Σάββατο, 13 Σεπτεμβρίου 2014

ΓΙΑΤΙ ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!»










ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΤΑΓΩΝ κ ΜΕΤΕΩΡΩΝ
      IEΡΑ  ΜΟΝΗ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΛΑΟΥ ΑΝΑΠΑΥΣΑ
                                           ΑΓΙΑ ΜΕΤΕΩΡΑ
        ΓΙΑΤΙ  ΚΑΝΟΥΜΕ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ ΤΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ!»
                                            
ΕΥΣΕΒΗΣ ΙΕΡΕΑΣ ΜΑΘΑΙΝΗ
ΣΤΟΝ ΜΙΚΡΟΥΛΗ ΤΟ ΣΗΜΕΙΟ

  ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΣΤΑΓΩΝ κ ΜΕΤΕΩΡΩΝ


ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ
Ο Σταυρός είναι το θέλημα του Πατρός, η δόξα του Μονογενούς, η αγαλλίαση του Πνεύματος, ο κόσμος των αγγέλων, η ασφάλεια της Εκκλησίας, το καύχημα του Παύλου (Άπαντα, 2: 472) «Σταυρός, ὁ φύλαξ πάσης της οἰκουμένης.Σταυρός, ἡ ὡραιότης τῆς Ἐκκλησίας.Σταυρός, βασιλέων τὸ κραταίωμα.Σταυρός, πιστῶν τὸ στήριγμα.Σταυρός, ἀγγέλων ἡ δόξακαι τῶν δαιμόνωντο τραῦμα»
Οἱ λόγοι γιὰ  τοὺς ὁποίους κάνουμε τὸν σταυρὸν  μᾶς  εἶναι πολλοί. Θὰ ἀρκεσθοῦμε  στὴν ἀπαρίθμηση  τῶν κυριωτέρων.α)Ἐκφράζουμε  τὴν εὐγνωμοσύνη μας  πρὸς τὸν Ἰησοῦν Χριστόν.Β)Ζητᾶμε  τὴν Χάριν καὶ τὴν Εὐλογία του, γιὰ νὰ νικήσουμε  τὰ πάθη  καὶ νὰ ἐκδιώξουμε τὸν Πολυμήχανον ἐχθρόν. Γ)Σχηματίζουμε  ἐπάνω μας  τὸν Σταυρὸν γιὰ νὰ σταυρώσουμε  τοὺς κακοὺς λογισμούς, τὶς πονηρὲς ἐπιθυμίες , καὶ τὴν ἀχαλίνωτη  καὶ διεστραμένη θέλησι.
                              ΓΙΑΤΙ ΑΡΡΩΣΤΑΙΝΟΥΜΕ;
   «Ἔν μέρα θλίψεώς μου τὸν θεὸν ἐξεζήτησα»(Ψάλμ. 76,3)
    Ἐπίκαιρο τὸ θέμα τῆς ἀρρώστιας. Πάντοτε ἐπίκαιρο. Ἐπίκαιρο, γιατί κάθε μέρα ὑπάρχουν ἄρρωστοι. Ἄρρωστοι στὰ σπίτια. Ἄρρωστοι στὶς Κλινικές. Ἄρρωστοι στὰ Νοσοκομεῖα. Καὶ ὄχι μόνο φτωχοί, ἄλλα καὶ πλούσιοι. Ὄχι μόνο μικροί, ἄλλα καὶ μεγάλοι. Ὄχι μόνο ὀλιγογράμματοι καὶ ἀγράμματοι, ἄλλα καὶ μορφωμένοι. Ἀπὸ ὅλες τὶς τάξεις. Ὅλοι ἀρρωσταίνουν. Ὅλοι. Ὅλος ὁ κόσμος. Γιατί ὅμως; Μεγάλο τὸ θέμα. Ἄλλα λακωνικὰ θὰ γράψουμε. Μὲ λίγα λόγια. Ἔτσι, ὅπως πάντα. Καὶ ὅσο μποροῦμε ἅπλα καὶ καταληπτά.  Γιατί, λοιπόν, ἀρρωσταίνουμε.Ἐπειδὴ ἁμαρτάνουμε. Αὐτὸ λέει ἢ 'Ἁγία Γραφή. Λέει: «Ὃ ἁμαρτάνων ἔναντί του ποιήσαντος αὐτὸν ἔμπεσοι εἷς χείρας ἰατροῦ» (Σόφ. Σειρὰχ 38, 15). Ὅποιος ἁμαρτάνει θὰ ἀρρωστήσει καὶ θὰ πέσει στὰ χέρια τῶν γιατρῶν. Πολλὲς εἶναι οἱ ἀρρώστιες ποῦ προέρχονται ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες. Πολλές. Ὄχι ὅλες. Αὐτὸ παρατηρεῖ ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος. Γράφει: «Πάντα τὰ νοσήματα ἓξ ἁμαρτημάτων;  Οὒ  πάντα μέν, ἀλλὰ τὰ πλείονα». Στὴν περίπτωση αὐτὴ τὸ φάρμακο τὸ ξέρουμε. Τὸ  εἶπε ὁ Κύριος στὸν παραλυτικό της Βηθεσδᾶ. Θυμηθεῖτε τὰ λόγια του: «Ἴδε ὑγιὴς γέγονας· μηκέτι ἁμάρτανε, ἴνα μὴ χεῖρον σοὶ τί γένηται» (Ἴωαν. ε, 14). Ἄρρωστοι ποῦ γίνατε καλά, μὴ ξαναμαρτάνετε, γιὰ νὰ μὴ σᾶς συμβοῦν χειρότερα. Σᾶς τὸ λέει ὁ Χριστός. Ἀκοῦστε τὴ φράση:  Κάποιος πῆγε νὰ ἐπισκεφθεῖ ἕναν ἄρρωστο. Ὃ ἐπισκέπτης ἐξέφρασε ὅλη του τὴ συμπάθεια καὶ τὴ λύπη γιὰ τὴν ἀρρώστια του. Ἀλλὰ ὁ ἄρρωστός του εἶπε κάτι ποῦ τοῦ ἔκανε ἐντύπωση καὶ ποῦ τὸ θυμόταν σὲ ὅλη του τὴ ζωή. Εἶπε ὁ ἄρρωστος στὸν ἐπισκέπτη του: «Ξέρεις γιατί ὁ Θεὸς μᾶς ἀφήνει, πολλὲς φορές, νὰ πέσουμε στὴν πλάτη; Γιὰ νὰ κοιτάξουμε λίγο καὶ πρὸς τὰ ἄνω!...». Ἔτσι εἶναι. Στὴν ἀνάγκη, στὴν ἀρρώστια, θυμόμαστε τὸ Θεό. Ὃ Δαβὶδ ἔλεγε συχνά: «Ἓν ἥμερα θλίψεώς μου τὸν Θεὸν ἔξεζητησα» (Ψάλμ. 76,3). Στὴ θλίψη μου θυμήθηκα καὶ ζήτησα τὸ Θεό. ΤΑ ΔΥΟ ΤΕΙΧΗ
Γιὰ νὰ μετανοοῦμε: Ἡ θύμιση τοῦ Θεοῦ συντελεῖ, σχεδὸν πάντοτε, στὴ μετάνοια. Οἱ περισσότεροι ἄρρωστοι, μαζὶ μὲ τὴ θεραπεία τους, μετανοοῦν γιὰ τὶς ἁμαρτίες τους καὶ γίνονται ἄλλοι ἄνθρωποι. Καλύτεροι. Ἕνας νέος, ἀπὸ τὸ Νοσοκομεῖο στὸ ὅποιο νοσηλευόταν, ἔγραψε: «Ἐδῶ, ἀνάμεσα στὰ πονεμένα πρόσωπα τῶν συνανθρώπων μου, τὴν πρώτη ἥμερα κατάλαβα τὴ ματαιότητα τοῦ πλούτου. Τὴ δεύτερη ἢ καρδιά μου μαλάκωσε κι ἀπαλλάχτηκα ἀπὸ τὸ σκληρὸ ἐγωισμό. Τὴν τρίτη ἔκλαψα. Τὴν τέταρτη μετανίωσα καὶ σήμερα προσευχήθηκα θερμά». Μία γυναίκα ὁμολόγησε τὸ ἕξης: «Στὸν καιρὸ τῆς ἀρρώστιας μου, ξαπλωμένη στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου, διάβασα πρώτη φορὰ τὸ Εὐαγγέλιο... Ζοῦσα στὸ σκοτάδι κι εἶδα τὸ φῶς. Τὰ θέλγητρα ποῦ ἀπόλαυσα ὡς τώρα εἶναι μηδὲν μπροστὰ στὶς χαρὲς τῆς καθαρῆς ζωῆς». Κι ἕνας ἐργάτης, μακριὰ ἀπὸ τὸ σπίτι του, ὕστερα ἀπὸ μία ἀρρώστια, ἔγραψε στὸ γράμμα ποῦ ἔστειλε στὴ γυναίκα του καὶ στὰ παιδιά του: «Γυναίκα μου καὶ παιδιά μου, μὲ τὴν ἀρρώστια ἔκοψα τὰ βαριὰ ἐλαττώματά μου, δὲν πίνω πιὰ κρασὶ καὶ δὲν βλαστημῶ, μὰ οὔτε γυρίζω ἀργὰ τὶς νύχτες. Σᾶς ἀγαπῶ καὶ σᾶς σκέπτομαι κάθε στιγμή. Παρακαλεῖτε τὸ Θεὸ νὰ σωθῶ καὶ νὰ γυρίσω πάλι κοντά σας».Ἂς τὸ ξαναποῦμε- οἱ ἀρρώστιες φέρνουν τὸν ἄρρωστο, τὶς περισσότερες φορές, κοντὰ στὸ Θεό.  Γιὰ νὰ ταπεινωνόμαστε. Θεὸς μᾶς θέλει ταπεινούς. «Μισητὴ ἔναντι Κυρίου ὑπερηφανία» (Σόφ. Σείρ. 10, 7). Καὶ «δύναται ταπεινῶσαι τοὺς πορευομένους ἓν ὑπερηφανία» (Δᾶν. 4, 34). Μπορεῖ νὰ ταπεινώσει ὅλους τους ὑπερήφανους. Καὶ μπορεῖ νὰ τὸ κάνει αὐτὸ μὲ πολλοὺς τρόπους. Ἕνας τρόπος εἶναι καὶ ἢ ἀρρώστια. ἴδιος ὁ Ἄπ. Παῦλος, κάνοντας λόγο γιὰ κάποια ἀρρώστια ποῦ τὴν ὀνομάζει «σκόλοπα» καὶ ποῦ δὲν μποροῦν νὰ τὴν προσδιορίσουν οἱ ἑρμηνευτές, ὁμολογεῖ ὅτι αὐτὸν τὸ «σκόλοπα» τὸν ἔδωσε ὁ Κύριος, γιὰ νὰ μὴ ὑπερηφανεύεται. Γράφει: «Ἐδόθη μοὶ σκόλοψ τὴ σαρκί... ἴνα μὴ ὑπεραίρωμαι» (Β' Κόρ. ἴβ, 7). Κάτω ἀπὸ τὰ χτυπήματα τῆς ἀρρώστιας ὅλοι σκύβουν τὸ κεφάλι τους καὶ ὁμολογοῦν τὴ μηδαμινότητά τους μπροστὰ στὸ Θεό.
 Για νὰ δοκιμαζόμαστε. Λέμε ὅτι πιστεύουμε καὶ ἀγαποῦμε τὸ Θεό. Πῶς ὅμως θὰ φανεῖ αὐτό; Μόνο μέσα στὶς δοκιμασίες. Καὶ μία ἀπὸ τὶς δοκιμασίες εἶναι καὶ ἢ ἀρρώστια. Ὅποιος μέσα στὴν ἀρρώστια καὶ στὸν πόνο του δὲν γογγύζει καὶ δὲν παραπονεῖται κατὰ τοῦ Θεοῦ, ἄλλα δέχεται σιωπηλὰ τὸ σταυρὸ τῆς δοκιμασίας αὐτῆς, αὐτὸς εἶναι πραγματικὸς χριστιανός. Μόνο αὐτός. Οἱ ἄλλοι ποῦ γογγύζουν δὲν εἶναι. Καὶ ἂς λένε ὅτι εἶναι. Ὅλοι οἱ ἅγιοι πέρασαν δοκιμασίες στὴ ζωή τους. Πολλὲς δοκιμασίες. «Ὥσπερ δοκιμάζεται ἓν καμίνω ἄργυρος καὶ χρυσός, οὕτως ἔκλεκται καρδίαι παρὰ Κυρίω» (Πάρ. 17, 3). Ποιὸ πρῶτο καὶ ποιὸ δεύτερο παράδειγμα νὰ ἀναφέρουμε; Εἶναι τόσα πολλά. Ὅλοι οἱ ἅγιοι καὶ μάρτυρες. Μία ψυχή, λεπρὴ στὸ σῶμα, μέχρι τὴν τελευταία στιγμὴ ἔλεγε: «Πεφιλημένε μου Ἐσταυρωμένε, γι' ἀγάπη σου ὑποφέρω καὶ θὰ τὰ ὑποφέρω ὅλα». Κι ἄλλοτε ἔκανε τραγούδι τὸν πόνο καὶ τραγουδοῦσε: «"Ὢ πόνε, πόσο εἶσαι γλυκύς,ὅταν ὁ Ἰησοῦς μᾶς ἀφήνει νὰ αἰσθανθοῦμε τὴν παρουσία του!».
 Για νὰ γινόμαστε συμπονετικοί. Ἡ ἀρρώστια, ὁ πόνος, μαλακώνει καὶ τὴν πιὸ σκληρὴ καρδιά. Ἄνθρωποι ποῦ πρῶτα περνοῦσαν ἀδιάφοροι μπροστὰ ἀπὸ πονεμένους συνανθρώπους τους, ὕστερα ἀπὸ κάποια τοὺς ἀρρώστια ἄλλαξαν διαγωγή. Ἔγιναν καλοὶ Σαμαρεῖτες καὶ σκύβουν πάνω τους μὲ συμπόνια, ὅπως καὶ ἐκεῖνος, ὁ καλὸς Σαμαρείτης τῆς παραβολῆς στὸν πληγωμένο ὁδοιπόρο. Ὃ ἄρρωστος, μετὰ τὴ θεραπεία του, γίνεται συμπονετικὸς ἄνθρωπος. Κι αὐτὸς εἶναι ἐκεῖνος ποῦ πιὸ πολὺ σκέπτεται καὶ ἐπισκέπτεται τοὺς ἄρρωστους. Αὐτὸς ποῦ ἀρρώστησε καὶ πόνεσε. Για νὰ σκεπτόμαστε τὸν οὐρανό. Ἐδῶ στὴ γῆ εἴμαστε «ξένοι καὶ παρεπίδημοι». Αὐτὸ λέει ὁ Θεὸς μὲ τὸν Ἄπ. Πέτρο. 'Ἐδῶ δὲν ἔχουμε «μένουσαν πόλιν», ὅπως λέγει καὶ ὁ Ἄπ. Παῦλος. πατρίδα μας ἢ αἰώνια εἶναι ὁ οὐρανός. «Τὸ πολίτευμα ἠμῶν ἓν οὔρανοις ὑπάρχει». Τὰ συμφέροντα μᾶς εἶναι στὸν οὐρανό. Συμπέρασμα: Λιγότερα ἀκίνητα στὴ γῆ. Λιγότερα λεφτὰ στὶς Τράπεζες. Τὰ περισσότερα σὲ ἔργα ἀγάπης, φιλανθρωπίας καὶ ἱεραποστολῆς. Μὲ τὸν τρόπο αὐτό, μαζὶ μὲ τὴ μετάνοια, λύνουμε τὸ πρόβλημα τοῦ οὐρανοῦ. Τὸ σπουδαιότερο πρόβλημα.Ἀδελφὴ ψυχή,
Γι' αὐτὸ ἀρρωσταίνουμε: Γιὰ τοὺς λόγους ποῦ εἴπαμε. Σκέψου πάνω στοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ βγάλε τὰ ἀνάλογα συμπεράσματα. Συμπεράσματα, ποῦ εὔχομαι νὰ σὲ ὁδηγήσουν στὸ Σωτήρα μας Ἰησοῦ  Χριστό.
Διά την Ἀντιγραφή: Ἀρχιμ. Πολύκαρπος
Καθηγούμενος:
Ἱερᾶς Μονῆς Ἁγίου Νικολάου Ἀναπαυσᾶ  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου