναι. Όμως εκτός από μένα και πέντε-έξι ακόμα κανείς δεν τον γνωρίζει. Είναι πολύ απλός και ταπεινός και θέλει να ζει στην αφάνεια. Όταν βγαίνει στον κόσμο, είναι αρκετά περιποιημένος για να μην τον καταλάβει κανείς. Και πράγματι τα έχει καταφέρει. Όλοι αυτοί οι άνθρωποι γύρω του, βλέποντας έναν αξιοπρεπή κύριο, δεν μπορούν να υποψιαστούν τι θησαυρός κρύβεται ανάμεσά τους».
Ένας ασκητής στη Σιβηρία
Ο Βλαδίμηρος πλησίασε. Προσκύνησε τον σταυρό με ευλάβεια. Ήλθε να πάρει ευχή. Δεν έχασα την ευκαιρία. Κράτησα το χέρι του. Λίγα δευτερόλεπτα σιωπής.
- Νιώθω ότι οι καρδιές μας έχουν κάτι κοινό, ψέλισα αμήχανα.
Χαμογέλασε. Με κοίταξε στα μάτια.
- Κι εγώ, απάντησε το ίδιο αμήχανα.
- Πως πάει ο αγώνας εκεί στην έρημο;
- Με την χάρη του Θεού αγωνιζόμαστε.
- Έχεις πολύ καιρό εδώ στην Σιβηρία;
- Κοντεύω τα δέκα χρόνια.
- Φαίνεσαι νέος άνθρωπος.
- Είμαι σαράντα χρονών.
- Τι σ’ έκανε να αφήσεις την Πετρούπολη, την καριέρα σου και να βρεθείς στην ερημιά της Σιβηρίας;
- Δεν μπορώ να απαντήσω εύκολα. Μία εσωτερική παρόρμηση, η χάρη του Θεού, η αγάπη για την ερημιτική ζωή. Αγαπώ πολύ την ησυχία.
- Πως περνάς την μέρα σου;
- Με την προσευχή και την μελέτη. Ζωγραφίζω και εικόνες σαν διακόνημα.
- Τι διαβάζεις κυρίως;
- Αγαπώ πολύ τον αββά Ισαάκ τον Σύρο, τον αββά Δωρόθεο και τους άλλους Πατέρες.
- Ποιές είναι οι μεγαλύτερες δυσκολίες ενός ερημίτη;
- Είναι πολλές. Και πρακτικές και πνευματικές. Οι πειρασμοί και οι επιθέσεις του πονηρού είναι πολλές φορές έντονες. Συχνά μου χτυπούν δυνατά την πόρτα, φωνάζουν, απειλούν. Μία μέρα κτυπούσαν την πόρτα και φώναζε μία άγρια γυναικεία φωνή. Άρχισα το «Κύριε ελέησον». Η φωνή αγρίεψε πιο πολύ. «Τι λες το “κύριε ελέησον”; Άνοιξέ μου γρήγορα». Φοβήθηκα πάρα πολύ, απ’ την κορφή ως τα νύχια.
- Πως αντέχεις;
- Κάνω υπομονή, πολλή υπομονή. Ελπίζω στο έλεος του Θεού.
- Τον χειμώνα πως αντέχεις μέσα στο πολικό κρύο;
- Το αντιμετωπίζω. Κόβω ξύλα, έχω φτιάξει μία σόμπα και ζεσταίνομαι.
Του έδωσα μία εικόνα του αγίου Νεκταρίου. Στο κάτω μέρος, σε ειδική θήκη, υπήρχε μικρό λείψανο του αγίου.
- Ευχαριστώ πολύ. Γνωρίζω τον άγιο Νεκτάριο. Είναι πολύ γνωστός σ’ όλη την Ρωσία. Και πολύ θαυματουργός. Κυρίως θεραπεύει τους καρκινοπαθείς!
- Πράγματι, έτσι είναι.
- Ευχαριστώ που μας φέρατε και τον Τίμιο Σταυρό. Όταν τον αντίκρυσα, σπαρτάρισε η καρδιά μου. Ήταν μεγάλη ευλογία για μένα να προσκυνήσω. Ήλθα έπειτα από δύο χρόνια εδώ και μόνο για τρεις μέρες. Και συνέπεσε να βρίσκεται εδώ ο Σταυρός. Ευχαριστώ τον Θεό γι’ αυτή την αγαθή σύμπτωση. Φεύγω πιο δυνατός.
- Με τα πόδια θα γυρίσεις;
- Όχι, είναι πολύ μακριά. Κάνω ωτοστόπ μέχρι ένα σημείο και από εκεί με τα πόδια.
- Χάρηκα πολύ για την γνωριμία. Ο Θεός να σε ενισχύει!
- Ευχαριστώ πολύ! Να με θυμάστε στις άγιες προσευχές σας.
- Και εσύ όλους μας. Εύχομαι να ξανασυναντηθούμε.
Ίσως η ευχή να ήταν τυπική. Πως να ξαναβρεθεί κανείς σε αυτά τα μέρη και μάλιστα στο ασκητήριο; Και όμως, πολύ σύντομα πραγματοποιήθηκε.
Στο ασκητήριο του Βλαδίμηρου
Ένα μήνα αργότερα βρέθηκα στην Μόσχα για δεκαπέντε μέρες με τον Τίμιο Σταυρό, προσκεκλημένος από τον πατριάρχη Ρωσίας κ. Αλέξιο. Οι μέρες ήταν πολλές. Η παραμονή τόσες μέρες στην Μόσχα θα ήταν πληκτική. Το κυκλοφοριακό χάος και όλα τα προβλήματα μιας μεγαλούπολης κάνουν την ζωή αφόρητη. Ευκαιρία για απόδραση. Η απόσταση για το Σοβέτσκι μόνο (!) τρεις ώρες με το αεροπλάνο. Όσο Αθήνα-Μόσχα. Τηλεφωνήσαμε στον π. Σέργιο: «Αν έλθουμε, θα μπορέσουμε να πάμε στον Βλαδίμηρο;». Ο π. Σέργιος δέχτηκε με πολλή χαρά. Με μία μόνο ένσταση. Να βοηθήσει ο καιρός, κυρίως να μην χιονίζει, γιατί η περιοχή είναι δύσβατη κι επικίνδυνη.
Ετοιμαστήκαμε γρήγορα. Ήμασταν τρεις από την Ελλάδα και ο μεταφραστής μας. Το πρώτο πρόβλημα ήταν το αεροπλάνο. Δυστυχώς ήταν κλεισμένες όλες οι θέσεις. Αναγκαστήκαμε να πάμε μέσω Τιουμέν και Χάντι Μανσίνκ. Τρεις πτήσεις, συνολικά έξι ωρών και με αεροσκάφη που θα έπρεπε πολλά χρόνια πριν να έχουν αποσυρθεί.
Ο π. Σέργιος μας φιλοξένησε στο σπίτι του, δίπλα στην εκκλησία. Την άλλη μέρα μας ξύπνησε από τις πέντε το πρωί. Έφερε παλιά ρούχα και μεγάλες ψηλές γαλότσες. Βγήκαμε στον δρόμο. Η μέρα φαινόταν καλή, αλλά το κρύο ήταν τσουχτερό. Δύο μεγάλα τζιπ μας περίμεναν. Μαζί μας ο π. Σέργιος και άλλοι πέντε ενορίτες του, συνηθισμένοι σε περιπέτειες.
Ένας ασκητής στη Σιβηρία
Ακολουθήσαμε τον δημόσιο δρόμο ανατολικά με κατεύθυνση την πόλη Ουράμ. Το τοπίο συνηθισμένο σιβηρικό. Δάση απέραντα, συχνά καμένες εκτάσεις, ποτάμια, λίμνες, βάλτοι. Και βέβαια ο ανοιχτός ορίζοντας. Δεν υπάρχουν βουνά, ούτε λόφοι για να εμποδίζουν την θέα. Έπειτα από τρεις ώρες και εκατόν πενήντα χιλιόμετρα πορεία σταματήσαμε σε ένα ποτάμι μέσα στο δάσος. Ο Ντίμα, ένα νέο παιδί που ξεχώριζε για την ευγένεια και την καλοσύνη του, προσφέρθηκε να πάει να βρει το καλύβι του Βλαδίμηρου, γιατί είχαν τέσσερα χρόνια να τον επισκεφθούν και δεν θυμόταν που είναι ακριβώς. Όταν το εύρισκε, θα γύριζε να μας πάρει.
Μείναμε οι υπόλοιποι πίσω. Ο π. Σέργιος μας κάλεσε να μαζέψουμε μανιτάρια. Μας έδειξε ποιά είναι τα δηλητηριώδη. Όσα είναι όμορφα και πολύχρωμα. Πράγματι, ήταν σαν να τα είχε ζωγραφίσει κανείς. Μετά πήγαμε στο ποτάμι. Τρεις ψαράδες μαζεύουν τα δίχτυα, που ήταν γεμάτα ψάρια. Μας χάρισαν μάλιστα μια σακούλα ψάρια. Έπειτα από μία ώρα ο Ντίμα επέστρεψε και μας ανακοίνωσε ότι βρήκε το σπίτι, αλλά ο Βλαδίμηρος έλειπε.
Απογοήτευση! Να φτάσουμε ως εδώ και να μην τον βρούμε; Παρ’ όλα αυτά, αποφασίσαμε να πάμε. Το δάσος δύσβατο, χωρίς μονοπάτι. Συχνά γινόταν τόσο πυκνό, που αναγκαζόμασταν να σπάμε τα κλαδιά. Ο μεγάλος κίνδυνος είναι οι βάλτοι που κρύβονται κάτω από τα χορτάρια. Ο ένας από την παρέα μας, άμαθος όπως όλοι μας, έπεσε σε ένα λάκκο. Βούλιαξε ως το γόνατο. Ευτυχώς οι γαλότσες ήταν ψηλές. Τον βγάλαμε με δυσκολία. Συνεχίσαμε πιο προσεκτικά. Το δάσος έγινε πιο δύσβατο. Ώρα είναι να βγει καμιά αρκούδα!
Ένας ασκητής στη Σιβηρία
Νέο πρόβλημα παρουσιάστηκε. Ένα μικρό ποταμάκι. Οι όχθες βουλιάζουν και πρέπει να πάρεις φόρα για άλμα. Οι πιο νέοι τα κατάφεραν. Βρέθηκα σε δίλημμα. Τελικά βρήκα την λύση. Έκοψα ένα χοντρό κλαδί, το έβαλα στο ποτάμι -σχεδόν δύο μέτρα ο βυθός- και επιχείρησα… άλμα επί κοντώ! Σε πεντακόσια μέτρα περίπου, βρεθήκαμε σε ένα γαλήνιο δάσος με πανύψηλα μέτρα. Στο κέντρο του δάσους βρισκόταν το ασκητήριο, η μικρή ίζμπα του Βλαδίμηρου, φτιαγμένο από τον ίδιο με την φυσική τεχνική. Οι κορμοί ενώνονται αριστοτεχνικά και δεν υπάρχει πουθενά καρφί για να δεθούν  μεταξύ τους. Πάνω από την μικρή πόρτα η ημερομηνία κατασκευής: 1995. Μέσα, το κελλί ήταν πολύ στενό και χαμηλοτάβανο. Δεξιά ένα τραπέζι και στην γωνία το εικονοστάσι. Στο τραπέζι μπροστά από το παράθυρο απλωμένες ντομάτες. Αυτό μας έδωσε την ελπίδα ότι κάπου κοντά είναι και θα γυρίσει. Αριστερά ένα στενό κρεβάτι και πάνω ένα ράφι με λίγα βιβλία. Πήρα στα χέρια μου το πρώτο βιβλίο. Τι έκπληξη! «Στάρετς Ιάκωβος Τσαλίκης», σε ρωσική έκδοση. Βγήκαμε στην αυλή. Ο π. Σέργιος με την παρέα του άναψαν φωτιά, βρήκαν μια παλιά, καπνισμένη κατσαρόλα και έβαλαν να φτιάξουν ψαρόσουπα. Ο Ντίμα έφυγε για το άλλο καλύβι που έφτιαξε ο Βλαδίμηρος πιο βαθιά στο δάσος μήπως τον βρει εκεί. Πέρασαν δύο ώρες ακόμη. Καθήσαμε να φάμε. Ήταν όλα νόστιμα. Όμως η ώρα περνούσε.
Η δεύτερη συνάντηση
Έπειτα από προτροπή του π. Σεργίου φωνάξαμε το όνομά του όλοι μαζί. Πέρασε άλλη μια ώρα. Και τότε μέσα από τα δέντρα εμφανίστηκε ο Ντίμα με τον Βλαδίμηρο.
- Δεν το πιστεύω. Βλέπουν καλά τα μάτια μου; Είναι δυνατόν; αναφώνησε.
Έχασε τα λόγια του. Στιγμές συγκινητικές.
- Μπήκαμε στο κελλί σου και βρήκαμε φρέσκιες ντομάτες. Υπολογίσαμε ότι θα είσαι κοντά.
- Όχι, δεν είναι έτσι. Μάλλον κάποιος κυνηγός θα πέρασε και τις άφησε. Το καλοκαίρι δεν μένω εδώ, γιατί έχει φασαρία.
- Δηλαδή;
- Να, περνούν που και που κάποιοι κυνηγοί κι εγώ θέλω την ησυχία. Έχω φτιάξει κι ένα άλλο καλύβι πιο πέρα. Για να έρθει κανείς εκεί, πρέπει να έχει βάρκα για να περάσει το ποτάμι που είναι μεγάλο. Έτσι δεν με ενοχλεί κανείς. Τον χειμώνα έρχομαι εδώ.
- Κι εσύ πως ήρθες;
- Έχω μια μικρή βαρκούλα και περνάω. Άκουσα τις φωνές σας κι έτσι ήρθα. Στον δρόμο βρήκα και τον Ντίμα. Δεν τον πίστεψα ότι ήρθες. Που να το φανταστώ, από την Ελλάδα εδώ στην άκρη της γης…
Έβγαλε από το σακίδιό του φρέσκα ψάρια και παστά. Ετοιμάστηκαν κι αυτά σύντομα. Με πήρε παράμερα και μου είπε:
- Θέλω να σε ευχαριστήσω. Όπως    σου είχα πει, εδώ η ζωή είναι πολύ δύσκολη. Οι επιθέσεις των δαιμόνων είναι ώρες-ώρες έντονες. Πολλές φορές παραλύω. Δεν έχω κουράγιο για τίποτα. Ούτε έχω διάθεση για προσευχή, για μελέτη. Μία παράλυση, μία ακηδία… Από την αρχή του καλοκαιριού αρρώ­στησα.Ένας λόγος που ήρθα τότε στο Σοβέτσκι ήταν να με δει ένας γιατρός. Μου είπε ότι δεν βρίσκει κάτι, αλλά χρειάζεται να δυναμώσω, να τρώω καλά. Τι να του εξηγήσω όμως; Γύρισα πίσω με το πολύτιμο δώρο σου, την εικόνα του αγίου Νεκταρίου. Μεγάλος άγιος! Με θεράπευσε. Και μου συμπαραστέκεται στους πειρασμούς, τώρα τους αντιμετωπίζω χωρίς φόβο. Κάθε μέρα του διαβάζω τους χαιρετισμούς του.
- Υπάρχουν περίοδοι έντασης και ύφεσης;
- Ναι. Όταν κανείς προσπαθεί και αγωνίζεται περισσότερο, τότε αυξάνει και ο πόλεμος. Όταν ζει πιο απλά, ελαττώνεται.
Ένας ασκητής στη Σιβηρία
Τόλμησα μια ερώτηση που από την πρώτη στιγμή τριγυρίζει στο μυαλό μου.
- Δεν είναι επικίνδυνο να ζει κανείς μόνος του, χωρίς πνευματικό οδηγό;
- Είναι πράγματι επικίνδυνο. Ελλοχεύει ο κίνδυνος της πλάνης. Κάποιες φορές οι δαίμονες μου εμφανίστηκαν με την μορφή του Χριστού για να με ξεγελάσουν. Με την χάρη του Θεού το κατάλαβα. Ελπίζω στο έλεος του Θεού να μην με αφήσει. Έχω βέβαια τον πνευματικό μου, αλλά δυστυχώς τον βλέπω πολύ αραιά. Έχω μερικά βιβλία από την διδασκαλία του π. Παϊσίου. Παίρνω δύναμη βλέποντας τους πειρασμούς και τις θλίψεις που πέρασε. Στο δάσος δεν μπορεί να περιμένει κανείς βοήθεια, ούτε από το κράτος, ούτε από τους ανθρώπους, παρά μόνον από τον Θεό. Ειδικά τον χειμώνα όταν είμαι εντελώς αποκλεισμένος. Η καλύβα καλύπτεται από χιόνια για 6-7 μήνες. Η θερμοκρασία κατεβαίνει πολύ χαμηλά. Το -40 είναι συνηθισμένο, αλλά μπορεί να κατέβει και πιο κάτω. Όταν δεν φυσάει, υποφέρεται. Αν όμως φυσάει, είναι ανυπόφορο το κρύο.
- Κυκλοφορούν εδώ άγρια ζώα. Δεν τα φοβάσαι;
- Όχι. Είναι ήρεμα και καλά μαζί μου. Δεν μου επιτίθενται. Τα ταΐζω κιόλας.
- Θα ήθελες να έλθεις κάποτε στην Ελλάδα;
- Πολύ θα το ήθελα, ειδικά στον Άγιον Όρος. Όμως διστάζω. Θεωρώ όχι μόνο το Άγιον Όρος, αλλά όλη την Ελλάδα σαν μία αγία χώρα. Αισθάνομαι ότι σε όποιο κομμάτι της Ελλάδας βρεθώ, θα πατήσω σ’ έναν άγιο τόπο.
Σκέφτηκα: καλύτερα να μας ακούνε παρά να μας βλέπουν. Κοίταξα το πρόσωπό του. Ξεχείλιζε από ευγένεια, αρχοντιά, καλοσύνη, σοβαρότητα. Προχωρήσαμε πιο πέρα. Είχε φτιάξει έναν τεράστιο σταυρό. Δίπλα μου έδειξε την φωλιά ενός τερμίτη, η οποία είχε ύψος ενάμισι μέτρο.
- Τον χειμώνα τι τρως;
- Παστά ψάρια, αποξηραμένα μανιτάρια, φρούτα του δάσους. Πηγαίνω και στο ποτάμι, σπάω τον πάγο και πιάνω φρέσκα ψάρια. Είναι πάρα πολλά. Τα πιάνεις με το χέρι. Νερό πίνω είτε από το χιόνι, είτε από το ποτάμι. Έχω βρει ένα σημείο που βγαίνει λιγότερο θολό.
- Πως δεν έχεις γίνει μοναχός;
- Θεωρώ τον εαυτό μου ανάξιο να ντυθώ το αγγελικό σχήμα. Όμως σιγά-σιγά ωριμάζει μέσα μου. Αλλά δεν βιάζομαι. Περιμένω το θέλημα του Θεού, να δω τι θέλει ο Θεός από μένα.
- Τι κέρδισες όλο αυτό το διάστημα εδώ;
- Μένοντας ο άνθρωπος μόνος μπορεί να καταλάβει, να γνωρίσει τον εαυτό του και τι δυνάμεις υπάρχουν γύρω μας. Αυτό είναι δύσκολο να το καταλάβεις στον κόσμο.
Γυρίσαμε πίσω. Η φωτιά έσβηνε. Η κατσαρόλα κρεμασμένη σ’ ένα κοντάρι, στηριζόταν σε δύο ξύλινες διχάλες. Μία θαυμάσια υπαίθρια και πρωτόγονη κουζίνα έκανε εξαιρτικά την δουλειά της. Ο Βλαδίμηρος χαμογέλασε.
- Πριν από λίγες μέρες είχε χαλάσει και κάθησα να την φτιάξω. Τώρα κατάλαβα γιατί. Θα ερχόσαστε εσείς για να την χρησιμοποιήσετε… Και, ξέρετε, την προηγούμενη νύχτα δεν είχα καθόλου ύπνο. Ίσως επειδή θα έβλεπα πνευματικούς αδελφούς! Πιστέψτε με, θεωρώ την επίσκεψή σας σταθμό στην ζωή μου.
Έβγαλε από το σακίδιό του μία εικόνα της Παναγίας, ζωγραφισμένη από τον ίδιο, αντίγραφο της εικόνας που είχε ο άγιος Σεραφείμ του Σαρώφ.
- Θέλω να σου την προσφέρω, μου είπε, για να με θυμάσαι στις προσευχές σου.
Κινήσαμε για τον δρόμο της επιστροφής. Ο Βλαδίμηρος μας πήγε από άλλο μονοπάτι, για να δούμε την ομορφιά της φύσης. Αναγκαστήκαμε να περάσουμε τρία ποταμάκια με την δοκιμασμένη μέθοδο του… άλματος επί κοντώ. Σε κάποιο σημείο μας έδειξε ίχνη από την πρώτη του καλύβα. Έπειτα από μία ώρα φτάσαμε στα αυτοκίνητα. Οι στιγμές του αποχωρισμού πάντα δύσκολες και φορτισμένες.
- Μάλλον δεν θα ξαναβρεθούμε, αλλά να ευχηθούμε η χάρη του Θεού να μας αξιώσει να βρεθούμε στην βασιλεία Του.
Τα μάτια του βούρκωσαν.
- Αν προσεύχεσαι, μπορεί να μας ελεήσει ο Θεός. Είμαι αμαρτωλός και θα βρεθώ σίγουρα στην κόλαση.
- Κι εγώ για την κόλαση είμαι, Βλαδίμηρε. Λίγο γνωριστήκαμε, αλλά νιώσαμε να μας συνδέει η αγάπη του Θεού. Γι’ αυτό κι αν βρεθούμε μαζί στην κόλαση, με την αγάπη η κόλαση θα γίνει παράδεισος.
Μας ασπάστηκε συγκινημένος. Προχώρησε λίγο και κοντοστάθηκε. Το βλέμμα του, βλέμμα του ουρανού. Κάτι που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Πήρε το σακίδιό του και έφυγε για το ασκητήριο. Για να ζήσει «μόνος μόνω Θεώ», παραδομένος στην αγάπη Του.

Σάββατο, 14 Δεκεμβρίου 2013

Η παραβολή του μεγάλου δείπνου



 

Μιχαήλ Χούλη, Θεολόγου

Η παραβολή του μεγάλου δείπνου



Όταν ο Ιησούς βρέθηκε κάποτε καλεσμένος για φαγητό στο σπίτι ενός άρχοντα Φαρισαίου, μίλησε για την αρετή της ταπείνωσης, βλέποντας με ποιο τρόπο οι καλεσμένοι διάλεγαν τις πρώτες θέσεις στο τραπέζι. Έκανε μάλιστα τη σύσταση στον οικοδεσπότη να προσφέρει γεύμα στους φτωχούς, ανάπηρους, κουτσούς και τυφλούς, διότι τότε θα είναι ευτυχής, αφού δεν θα μπορέσουν να του το ανταποδώσουν. Θα ανταποδοθεί όμως, όπως του είπε, στην ανάσταση των νεκρών. Όταν τα άκουσε αυτά κάποιος από τους συνδαιτυμόνες, παρατήρησε: “Μακάριος όποιος πάρει μέρος στο τραπέζι της βασιλείας του Θεού”. Και ο Ιησούς, δοθείσης της ευκαιρίας, διηγήθηκε την εξής παραβολή:
«Ένας άνθρωπος ετοίμασε μεγάλο δείπνο και κάλεσε πολλούς. Όταν ήρθε η ώρα του δείπνου, έστειλε το δούλο του να πει στους καλεσμένους: “Ελάτε, όλα είναι πια έτοιμα”. Τότε άρχισαν, ο ένας μετά τον άλλο, να βρίσκουν δικαιολογίες. Ο πρώτος τού είπε: “Έχω αγοράσει ένα χωράφι και πρέπει να πάω να το δω. Σε παρακαλώ, θεώρησέ με δικαιολογημένο”. Άλλος τού είπε: “Έχω αγοράσει πέντε ζευγάρια βόδια και πάω να τα δοκιμάσω. Σε παρακαλώ, δικαιολόγησέ με”. Κι ένας άλλος τού είπε: “Είμαι νιόπαντρος και γι’ αυτό δεν μπορώ να έρθω”. Γύρισε ο δούλος εκείνος και τα περιέγραψε στον κύριό του. Τότε ο οικοδεσπότης, οργισμένος, διέταξε το δούλο του: “Πήγαινε γρήγορα στις πλατείες και στους δρόμους της πόλης και φέρε μέσα τούς φτωχούς, τους ανάπηρους, τους κουτσούς και τους τυφλούς”. Όταν γύρισε ο δούλος τού είπε: “Κύριε, αυτό που πρόσταξες έγινε, και υπάρχει ακόμη χώρος”.  Έδωσε εντολή πάλι ο κύριος στο δούλο: “Πήγαινε έξω από την πόλη, στους δρόμους και στα μονοπάτια, κι ανάγκασέ τους να έρθουν, για να γεμίσει το σπίτι μου. Γιατί σας βεβαιώνω πως κανένας από εκείνους που κάλεσα δε θα γευτεί το δείπνο μου”….. “Γιατί πολλοί είναι οι καλεσμένοι, λίγοι όμως είναι οι εκλεκτοί”» (Λκ. 14, 16-24/ Μθ. 22,14).
Η εξαίσια αυτή παραβολή προσφέρεται από την Εκκλησία στους πιστούς λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, για να υπενθυμίζει την ανάγκη επάξιας συμμετοχής μας στο «εστιατόριο της υψηλοτάτης πτώχευσης» (ιερός Αυγουστίνος), ήτοι της Θείας Κοινωνίας, ώστε να μην συμπεριφερόμαστε αχάριστα στον οικοδεσπότη Χριστό και στην πρόσκλησή Του για αιώνια μακαριότητα και λύτρωση. Η αλληγορική σημασία της παραβολής είναι εξόχως σημαντική. Επισημαίνει τρεις κυρίως αλήθειες:
1.      ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ. Ο Θεάνθρωπος ίδρυσε την Εκκλησία Του «ην περιεποιήσατο δια του ιδίου αίματος» (Πράξ. 20,28). Καθένας που βαπτίζεται στο όνομα της Αγίας Τριάδος μπαίνει στα ανάκτορα της Εκκλησίας και γίνεται πολίτης του νέου κόσμου της χάριτος, ενώ θα λάβει μέρος στους γάμους του εσφαγμένου Αρνίου Ιησού (Αποκάλυψη 19,9). Από τον καινούργιο και χαρισματικό κόσμο του Θεού μένουν οικειοθελώς έξω: (α) Την εποχή του Ιησού οι Ιουδαίοι, που αρνήθηκαν την Θεότητά Του και νόμιζαν ότι δικαιωματικά και χωρίς έργα μετανοίας θα σωθούν, και (β) σ’ όλη την ιστορία όσοι απορρίπτουν τη σάρκωση και ανάσταση του Κυρίου.
2.      Το μυστήριο των μυστηρίων, τη ΘΕΙΑ ΜΕΤΑΛΗΨΗ. Σε κάθε θεία Λειτουργία ο Χριστός, με το στόμα του ιερέα, μας καλεί να απολαύσουμε την «Ξενία Δεσποτική και το αθάνατο τραπέζι», με σεβασμό, πίστη και αγάπη, λέγοντας: «Μετά φόβου Θεού, πίστεως και αγάπης, προσέλθετε». Ο Ιησούς μάς καλεί κάθε Κυριακή στο θειότατο δείπνο. Αλλά και στις μεγάλες γιορτές Χριστουγέννων και Πάσχα, και με την παραβολή που είδαμε, και με τον κατηχητικό λόγο του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου, που λέγει: «Ο Μόσχος πολύς. Μηδείς εξέλθη πεινών. ΠΑΝΤΕΣ ΑΠΟΛΑΥΣΑΤΕ ΤΟΥ ΣΥΜΠΟΣΙΟΥ ΤΗΣ ΠΙΣΤΕΩΣ». Σοφά και αληθινά και ευτυχή λόγια, για όποιον τα κάνει πράξη και τα ζήσει με ταπείνωση.
3.      Την ουράνια και αδιάδοχη πνευματική ΒΑΣΙΛΕΙΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΤΡΙΑΔΟΣ.
Και ο Θεοφύλακτος Βουλγαρίας καταλήγει: “Και ποιος άραγε είναι ο δούλος; Μα ο Υιός του Θεού, που ανέλαβε την μορφή του δούλου, έγινε άνθρωπος, και ως άνθρωπος απεστάλη εις τα ανθρώπινα. Πρόσεξε μάλιστα το ότι δεν είπε απλώς ‘δούλον’, αλλά με το άρθρο: ‘τον δούλο του’, αυτόν που κυρίως τον ευαρέστησε (τον Θεό Πατέρα) και υπηρέτησε αξίως, κατά το ανθρώπινον. Διότι όχι μόνο ως Υιός και Θεός είναι αγαπητός σε όλα στον Πατέρα, αλλά και ως άνθρωπος, αποκλειστικά Αυτός, αναμαρτήτως, κάθε θέληση και εντολή του Πατέρα εξεπλήρωσε και ‘πάσαν δικαιοσύνην’. Την ώρα δε του δείπνου απεστάλη (σε μας), δηλαδή στον καθορισμένο και κατάλληλο από το Θεό καιρό (ότε ήρθε το πλήρωμα του χρόνου). Άλλωστε δεν υπήρξε επιτηδειότερος καιρός σωτηρίας, από εκείνη τη βασιλεία του Καίσαρα Αυγούστου, κατά την οποία, η κορυφωθείσα κακία, έπρεπε να καθαιρεθεί” (123, 933) [βλ. ‘Η Καινή Διαθήκη’, Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας, 2003 - ‘Ο Χριστός και ο καινούριος κόσμος του Θεού’, Νικολάου Νευράκη, 1989 – ‘Υπόμνημα εις το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον’, Παν. Τρεμπέλα, εκδ. Ο Σωτήρ, 1995 - Εικόνα από: xristianos.gr]

Κυριακή, 8 Δεκεμβρίου 2013

ΕΟΡΤΙΟΣ ΛΟΓΟΣ:


ΕΙΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟΝ ΠΑΤΕΡΑ ΝΙΚΟΛΑΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΜΥΡΩΝ ΤΗΣ ΛΥΚΙΑΣ ΤΟΥ ΘΑΥΜΑΤΟΥΡΓΟΥ:
ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΣΤΙΣ 6/12/2013 ΣΤΗΝ ΠΑΝΗΓΥΡΙΚΗ Θ. ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑ ΣΤΗΝ ΕΟΡΤΑΖΟΥΣΑ ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ:
ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΑΡΧΙΜ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ

 

  «ΘΑΥΜΑΣΤΟΣ  Ο ΘΕΟΣ ΕΝ ΤΟΙΣ  ΑΓΙΟΙΣ ΑΥΤΟΥ».
Ὁ Ἅϊ-Νικόλας ὁ θαλασσοδαρμένος, τῶν θαλασσῶν ὁ ἅγιος, ὁ φιλόλαος καὶ προστάτης τῶν ναυτικῶν, τιμᾶται ἰδιαίτερα στὰ Ἅγια Μετέωρα στὸ Ἱστορικὸ Μοναστήρι τοῦ Ἀναπαυσᾶ, ὁπού ἐδῶ τὸ 1527 ὁ περίφημος Ἁγιογράφος Θεοφάνης φιλοτέχνησε, αὐτὸ ἐδῶ τὸ Καθολικὸ.
Ὁ ἅγιος ὑπῆρξε ἀρχιεπίσκοπος Μύρων στὴ Λυκία τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ὅπου ὁ τάφος του καὶ τὰ ἐρείπια τοῦ παλαιοῦ ναοῦ του. Ἦταν φιλάνθρωπος καὶ φιλόπτωχος, ὑπερασπιστὴς τῆς ἀλήθειας καὶ τοῦ δικαίου.
Οἱ ἅγιοι ἔχουν προνόμιο νὰ παρηγοροῦν τοὺς πιστούς.Ἡ μεγάλη ταραχὴ τοῦ κόσμου ἔχει ἀνάγκη τὴν ἐπίσκεψη τῶν ἁγίων. Ἡ οἰκονομική, πνευματικὴ καὶ ἠθικὴ κρίση τῶν ἡμερῶν μᾶς ἐλπίζει καὶ ἀναμένει μία ἀνώτερη βοήθεια. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος στὴν ἐποχὴ τοῦ ὑπῆρξε προστάτης τῶν πενομένων καὶ τῶν πονεμένων συνανθρώπων του. Πολλὰ τὰ θαύματά του. Ἡ ἐποχὴ μοιάζει μὲ τὴ δική μας. Ὑπῆρχε στέρηση, φτώχεια, ἀνάγκες, δυστυχίες καὶ ἀπογοητεύσεις, ἀλλὰ καὶ ἐλεημοσύνη, παρηγοριὰ καὶ πνευματικὴ τόνωση. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος εἶναι ἕνα φωτεινὸ παράδειγμα. Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ μπορεῖ νὰ ἔχει κάποιες εὐκολίες καὶ ἀνέσεις, ἀλλὰ συγχρόνως σύγχυση καὶ ταραχή, ὁ ἅγιος καθοδηγεῖ ἀπὸ ψηλά. Πολλοὶ εἶναι αὐτοὶ ποὺ θέλουν νὰ πάρουν τὴ θέση τοῦ Θεοῦ στὴ ζωή μας. Ἡ πονηρία καὶ κακία βρίσκει τρόπους νὰ μπεῖ στὰ βάθη τῆς ψυχῆς μας..
Πρὶν 16 χρόνια τοῦτο ἐδῶ τὸ Μοναστήρι τοῦ σήμερα ἑορταζομένου γίου Νιολάου, γνωστὸ ὡς τοῦ Ἀναπαυσᾶ το Κλειστό.Ἐμόναζα τότε στὴν Ἱερὰ Μονὴ τοῦ Βαρλαὰμ ἐδῶ στα Ἅγια Μετέωρα, προερχόμενος ἀπὸ τὴν Ἱερὰ Μονὴ Κορώνας τὸ ὁποῖο εὑρίσκετε στὸν Νομὸ Καρδίτσης.Ποτὲ  δὲν ἔβαλα στὸ νοῦ μου ὅτι θὰ γενόμουν Ἡγούμενος καὶ μάλιστα σὲ ἕνα Ἱστορικὸ Μοναστήρι  μὲ τὶς Περίφημες Τοιχογραφίες τοῦ Θεοφάνους τοῦ Κρητός.Κάποιο  πρωινὸ μετέβηκα σὲ  ἕνα Μοναστήρι, νὰ λειτουργήσω.Καθὼς κατέβενα τὰ σκαλοπάτια στὸ μέσον της διαδρομῆς τῶν σκαλιῶν ὑπάρχει ἡ εἰκόνα τῶν Ἁγίων Κτητόρων Αὐταδέλφων θεοφάνους καὶ Νεκταρίου.Σ΄ αὐτὴν τὴν εἰκόνα καθὼς προσκυνοῦσα ἄκουσα μία ἐσωτερικὴ φωνὴ νὰ μοῦ λέει «Ἐκεῖ κάτω θὰ πᾶς»
Μὲ τὴν χάρι τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος και μετὰ ἀπὸ 1χρόνο ἀκριβῶς μὲ τὴν εὐλογία τοῦ Μητροπολίτου  Σταγὼν κ Μετεώρων Κ.κ Σεραφεὶμ τοποθετήθηκα Ἡγούμενος σ΄αὐτὸ ἐδῶ τὸ Μοναστήρι.
Γιὰ 11 ὁλόκληρα χρόνια ἤμουν μόνος καὶ ὄχι μόνος, διότι ὁ χριστιανὸς αἰσθάνετε πλούσια τὴν παρουσία τοῦ θεοῦ.Πολλοὶ εἴπανε διάφορα, ὅτι ὁ Πολύκαρπος  κάποια μέρα  θὰ φύγει ἀπὸ τὸ Μοναστήρι.γιατί οὔτε στὸν Παράδεισο δὲν κανεὶς μόνος. Ἀλλοὶ μὲ  ἀπορία ρωτοῦσαν δὲν φοβᾶσαι μόνος. Τοὺς ἀπαντοῦσα ὅτι «Μὲθ΄ἠμων ὁ Θεὸς καὶ οὐδεὶς κὰθ΄ἠμων».Κάποιο Σάββατο εἶχα πάρει τὴν ἀπόφαση νὰ μὴν λειτουργήσω τὴν Κυριακὴ γιατί δὲν εἶχα ψάλτη. Ἐ στὶς 11 τὸ βράδι μὲ πῆρε τήλ. ὁ Κος Κωστήκας καὶ μοῦ εἶπε ὅτι θέλει νὰ ψάλλει στὴν θεία Λειτουργία.
Δὲν εἶχα μόνιμο ψάλτη  καὶ παρόλου αὐτὸ δὲν στερήθηκα οὔτε μία φόρα καὶ ἀγρυπνίες καὶ θεῖες Λειτουργίες.Ἐδῶ καὶ 10 χρόνια ἔχω ψάλτη τὸν Μουσιολογιώτατο  καθηγητὴ τῆς Μουσικῆς τὸν Κ. Ἰωάννη  Σπυράκη μὲ τὸν ὁποῖο κάθε Κυριακὴ μὲ τὴν ἡσυχία μας χωρὶς ἄγχος χαιρόμαστε τὴν θεία Λειτουργία.Τὸν Εὐχαριστῶ καὶ τοῦ εὐχομε  νὰ συνεχίση  νὰ προσφέρη στὸ Ἱερὸ Ἀναλόγιο τὴν ψαλτικὴ τέχνη ὁ δὲ Ἅγιος Νικόλαος νὰ τὸν ἐνδυναμώνει καὶ νὰ τὸν προστατεύει καὶ νὰ τὸν βοῆθα στὸν προσωπικό του Ἀγώνα.Ἐδῶ καὶ 6 πχρόνια εἶναι μαζὶ ὁ Πατὴρ Δημήτριος Ἱερομόναχος, καὶ ἐδῶ καὶ 2 μῆνες μονάζη ὁ πατὴρ Σεραφεὶμ Μοναχός.Σὲ κάθε δυσκολία  καὶ περίπτωση ὁ Ἅγιος Νικόλαός μου ἔδιδε τὴν γρήγορη λύση.Ἔχω ζήση τὴν αἰσθητὴ παρουσία καὶ τὴν πλούσια ἀγάπη τοῦ Ἁγίου Νικολάου.Ἅγιε Νικολάε σὲ Εὐχαριστῶ γιὰ τὴν βοήθειά σου καὶ τὴν προστασία Σου. Εἶσαι ἕνας μεγάλος Ἅγιος.
Ἀγαπητοί μου:
Οἱ ἅγιοι, ὅπως ἔχουμε εἶναι καλοὶ καὶ ἔμπιστοι φίλοι, διακαεῖς πρεσβευτές, στοργικοὶ μεσίτες. Ὁ Ἅγιος Νικόλαος διαβαίνει θάλασσες καὶ στεριὲς γιὰ νὰ προστατεύει καὶ νὰ σώζει τοὺς ἀναγκεμένους. Εἶναι ἕνας γνωστός, ἀγαπητὸς καὶ σεβαστὸς ἅγιος. Ἔχει θάρρος στὸν Χριστὸ κι ἐκεῖνος τὸν ἀκούει πρόθυμα.
Εὐχειθητε Ἅγιοι Πατέρες καὶ Ἀδελφοὶ νὰ συνεχίσω νὰ διακονῶ αὐτὸ τὸ εὐλογημένο Μοναστηράι μὲ Ἀγάπη θυσία ταπείνωση,  πίστη ἐγκράτεια καὶ πραότητα, τὸ δὲ τέλος μου νὰ εἶναι εἰρηνικὸ καὶ μὲ ἄριστη  ἀπολογία στὸ φοβερὸ βῆμα τοῦ γλυκυτάτου μᾶς Ἰησοῦ.
Ἐσᾶς ὅλους ποὺ ἤρθατε νὰ τιμήσετε μὲ τὴν παρουσία σᾶς τὸν Ἅγιο Νικόλαο, νὰ σᾶς χαρίζει τὴν ὑγεία τοῦ σώματος καὶ τῆς ψυχῆς, τοὺς καρποὺς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος τὴν χαρὰν τὴν εἰρήνη  καὶ τὴν προστασία του στὴν ζωή σας. Ἀμὴν

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

«ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ»




«ΙΕΡΑΤΙΚΗ  ΑΥΤΟΚΡΙΤΙΚΗ»
ποιος πνευματικς ργάτης, ετε κληρικός, ετε κατηχητής, ετε εραπόστολος, γίνεται ληθινς ργάτης, ταν χει ποτυχίες.  
Σύντομος  ερατικς Λόγος
Στν μικρ μάδα ερατικς Συνάξεως
Στ ρχονταρίκι τς ερς Μονς το γίου Νικολάου   ναπαυσ γίων Μετεώρων,Παρασκευ 29/11/2013   π τν Καθηγούμενο ρχιμ. Πολύκαρπο       
« ποστολ το πνευματικο ργάτου ες τν κκλησία
εναι ν ποτυγχάνει, δι ν μαρτυρεται δύναμις το Θεο». Η προαναφερθείσα ρήση ειπώθηκε π τν Γέροντα Αμιλιαν Σιμωνοπετρίτη σ ερατικ σύναξη, και καθώς υπέπεσε στην αντίληψή μου στην αρχή κιόλας της ιερατικής μου πορείας,μου προκάλεσε τον ακόλουθο προβληματισμό «Σκοπός μου,ς κληρικς τς κκλησίας, δν εναι ν πιτελ τ ργο το Θεο, γι τ λαό Του, μ σο τ δυνατ περισσότερες πιτυχίες; Δηλαδ ν πιστρέφουν στ Θε νθρωποι ταλαιπωρημένοι, ν
ξομολογονται, ν κοινωνον, ν σώζονται; Δν γινα ερέας,γι ν βοηθ τν κόσμο ν σωθε; ποστολή μου εναι ποτυχία;» Η απάντηση στον προβληματισμό μου ήρθε κάποια χρόνια αργότερα, κουβαλώντας πια την πολύτιμη εμπειρία και τριβή από την ιερατική διακονία που επιτέλεσα «Αλήθεια, πόση σοφία περιείχαν τα λόγια του γέροντα! Πράγματι, ο ποιος πνευματικς ργάτης, ετε κληρικός, ετε κατηχητής, ετε εραπόστολος, γίνεται
ληθινς ργάτης, ταν χει ποτυχίες. ν συνειδητοποιε τν δυναμία του κα γκαταλείπει τν αυτό του κα τος λλους στ Θε τν δυνάμεων». Συνήθως ο νθρωποι έχουν μια στρεβλή αντίληψη για το έργο του κληρικού η οποία περιορίζεται στην φιλανθρωπική του δράση, στην καλλιέπεια στο λόγο και στη σπουδή για άμεση ανταπόκριση των υλικοπνευματικών τους αναγκών
με δυο λόγια, να τρέχει ο κληρικός συνεχς, γι ν κάνει τ ργο το Θεο. Βεβαίως, δεν αμφισβητεί κανείς την αναγκαιότητα και των όσων προαναφέρθηκαν όμως, πως γράφει πόστολος Παλος στος Ρωμαίους «
λα ξαρτνται π τ λεος το Θεο κι χι π τν νθρώπινη θέληση κα προσπάθεια» (Ρώμ. 9, 16).
λοίμονο στν ερέα πο θ ποκύψει στν πειρασμ τς
περηφανείας γι τ ργο πο πιτελε μ τ Χάρη το Θεο. Ποις ραγε θ εναι ο συνέπειες στ πνευματικ παιδι νς τέτοιου ερέα; Τ σκάνδαλα, ο ποτυχίες, ο πορρίψεις, λες ο πτώσεις κα ο πειρασμο πο Πρόνοια το Θεο πιτρέπει δική μας μέλεια κα περηφάνεια, μπορε ν γίνουν ατία μίας λλης θεώρησης το αυτο μας κα το ργου τ ποο
κληθήκαμε ν πιτελέσουμε. Μπορον ν μς δώσουν μίαν λλη μπειρία τς χάριτος κα τς παρουσίας το Θεο, πο κανένα βιβλίο κα κανένα πνευματικ ργο δν μπορε ν μς δώσει.σον φορ τος νθρώπους πο δν βοηθήθηκαν π μς σκανδαλίστηκαν, θ πρέπει ν δομε κα τν λλη ψη: ν ατία δν ταν διαφορία μας γωκεντρισμός μας, λλ νθρώπινη δυναμία κα στοχία, πως λα τ νθρώπινα, τότε γιατί ν μν δομε κα τ νδεχόμενο τς παραχωρήσεως το
Θεο, γι ν καλύψει τν πνευματικ κνηρία πο στηρίζεται στ σκανδαλισμό; Η ρήση το Χριστο «
νάγκη λθεν τ σκάνδαλα» (Μάτθ. 18,7) μήπως πιβεβαιώνει τν νθρώπινη δυναμία κα
τν ναγκαιότητα γι ξεκαθάρισμα πιθυμιν;
Τ διδακτικό,ποιμαντικ κα κοινωνικ ργο το κληρικού,
άλλωστε, πορρέει κα τροφοδοτείται π τν χάρι το
λειτουργικο του χαρίσματος. Στν ρθοδοξία τ κέντρο τς ζως τν πιστν, δν εναι τ κήρυγμα, λλ τ Μυστήριο. Δν εναι μβων, λλ τ θυσιαστήριο. Γι' ατ κόμη κα θέσις το μέσα στν να εναι κεντρική, πως καρδι μέσα στ σμα. ρθόδοξος κκλησία εναι τ μυστήριο τς Θ. Εχαριστίας. ρθόδοξος κκλησία εναι, πρωτίστως, λειτουργοσα κα προσευχομένη κκλησία κα δευτερευόντως κηρύττουσα κα ποιμαίνουσα. Ποιμαίνει π τν γία Τράπεζα. πρώτη κκλησία, λα τ μυστήριά της, τ εχε συνδεδεμένα μ τ πέρτατο γεγονς τς Θ. Εχαριστίας. γία Τράπεζα κφράζει κα συγκεφαλαιώνει λα τ σημαντικώτερα ργα το Χριστο π τς γής. Θεωρεται κα ς τράπεζα το Μυστικο Δείπνου κα ς λλος Γολγοθάς, λλ κα ς θεοδόχος τάφος το Σωτρος μας, ξ ο ναβλύζει νάστασις κα ζωή. «ς ζωηφόρος, ς παραδείσου ραιότερος
ντως κα παστάδος πάσης βασιλικς ναδέδεικται λαμπρότερος Χριστ τάφος Σου, πηγ τς μν ναστάσεως». Κατ δ τν γ. Συμεν τν Θεσσαλονίκης, τ θυσιαστήριο θεωρεται τόπος κα θρόνος το βασιλέως τς δόξης.Ο  πνευματικς πατέρας κα διδάσκαλος δν εναι παρ ατς πο δείχνει τ δρόμο, τ Ζωή. λλος εναι « δς κα λήθεια κα Ζωή». Κατ τν ρχιεπίσκοπο λβανίας ναστάσιο: «Εμαι πλς να κερ ναμμένο μπροστ σ μία εκόνα. Φωτίζω, γι ν μπορε κόσμος ν βλέπει τν εκόνα. Μία μέρα τ κερί μου θ σβήσει. ταν συμβε ατό, κάποιος λλος πρέπει ν ρθει κα ν νάψει τ δικό του κερ μπροστ στν εκόνα. Ατ πο χει σημασία εναι εκόνα, χι τ κερ πο τν φωτίζει». Μακάρι ν γίνομαι κι γ γι σς τ «κερ» πο θ σς δείχνει τν ντως Ζωή, τν χαρ κα τν αώνια γαλλίαση το Ορανο. μαρτία, στ βάθος κα στν οσία της, δν εναι πλ μία νηθικότητα ποιασδήποτε μορφς, λλ κούσια ρνηση τς σχέσεώς μας μ τ Θεό, πιθυμία μας ν ζήσουμε τ διαφορετικ π ατ πο μς καλε Θες ν ζήσουμε. δη ατονομούμενοι ζομε «ες χώραν μακράν», χι ς τόπο, λλ’ ς τρόπο ζως. Θες  εναι τ πν, τ Α κα τ τς πάρξεώς μας,  εναι ναφορ τς ζως μας.
μετάνοια, ς νέα ζωή, δν φέρει πλ μέσα μς
κανοποίηση κα εχαρίστηση, λλ χαρά, Ζω κα Φς. Μς ποκαλύπτει τν αώνια ζω κα γεμίζει τν παρξη μ τ ζωνταν παρουσία το ζντος Κυρίου. Δν εναι ραο ατό; Πίσω π τν πάλη γι ναζήτηση, πο κφράζει ζωντάνια, κρύβεται τοιμότητα το Κυρίου ησο ν συναντηθε μ ατν πο Τν
ναζητε κα ν γευτε, πως Θωμς τν εχάριστη κπληξη μολογώντας «  Κύριός μου κα Θεός μου!»
μετάνοια μως ς δρο Θεο, μεταποιε σο ζομε, τν
Κόλαση σ Παράδεισο κα τ σκοτάδι σ Φς
̇
τ Φς Χριστο πο «φαίνει πάσι».Κανες δν μπορε ν εχαριστήσει τ Θε τόσο, σο ατς πο κατάλαβε τν δυναμία του κα φέθηκε στ χέρια το Θεο κα λυτρώθηκε, πως κα κανες δν πολαμβάνει
τ γιορτ το Εαγγελισμο τς Θεοτόκου τόσο, σο ατς πο νίωσε μέσα το τ Πνεμα τ γιο ν τν «καθαρίζει π κάθε κηλίδα» κα τ Χριστ «κατοικοντα κα μένοντα ν τ καρδία.χουμε να Θε, πο θέλει ν λέγεται ΠΑΤΕΡΑΣ, δηλαδ τρέφει τ παιδι μ τν γάπη Του. Ν μπορούσαμε ν νιώσουμε δυναμικ τν γάπη Του! Τότε, θ πομέναμε, θ λπίζαμε,θὰἐμπιστευόμαστε. Τότε, θ πήγαζε π μέσα μας χαρά, σφάλεια, ερήνη κα εχαριστία πο χουμε τέτοιο Πατέρα,
κόμα κα τς στιγμς πο « γάπη Το σπάζεικόκκαλα». Ατ ταπείνωση, ς συναίσθηση τι «οδν εμί», φέρει τ χάρη πο «τ σθεν θεραπεύει κα τ λλείποντα ναπληροί». Τότε, νθρωπος μπορε ν βιώσει τ φανέρωση το Θεο μέσα του ς φς, ς χαρά, ς γαλλίαση κα ρεμία, πο δν τν πομονώνει
π τος λλους, λλ τν νώνει μ λο τν κόσμο μ γάπη, κα συγχρόνως το δίνει τν λπίδα γι νέα ληθιν πορεία πρς τν ντως ζωή.ν τολμήσουμε ν’ λλάξουμε, κα ρχίσουμε ν ζομε πι συνειδητ κα ελικριν τν πνευματικ ζωή, ζω μς λόκληρη θ’ λλάξει κα θ πάρει νόημα. Δν χουν σημασία ο
προηγούμενες μαρτίες, κι ς σημαδέψαν κάποιες π’ ατς τ ζωή μας. Σημασία χει ν πετάξουμε τ νωθρότητα, τ μίζερο, τ μονότονο, κα ν δεχτομε τν νδρεία, τ λεβέντικη πνευματικ ζω πο ξέρει ν μεταποιε τν δυναμία σ ταπείνωση, τν πτώση σ μετάνοια. Τότε, πέρα π τν γώνα, τν πόνο κα τν
κόπο, θ γευτομε τν «νωθεν ερήνη»,τν χαρ τς ζωντανς παρουσίας το ζντος Κυρίου μας.
μετάνοια εναι μία λεύθερη, καλλιεργημένη, σωτερικ
διεργασία πιμελημένη, συντριβς κα λύπης, γι τν
πομάκρυνση π τν Θε δι τς μαρτίας. μετάνοια
ληθιν δν συνδυάζεται μ τν φόρητη θλίψη, τν περβολικ στενοχώρια κα τς δυσώπητες νοχές. Τότε, δν εναι μλλον ελικρινς μετάνοια, λλ κρυφς γωισμός, στραπατσάρισμα το «γώ», θυμς μ τν αυτό μας, πο κδικεται, γιατί κτίθεται κα ντροπιάζεται κα δν νέχεται κάτι τέτοιο. Μετάνοια σημαίνει λλαγ νο, νοοτροπίας, μεταβολισμό, γκεντρισμ χρηστοήθειας, μίσος τς μαρτίας. Μετάνοια κόμη σημαίνει γάπη τς ρετς, καλοκαγαθία, πιθυμία, προθυμία κα διάθεση σφοδρ πανασυνδέσεως μ τν Χριστ, δι τς
Χάριτος το πανσθενουργο γίου Πνεύματος. μετάνοια ξεκιν τ βάθη τς καρδις, λοκληρώνεται μως, παραίτητα, στ μυστήριο τς θείας κα ερς ξομολογήσεως.
ξομολογούμενος ερέας ξομολογεται ελικριν
κα ταπειν νώπιόν του ξομολόγου, ς ν προσώπω το Χριστο. Κανένας πιστήμονας, ψυχολόγος, ψυχαναλυτής, ψυχίατρος, κοινωνιολόγος, φιλόσοφος, θεολόγος δν μπορε ν' ντικαταστήσει τν ξομολόγο. Καμία εκόνα, στω κα πι θαυματουργή, δν μπορε ν δώσει ατ πο δίνει τ πετραχήλι
το ξομολόγου, τν φεση τν μαρτιν. ξομολόγος
ναλαμβάνει τν ξομολογούμενο, τόν υιοθετεί κα τν ναγενν πνευματικά, γι' ατ κα νομάζεται πνευματικς πατέρας. πνευματικ πατρότητα κανονικ εναι σόβια, ερ κα δυνατή, δυνατότερη κα του συγγενικο δεσμο. πνευματικς τοκετς εναι δυνηρός. ξομολόγος μ φόβο Θεο «ς λόγον ποδώσων», γνώση, ταπείνωση κα γάπη παρακολουθε τν γώνα το ξομολογουμένου ερέως κα τν χειραγωγε διακριτικ
στν νοδικ πορεία τς ν Χριστ ζως. ξομολόγος, σν καλς πατέρας, φροντίζει συνεχς τ τέκνο του, τ κούει κα τ παρακολουθε προσεκτικά, τνουθετε
κατάλληλα, τ κατευθύνει εαγγελικά, τονίζει τ τάλαντά του, δν το θέτει περβολικ βάρη, τ κανονίζει μέτρια, ταν πρέπει, τ οκονομε, ταν πογοητεύεται, βαρύνεται, δυσανασχετε, ποκάμνει, τ θεραπεύει νάλογα, δν τ ποθαρρύνει ποτέ, συνεχίζοντας τν γώνα παθοκτονίας κα ρετοσυγκομιδής, μορφώνοντας στν θάνατη ψυχ το, τν Χριστό.Χρειάζεται τόλμη γι ν παραδεκτομε στν αυτό μας τι δν εμαστε ατ πο φαινόμαστε κα νομίζουν ο λλοι γιά μας.
Γιατί συνειδητοποίηση τς μαρτωλς μας καταστάσεως θ
γκρεμίσει τ σιγουρι τς ατάρκειας. νδεχομένως μως, ν
μς δηγήσει στ μετάνοια, πο ναπλάθει τν πεπτωκυία φύση
μας κα ζωογονε τν παρξη. Μία μετάνοια, πως περιγράφεται
τόσο γλαφυρά κα παραστατικά π τν γιο νδρέα Κρήτης στ
μεγάλο κανόνα, πο ψάλλεται πρς τ τέλος τς Σαρακοστς.
Ο γιοι πατέρες μς λένε π τν πείρα τους τι ζω
μς χει γώνα κα δυσκολίες, θλίψη κα πόνο. «Οδες νλθε
στν οραν μετ’ νέσεως». Ποις πέρασε τ ζω ατ χωρς
πειρασμούς; Οδείς! μως δν εναι μόνο ατ ζωή. χει κα
τ χάρη, τ χαρά, τν γαλλίαση πο γεμίζει τν παρξή μας κα
παίρνουμε δύναμη. Έχω την αίσθηση, τι τ να συμπληρώνει τ
λλο.
Ο δοκιμασίες, ο δυσκολίες, εναι γι δική μας φέλεια,
φο μς κάνουν ν ριμάζουμε, ν βλέπουμε τ ματαιότητα τν
γκοσμίων κα το αυτο μας, τ περιορισμένο τν δυνατοτήτων
μας. χάρις μς νισχύει, μς σπρώχνει ν μν σταματήσουμε
τν γώνα, μς συγκρατε π τν πόγνωση, μς βεβαιώνει
πς δν εμαστε μόνοι. π. πιφάνιος Θεοδωρόπουλος,
σκητς τς θήνας κα σοφς πνευματικς πατέρας, λεγε
πς πι μεγάλη φιλοσοφία βρίσκεται σ’ ατ πο λέγεται στ
Θεία Λειτουργία κα τ κομε συχνά: «αυτος κα λλήλους
κα πάσαν τν ζων μν Χριστ τ Θε παραθώμεθα»,
δηλαδ «τος αυτούς μας κα νας τν λλο κα λη τ ζωή
μας ς ναποθέσουμε στ Χριστό, τ Θεό μας». Μακάρι ατν τν
προτροπ τς κκλησίας μας ν τ βιώνουμε μέσα μας, γι ν
χουμε καρδιακ ερήνη, τ δική Του ερήνη!
μετάνοια χει πωσδήποτε καθαρ προσωπικ
χαρακτήρα. καθένας μετανοε γι τν αυτό του. Στν
ξομολόγηση ξομολογούμενος καταθέτει τν προσωπική
του εθύνη. Δν ναλύει πόσο κακο εναι ο λλοι, πο δν τν
καταλαβαίνουν, κα πόσο στατος κόσμος πο τν κουράζει.
μετάνοια δν χει σχέση μ τν πιφάνεια, λλ μ τ βάθος.
Δ στηρίζεται τόσο στ λόγια ,λλ στς πράξεις. εσέβειά μας,
λέγει γιος Γρηγόριος Θεολόγος, δ μένει στ λόγια, λλ στ
πράγματα.
μετάνοια λευθερώνει κα δν ποδουλώνει τν νθρωπο.
σο πιστς βαθαίνει στ μετάνοια τόσο περισσότερο ασθάνεται
τν γάπη το Θεο κα βιώνει τν λευθερία. Εναι σημαντικ
πωσδήποτε συνδρομ το πνευματικο πατέρα στν
νόρθωση το πνευματικο τέκνου. μεγάλη μάχη μως, πρέπει
ν πομε, δίνεται ντός του διου του  νθρώπου. Θ πρέπει ν'
πομακρυνθε π τ δουλεία τν παθν, ν νισχυθε π τς
εχς τς κκλησίας κα ν' γωνισθε πομονετικ κα πίμονα
γι τν παλλαγ π τς μαρτωλς νθυμήσεις, μνμες κα
προσβολές, γαπώντας λο κα πι πολ τν Χριστό. Θ πρέπει
ν φτιάξουμε, κατ τν Γέροντα Παΐσιο,
να ργοστάσιο καλν λογισμν
. πνευματικς συνδέει τ τέκνο το πι πολ μ τν
Χριστ κα λιγώτερο μ τν αυτό του. Προσεύχεται γι' ατό,
κόμη κα ταν παρακούει- σως τότε πι πολύ. πακο
μπνέεται, δν πιβάλλεται. πακο δν χει σχέση μ τ
στρατιωτικ πειθαρχία. πακο βοηθ στν ταπείνωση,
στν κκοπ το νοσηρο δίου θελήματος. Σ’ να κόσμο πο
τρέχει, πο γχώνεται κα συγχύζεται, πο θεωρε τι ετυχία
εναι ποτέλεσμα ργασίας, διδασκαλία το συχασμο εναι
ξαιρετικ πίκαιρη. Γιατί μς μιλ γι τν οσία τς ζως πο
γνωρίζεται στ βάθος τς καρδις, ταν νθρωπος συχάσει.
συχία δν εναισίγουρα, διαφορία κνηρία. Εναι κίνηση στν
κινησία της κα δράση στν δράνειά της.
νθρωπος, γι ν συχάσει, πρέπει ν παλέψει κυρίως
μ τος λογισμούς. Ξέρουμε τ δύναμη τν λογισμν κα τ
πόσο δύσκολο εναι ν τος τιθασεύσεις, ν τος λέγξεις
κα ν τος μεταβάλεις π κακος σ καλούς. «εχ το
ησο» «προσευχ τς καρδις» «νοερ προσευχή»,
πως νομάζεται τ «Κύριε ησο Χριστ λέησον μέ», εναι
στ χέρια μς μία μεγάλη δυνατότητα γι ν νικήσουμε τ
διάβολο, ν φύγουν ο λογισμοί, ν ρεμήσουμε καί, κυρίως,
νπροσελκύσουμε τ χάρη, πο θ μεταποιήσει τ χάος τς
καρδις μας σ Βασιλείαν Θεο ζντος. προσπάθεια το
νθρώπου ν προσευχηθε, ν γωνιστε, ν στερηθε εναι
μπρακτη πόδειξη τς θελήσεώς του ν συμπορευτε μ τν Θε,
γι ν νωθε μαζί του. ζωνταν πίστις εναι, κατ τν γ. Μάξιμο, πρώτη νάστασις το Θεο μέσα μας, πο γνοια τν εχε νεκρώσει. Κα εναι μητέρα τς ερατικς ελαβείας. Γεννται ατομάτως, ταν στν καρδι το ερέως πάρχει ασθησις τς παρουσίας το Θεο, κατ τν θεία μυσταγωγία, διαιτέρως δ μετ τν καθαγιασμ τν τιμίων δώρων, που θεία παρουσία δν εναι
μόνον όρατη, λλ κα ρατ κα ασθητή, στ σμα κα στ αμα
το Χριστο.
ερες πο πιστεύει βαθει ατν τν πραγματικότητα,
δν μπορε παρ ν ασθάνεται ελαβικ συντριβή. Θέλετε ν
δτε ν νας λειτουργς πιστεύει πραγματικά, τι ατ πο
χει μπροστά του, π τς γίας Τραπέζης, εναι "ατ τοτο τ
χραντον σμα το Χριστο κα ατ τοτο τ τίμιον αμα Του";
Παρακολουθστε τν στ ξς σημεα: Πς μελίζει κα διαμελίζει
τν μνν το Θεο. Πς κοινωνε διος. Πς κάνει τ συστολή.
Πς κοινωνε τν κόσμο. Περισσότερο μως π λα - μ σς
φαν περβολικ- πς καταλύει τ γιον Ποτήριον. κε κυρίως
δίνουμε τς ξετάσεις μας. ερες τς φρικτς ατς ρες πο
παναλαμβάνει τν ψηλάφησι το Θωμν δάκτυλον ες τν
τύπον τν λων κα τν χείρα ες τν πλευράν του), πρέπει
συνεχς ν παναλαμβάνει κα τν μολογία τς πίστεώς του: «
Κύριός μου κα Θεός μου». « Κύριός μου εναι παρών. Μ
βλέπει, μ κούει, μ παρακολουθε κα μ προσέχει. Ατς κα μ
κρίνει». Ατ πίστις δημιουργε στν καρδιά μας κα τν φόβο
το Θεο.
φόβος το Θεο δν εναι γριος κα ξουθενωτικς
τρόμος, πο νοιώθει νθρωπος μπροστ σ ναν κίνδυνο,
πο το σφίγγει τν καρδιά, πο μπορε ν το δημιουργήση κα
ψυχολογικ προβλήματα κόμη. λλ, εναι κενο τ ερ δέος,
πο νοιώθει τ πλάσμα, νώπιόν του Πλάστου.
σεβασμς το παιδιο μπροστ στν Οράνιο Πατέρα
εναι, ν θέλετε, τ γλυκ ρίγος, πο διαπέρα σύγκορμη τν
παρξί μας, ταν ζομε τν λευσι τς Θ. Χάριτος. Ατς
θεος φόβος εναι γεμάτος π γάπη πρς κενον,
πο πρτος μας γάπησε «κα παρέδωκεν αυτν πρ
μν». «Φοβήθητε τν Κύριον πάντες ο γιοι ατο» λέγει
Δαυίδ. Ο γιοί του Θεο φοβοντο τν Θεό, πειδ τν
γαποσαν, κα τν γαποσαν, πειδ τν φοβοντο.
Ατ τ δύο λληλοτροφοδοτονται. Κα προκαλον
τνελάβεια.                                                                                     
ΣεβαστοΠατέρες:
γ. Σιλουανς θωνίτης θ προσθέση σ ατ κα
τν δικ του κτίμησι: «
Ἐὰν βλεπαν λέγει ο νθρωποι μ ποι δόξα
λειτουργε ερεύς, θ πεφταν κατ γς μπροστ στ ραμα ατό. Κι' ν διος ερες βλεπε τν αυτό του, σ ποι οράνια δόξα βρίσκεται, κατ τν τέλεση το λειτουργήματός του, τότε θ γινόταν μεγάλος σκητς κα θ γωνιζόταν ν μ θλίψη μ τίποτε τν χάρι το γίου Πνεύματος πο ζ μέσα του». Κα καταλήγει πολ σοφά: «μως, Κύριος ποκρύπτει π τ μάτια τν λειτουργν του τ μεγαλεον τους ατό, γι
ν μ περηφανεύωνται, λλ ν σώζωνται μ τν ταπείνωσι».
μακαριστς π. άκωβος Τσαλίκης, νθρωπος μ
θαυμαστς μπειρίες (γούμενος το σ. Δαβίδ), ταν
λειτουργοσε, λαμπε π καθαρότητα κα μεγαλοπρέπεια.
Συχν τν βλεπαν ν μ πατάη στ δαφος, λλ ν στέκεται
κα ν βαδίζη στν έρα. Πολλς φορς ντικρυζε πάνω στν
γία Τράπεζα γγέλους κα ρχαγγέλους, ν κρατον τ Σμα
το Κυρίου. «Ο νθρωποι - λεγε - εναι τυφλο κα δν βλέπουν.
Η χάρις του Κυρίου Ιησου και η Αγάπη του Θεου και Πατρός και η Κοινωνία του Αγίου Πνεύματος να είναι παντοτε μαζί μας.