Σάββατο, 23 Αυγούστου 2014

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ, Εὐαγγ. Ἀνάγνωσμα: Μάτθ. 18:23-35




ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ:
ΕΚΦΩΝΗΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΝΑΟ ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΟΝΙΣΚΟ
ΥΠΟ ΤΟΥ ΚΑΘΗΓΟΥΜΕΝΟΥ ΤΗΣ Ι. Μ. ΑΓ. ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ ΑΓΙΑ ΜΕΤΕΩΡΑ ΑΧΙΜ. ΠΟΛΥΚΑΡΠΟΥ
Διά τοῦτο ὠμοιώθη ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν ἀνθρώπω βασιλεῖ Ἡ ἱκανοποίηση ἡ ὁποία προέρχεται ἀπ' τή συγγνώμη, διαρκεῖ αἰώνια.Ἡ πιό εὐγενική καί γλυκιά ἐκδίκηση εἶναι ἡ συγχώρεση.                                                                                                            Στό σημερινό εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα,Σεβασμιωτατε Πάτερα καί Δεσποτα και Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί ὁ Κύριός μας παρουσιάζει ἕνα βασιλιά, ὁ ὁποῖος θέλησε νά λογαριαστεῖ μέ ὅλους τους χρεῶστες του, ζητώντας νά πάρει τά ὀφειλόμενα. Στή συνέχεια τῆς παραβολῆς βλέπουμε τό βασιλιά νά δείχνει ἔλεος σέ ἕνα δοῦλο πού τοῦ ὄφειλε ἕνα μεγάλο ποσό, ἀπαλλάσσοντας τoν ἀπό τήν ὀφειλή του. Ὁ ἴδιος δοῦλος ὅμως συμπεριφέρεται σέ ἕνα σύνδουλο του μέ ἕνα ἐντελῶς ἀντίθετο τρόπο, μέ ἀσπλαχνία, ἀφοῦ τόν ὁδήγησε στή φυλακή γιά ἕνα πολύ μικρότερο ποσό πού τοῦ ὄφειλε, χωρίς νά σκεφτεῖ ὅτι ὁ κύριος του τόν ἀπάλλαξε ἀπό τό μεγάλο χρέος του. Εἶναι γνωστή ὡς ἡ παραβολή τοῦ κακοῦ δούλου, ὅπου ὡς βασιλιάς νοεῖται ὁ ἴδιος ὁ Θεός καί ὡς δοῦλος ὁ κάθε ἄνθρωπος πού ὀφείλει ἐξαιτίας τῶν ἁμαρτιῶν του στό Θεό καί ζητᾶ τήν εὐσπλαχνία καί τή συγχώρησή Του. Ταυτόχρονα ἡ συμπεριφορά τοῦ δούλου αὐτοῦ φέρνει ἐνώπιόν μας τίς περιπτώσεις ἐκεῖνες πού ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ἐνῶ ζητοῦμε τήν ἄφεση τῶν δικῶν μας ἁμαρτιῶν ἀπό τό Θεό, ἐντούτοις  δέν συγχωροῦμε τό συνάνθρωπο – . Τό μήνυμα τοῦ Κυρίου στό τέλος τῆς παραβολῆς εἶναι σαφές: Δέν εἶναι δυνατό νά ζητᾶμε συγχώρηση ἀπό τό Θεό, ὅταν ἐμεῖς οἱ ἴδιοι δέν δείχνουμε τό ἔλεός μας στούς συνανθρώπους μας. Μέσα ἀπό τούς λίγους στίχους τοῦ Εὐαγγελίου, μποροῦμε νά  κατανοήσουμε τήν ἀπεριόριστη ἀγάπη τοῦ Θεοῦ πρός τόν ἄνθρωπο, ὁ ὁποῖος συγχωρεῖ μέ πολλή εὐκολία τά πάντα. Φτάνει νά τοῦ τό ζητήσουμε μέ εἰλικρινῆ μετάνοια. Εἶναι, λοιπόν, ὑποχρέωση τοῦ χριστιανοῦ νά συγχωρεῖ ἐκείνους, ποῦ μέ ὁποιονδήποτε τρόπο τοῦ ἔχουν προκαλέσει κακό. Νά τούς συγχωρεῖ συνεχῶς, χωρίς νά περιμένει νά ἀλλάξει ἡ συμπεριφορά τους. Ἐκεῖνοι ἐνδεχομένως νά συνεχίσουν τίς εἰς βάρος του ἐνέργειες, αὐτός ὅμως πρέπει νά συγχωρεῖ. Αὐτή εἶναι ἐντολή τοῦ Χριστοῦ, τήν ὁποία πρέπει νά τηρεῖ στή ζωή του.Ὑπάρχει κι ἕνας πρόσθετος λόγος. Ἄν συγχωρεῖ ἐκείνους ποῦ τοῦ φταῖνε, θά τοῦ συγχωρεῖ καί ὁ Θεός τίς ἁμαρτίες του. Πόσο σπουδαῖο εἶναι αὐτό. Ἡ σωτηρία του ἐξαρτᾶται ἀπό τή στάση του πρός τούς ἐχθρούς του! Ὅταν δέν συγχωροῦμε, ὑποφέρουμε συνεχῶς γιά ὅλα ὅσα μᾶς εἶπαν καί μᾶς ἔκαναν, κουβαλώντας μέσα μας τίς αἰτίες τῆς ἐσωτερικῆς μας ταραχῆς καί ἀναστάτωσης. Τότε ἡ χριστιανική μας συνείδηση γίνεται ἐπικίνδυνα ἐγωκεντρική, γι’ αὐτό καί τελικά αὐτοαναιρεῖται καί ἀκυρώνεται. Ἡ συγχώρηση τῶν ἄλλων ἐλευθερώνει πνευματικά τόν χριστιανό. Σᾶς παρακαλῶ, ἀγαπητοί μου, αὐτά ποῦ εἴπαμε νά γίνουν πράξης• δηλαδή νά συγχωρήσουμε ὅ ἕνας τόν ἄλλο. Καί συγκεκριμένα• νά συγχωρήσουνε οἱ γονεῖς τά παιδιά τους, οἱ διδάσκαλοι τούς μαθητᾶς τους, οἱ Ἱερεῖς τούς ἐνορίτες τους, οἱ ἐπίσκοποι τόν κλῆρο καί τό λαό τους, οἱ ἄντρες τίς γυναῖκες τους, οἱ γυναῖκες τούς ἄντρες τους, και—το πιό δύσκολο— οἱ πεθερές τίς νύφες τουςΟ ἀπόστολος Παῦλος βέβαιά μας συνιστᾶ, ἀσχέτως ἄν κοινωνήσουμε ἤ ὄχι, «ὁ ἥλιος μή ἐπιδυέτω ἐπί τῷ παροργισμῶ ὑμῶν, μηδέ δίδοτε τόπον τῷ διαβόλω» (Ἔφ. 4,27). Δηλαδή ἡ ὁποιαδήποτε ὀργή καί ἀγανάκτηση, δίκαια ἤ μή, πρέπει νά σβήνει πρί δύσει ὁ ἥλιος. Γιατί μετά δέν θά μπορέσουμε νά κοιμηθοῦμε καί τό πρωί θά εἴμαστε καί ἐξουθενωμένοι καί περισσότερο ἐξαγριωμένοι. Καί φυσικά τόν ἐχθρό μας δέν τόν βλάπτουμε μ’ αὐτό, ἀλλά σκοτώνουμε μόνοι μας τόν ἑαυτό μας.Πρότυπο ἀγάπης καί ταπείνωσης ὁ ἴδιος ὁ Χριστός. Ὁ ἴδιος ὁ Λόγος τοῦ Θεοῦ πού ταπεινώθηκε γιά ἐμᾶς λαμβάνοντας τήν ἀνθρώπινη φύση καί  στή συνέχεια θυσιάστηκε γιά τά πλάσματά του πάνω στό Σταυρό ὡς ἄνθρωπος, ζητώντας τήν ἴδια στιγμή ἀπό τό Θεό Πατέρα νά συγχωρέσει τούς σταυρωτές του.Πολύ σημαντικό γιά τήν πνευματική μας οἰκοδομῆ εἶναι ἡ αὐτοκριτική. Ὅσο ὁ ἄνθρωπος γνωρίζει τόν ἑαυτό του, τόσο πολύ ἀναγνωρίζει πόσο ἁμαρτωλός εἶναι. Ἀναγνωρίζοντας λοιπόν ὁ ἄνθρωπος τήν ἁμαρτωλότητά του, πῶς μπορεῖ νά μήν συγχωρέσει ἕνα ὅμοιό του ἁμαρτωλό συνάνθρωπο; Ἡ ἄπειρη καί μακρόθυμη εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ Πατέρα μας ἄς εἶναι πάντα ἡ κινητήριος δύναμη στήν ἀποκατάσταση τῶν σχέσεών μας μέ τούς συνανθρώπους μας. Καί κάθε χριστιανός λογικά σκεπτόμενος γιά τή σωτηρία του, ἐπιποθεῖ τήν καταλλαγή του μέ τό Θεό. Ἐπιθυμεῖ νά συγχωρηθῆ καί νά ἀγαπηθῆ ἀπό τό Θεό διά τῆς μετανοίας. Ἀλλά γιά νά τό πετύχη αὐτό, νά πετύχη τήν συγγνώμη ὑπό τοῦ Θεοῦ, νά πετύχη τήν συμφιλίωσι μαζί του, πρέπει νά τηρήση τόν ὄρο, πού ὁ Χριστός μας μᾶς ἔθεσε στό Εὐαγγέλιό Του: «Ἐάν συγχωρήσουμε, θά συγχωρηθοῦμε». Ἐάν ὅμως θελήσουμε νά ἀρνηθοῦμε τήν συγγνώμη στόν πλησίον μας, στόν συγγενῆ μας, στόν συνάνθρωπό μας, πού ἐνδεχομένως κάπου μας ἔφταιξε, ἐάν ἀποφεύγουμε νά τοῦ τήν δώσουμε, διότι δέν θέλουμε νά ταπεινωθοῦμε, δέν πρόκειται νά πάρουμε τήν συγγνώμη σέ καμμιά περίπτωσι ἀπό τόν Θεό.:O μεγάλος διδάσκαλος τοῦ Γένους, ἅγιος Κοσμᾶς ὅ Αἰτωλός πού  τίμα καί πανυγυριζει σήμερα ἡ Αγία μας Ἐκκλησία μᾶς δίνει, δί ἕνα ὑποθετικό παράδειγμα: «"Ἦλθαν δύο ἄνθρωποι νά ἐξομολογηθοῦν, ὅ Πέτρος καί ὅ Παῦλος. Λέγει ὅ Πέτρος: "Ἔγω, Πνευματικέ, ἀπό τόν καιρό ποῦ γεννήθηκα ὡς τώρα, νηστεύω, προσεύχομαι, κάνω ἐλεημοσύνες καί πολλά ἄλλα καλά, ἄλλα τόν ἐχθρό μου δέν τόν συγχωρῶ". Ἔγω, λέγει ὅ ἅγιος Κοσμᾶς, τόν ἀποφάσισα γιά τήν κόλαση καί ἄν τύχη καί ἀποθάνη νά μήν τόν θάψουν, ἄλλα νά τόν ρίξουν στήν στράτα νά τόν φάγουν ὁ! σκύλοι. "Ἔρχεται καί ὅ Παῦλος καί μοῦ λέγει: "Ἐγώ, Πνευματικέ, ποτέ ἀπό τόν καιρό ποῦ γεννήθηκα δέν ἔκαμα κανένα καλό, ἄλλα ἔχω καμωμένα τόσα φονικά, ἐπόρνευσα μέ τόσες γυναῖκες, ἔκλεψα τόσα πράγματα, ὅλες τίς ἁμαρτίες ἐγώ τίς ἔκαμα, μά τόν ἐχθρό μου τόν συγχωρῶ"». Καί συνεχίζει ὅ ἅγιος Κοσμᾶς: «Νά τί ἔκαμα εἰς αὐτόν: Τόν ἀγκαλίασα καί τόν φίλησα, τοΰ ἔδωσα καί ἄδεια σέ τρεῖς ἥμερες νά μεταλάβη. Ναί, ἀδελφοί μου, ἔτσι ἔκαμα. Διότι ὅ πρῶτος, ὅ Πέτρος, μέ τήν ἔχθρα πού ἐΐχε στήν ψυχή του γιά τόν ἐχθρό του, ὅλα τά καλά πού εἶχε κάμει τά ἔγυρισε καί τά ἔκαμε φαρμάκι τοῦ Διαβόλου. Καί ἔτσι τόν ἀποφάσισα γιά τήν κόλαση. Ἤ συγχώρεση πάλι ποῦ ἔκαμε ὅ Παῦλος τοῦ ἐχθροῦ του, εἶναι ὡσάν μία φλόγα πού ἔκαψε ὅλες τίς ἁμαρτίες του. Καί τόν ἀποφάσισα γιά τόν Παράδεισο νά χαίρεται πάντοτε».. Ἡ συγχώρηση πρόςτούς ἄλλους ἐλευθερώνει πνευματικά τόν χριστιανό.Αὐτήν τήν  πνευματική  ἐλευθερία καί αὐτοκριτική  Σεβασμιωτατε Πατερα καί Δεσπότα καί Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί ἐνοιωσα στήν πνευματική μου ἐν ΧΩ  ΙΗΣΟΥ ζωή,ὅταν ἤμουν γεμάτος ἀπό λογισμούς στενοχώρια καί  πικρία διά τήν κακή συμπεριφορά τῶν συναθρωπων μου  πρός ἔμενα, δίνοντας τήν καταλυτική ἀπάντηση στόν εὐατον μοῦ.Ἐσύ φταῖς πολύκαρπε γιά ὅλα πού σέ συνέβησαν.ΕΝΟΙΩΣΑ ΜΕΑΣΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΑΙΣΘΑΝΟΜΑΙ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΜΙΑ ΑΠΕΡΑΝΤΗ ΧΑΡΑ ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΗΣΥΧΙΑΚΑΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟΝ ΣΥΓΧΩΡΗΣΑ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΖΗΤΗΣΑ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ  ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΣΥΝΑΘΡΩΠΟΥΣ ΜΟΥ ΠΟΥ ΕΠΙΚΡΑΝΑ ΚΑΙ ΕΣΤΕΝΩΧΩΡΗΣΑ. ΕΥΧΗΘΕΙΤΕ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ  ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΕΝ ΧΩ ΙΗΣΟΥ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΖΗΤΩΝΤΑΣ ΤΗΝ ΣΥΓΧΩΡΗΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΕΛΕΟΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ , ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΝΑ ΣΥΓΧΩΡΟΥΜΕ.
ΝΑΙ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ ΧΡΙΣΤΟΣ ΚΑΙ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου