Τρίτη, 7 Νοεμβρίου 2017

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 12 Νοεμβρίου 2017. (Ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου)

Η' Λουκᾶ (Ἡ παραβολὴ τοῦ καλοῦ Σαμαρείτου)

Αρχαίο κείμενο




ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 25 - 37
25 Καὶ ἰδοὺ νομικός τις ἀνέστη ἐκπειράζων αὐτὸν καὶ λέγων· Διδάσκαλε, τί ποιήσας ζωὴν αἰώνιον κληρονομήσω; 26 ὁ δὲ εἶπε πρὸς αὐτόν· Ἐν τῷ νόμῳ τί γέγραπται; πῶς ἀναγινώσκεις; 27 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Ἀγαπήσεις Κύριον τὸν Θεόν σου ἐξ ὅλης τῆς καρδίας σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ψυχῆς σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς ἰσχύος σου καὶ ἐξ ὅλης τῆς διανοίας σου, καὶ τὸν πλησίον σου ὡς σεαυτόν· 28 εἶπε δὲ αὐτῷ· Ὀρθῶς ἀπεκρίθης· τοῦτο ποίει καὶ ζήσῃ. 29 ὁ δὲ θέλων δικαιοῦν ἑαυτὸν εἶπε πρὸς τὸν Ἰησοῦν· Καὶ τίς ἐστί μου πλησίον; 30 ὑπολαβὼν δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Ἄνθρωπός τις κατέβαινεν ἀπὸ Ἱερουσαλὴμ εἰς Ἰεριχὼ, καὶ λῃσταῖς περιέπεσεν· οἳ καὶ ἐκδύσαντες αὐτὸν καὶ πληγὰς ἐπιθέντες ἀπῆλθον ἀφέντες ἡμιθανῆ τυγχάνοντα. 31 κατὰ συγκυρίαν δὲ ἱερεύς τις κατέβαινεν ἐν τῇ ὁδῷ ἐκείνῃ, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἀντιπαρῆλθεν. 32 ὁμοίως δὲ καὶ Λευῒτης γενόμενος κατὰ τὸν τόπον, ἐλθὼν καὶ ἰδὼν ἀντιπαρῆλθε. 33 Σαμαρείτης δέ τις ὁδεύων ἦλθε κατ’ αὐτὸν, καὶ ἰδὼν αὐτὸν ἐσπλαγχνίσθη, 34 καὶ προσελθὼν κατέδησε τὰ τραύματα αὐτοῦ ἐπιχέων ἔλαιον καὶ οἶνον, ἐπιβιβάσας δὲ αὐτὸν ἐπὶ τὸ ἴδιον κτῆνος ἤγαγεν αὐτὸν εἰς πανδοχεῖον καὶ ἐπεμελήθη αὐτοῦ· 35 καὶ ἐπὶ τὴν αὔριον ἐξελθὼν, ἐκβαλὼν δύο δηνάρια ἔδωκε τῷ πανδοχεῖ καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἐπιμελήθητι αὐτοῦ, καὶ ὅ,τι ἂν προσδαπανήσῃς, ἐγὼ ἐν τῷ ἐπανέρχεσθαί με ἀποδώσω σοι. 36 τίς οὖν τούτων τῶν τριῶν πλησίον δοκεῖ σοι γεγονέναι τοῦ ἐμπεσόντος εἰς τοὺς λῃστάς; 37 ὁ δὲ εἶπεν· Ὁ ποιήσας τὸ ἔλεος μετ’ αὐτοῦ. εἶπεν οὖν αὐτῷ ὁ Ἰησοῦς· Πορεύου καὶ σὺ ποίει ὁμοίως. 

Απόδοση στη Νεοελληνική(Ι. Θ. Κολιτσάρα)



ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ Ι´ 25 - 37
25 Και ιδού, κάποιος νομοδιδάσκαλος εσηκώθηκε και με τον σκοπόν να πειράξη τον Χριστόν και να αποδείξη εις αυτόν ότι δεν γνωρίζει τον νόμον του είπε· “διδάσκαλε, τι πρέπει να κάμω, δια να κληρονομήσω την αιωνίαν ζωήν;” 26 Ο Κυριος δε του είπε· “στον νόμον τι είναι γραμμένον; Πως αντιλαμβάνεσαι αυτό που διαβάζεις στον νόμον;” 27 Ο νομικός δε αποκριθείς είπε· “στον νόμον είναι γραμμένον, να αγαπάς Κυριον τον Θεόν σου με όλην σου την καρδίαν και με όλην σου την ψυχήν και με όλην σου την δύναμιν και με όλον σου τον νουν. (Ολος δε ο ευατός σου, ο νους, η καρδία, η θέλησις, η δραστηριότης σου, το πνεύμα και το σώμα, να πλημμυρίζουν από την αγάπην προς τον Θεόν). Να αγαπάς δε και τον πλησίον σου, όπως τον ευατόν σου”. 28 Είπε δε προς αυτόν ο Κυριος· “πολύ ορθά απήντησες· έτσι να κάνης και θα κληρονομήσης την αιώνιον ζωήν”. 29 Εντροπιασμένος ο νομικός διότι εφάνηκε εις τα μάτια των άλλων ότι δια ζήτημα πολύ γνωστόν ηρώτησεν τον Χριστόν, ηθέλησε να δικαιολογηθή και είπε προς τον Ιησούν· “και ποιός είναι ο πλησίον μου, που πρέπει να αγαπώ σαν τον ευατόν μου;” 30 Επήρε δε ο Ιησούς, εξ αφορμής αυτής της ερωτήσεως, πάλιν τον λόγον και είπε την παραβολήν· “Ενας άνθρωπος κατέβαινε από την Ιερουσαλήμ εις την Ιεριχώ και έπεσε εις τα χέρια ληστών, οι οποίοι, αφού του επήραν τα χρήματα, τον εγύμνωσαν, τον επλήγωσαν και έφυγαν, αφήσαντες αυτόν μισοπεθαμένον. 31 Κατά σύμπτωσιν ένας ιερεύς κατέβαινε στον δρόμον εκείνον και, μολονότι είδε τον τραυματίαν, τον επροσπέρασε, χωρίς να του δώση καμμίαν βοήθειαν. 32 Το ίδιο και κάποιος Λευΐτης, όταν έφθασε στο μέρος εκείνο, επλησίασε τον πληγωμένον, τον είδε, αλλά τον επροσπέρασε ασυγκίνητος. 33 Ενας όμως Σαμαρείτης, ο όποιος περνούσε από τον δρόμον εκείνον, ήλθε στο μέρος, όπου κατέκειτο μισοπεθαμένος ο τραυματίας, τον είδε και τον εσπλαγχνίσθηκε. 34 Επλησίασε κοντά του, έδεσε με προσοχήν πολλήν τα τραύματά του, αφού προηγουμένως τα έπλυνε και τα άλειψε μα λάδι και κρασί, τον ανέβασεν στο ζώον του, τον επήγε εις κάποιο πανδοχείον και τον επεριποιήθηκε ο ίδιος. 35 Την άλλην δε ημέρα εβγήκεν από το δωμάτιον του τραυματίου, όπου είχε διανυκτερεύσει, έβγαλε δύο δηνάρια, τα έδωσε στον ξενοδόχον και του είπε· Περιποιήσου τον, με όσην επιμέλειαν ημπορείς. Και ο,τι εξοδέψεις παραπάνω, εγώ, όταν επιστρέψω από την πατρίδα μου, θα σου το πληρώσω σαν προσωπικόν μου χρέος. 36 Λοιπόν, ηρώτησε τότε ο Κυριος τον νομοδιδάσκαλον, ποιός από τους τρεις αυτούς νομίζεις, ότι εφάνηκε πραγματικός πλησίον και αδελφός δια τον άνθρωπον αυτόν, που είχε πέσει στα χέρια των ληστών;” 37 Εκείνος δε είπε· “αυτός που έκαμε πράξιν ευσπλαγχνίας και αγάπης προς εκείνον”. Είπε λοιπόν εις αυτόν ο Ιησούς· “πήγαινε και συ και πράττε όμοια με αυτόν. (Κανε το καλόν με αγάπην προς όλους, είτε Ιουδαίοι είναι είτε Σαμαρείται είτε φίλοι είτε εχθροί”).

Το Ιερό Κήρυγμα



Η Παραβολή του καλού Σαμαρείτη που ακούσαμε από την σημερινή Ευαγγελική περικοπή, είναι ένας υπέροχος ύμνος προς την αληθινή και έμπρακτη αγάπη. Η άριστη συμπεριφορά του καλού Σαμαρείτη προς τον πάσχοντα, ανήμπορο και πονεμένο συνάνθρωπό του μας συγκινεί ιδιαίτερα και μας τονίζει ότι η πίστη μας είναι γνήσια όταν συνοδεύεται από έργα αγάπης διαφορετικά είναι νεκρή.
Την αφορμή για την διήγηση αυτή έδωσε στον Κύριο ένας νομικός, ένας γνώστης του νόμου, ένας θεολόγος του ιουδαϊσμού θα λέγαμε σήμερα. Αυτός Τον πλησίασε και θέλοντας να Τον πειράξει Τον ρώτησε τι θα πρέπει να κάνει για να κληρονομήσει την αιώνια ζωή. Και ο Κύριος τον παρέπεμψε στον νόμο που τους παρέδωσε ο Μωυσής, τον οποίο γνώριζε πολύ καλά.
Αβίαστα τότε ο νομικός απάντησε ότι για την απόκτηση της αιώνιας ζωής απαιτείται κυρίως αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον. Στην επιθυμία του νομικού να πληροφορηθεί για την έννοια της λέξεως «πλησίον» ο Κύριος απάντησε με την καταπληκτική παραβολή του καλού Σαμαρείτη.
Ένας ταξιδιώτης, έπεσε σε χέρια ληστών. Αυτοί του πήραν τα ρούχα, τον χτύπησαν και τον άφησαν μισοπεθαμένο. Δυο περαστικοί ιερωμένοι που έτυχε να τον δουν δεν του έδωσαν σημασία. Ο καλός Σαμαρείτης όμως τον πόνεσε, του περιποιήθηκε τις πληγές και τον μετέφερε σε ξενοδοχείο πληρώνοντας τα έξοδα της διαμονής του. Έτσι, γίνεται κατανοητό ότι πραγματικός «πλησίον» ήταν αυτός που συμπόνεσε τον συνάνθρωπο και του στάθηκε στην συμφορά του.
Και εμείς τώρα δεν αρκεί να γνωρίζουμε μόνο τον νόμο του Θεού, να τον αποδεχόμαστε ως αληθινό και να υστερούμε στην έμπρακτη εκδήλωση αγάπης προς τον συνάνθρωπο. Δεν δικαιώνονται αυτοί που γνωρίζουν μόνο τον νόμο του Θεού, αλλά αυτοί που τον εφαρμόζουν.
Η εκδήλωση της αγάπης μας δεν έχει όρια. Δεν περιορίζεται μόνο στα συγγενικά και φιλικά μας πρόσωπα. Επεκτείνεται σε όλους ανεξάρτητα από συγγένεια, ηλικία, φύλλο, κοινωνική τάξη, πατρίδα και θρησκεία. Ο χριστιανός στο πρόσωπο του αδελφού του πρέπει να βλέπει τον ίδιο τον Θεό του. Δεν αποβλέπει σε κάποια ανταπόδοση ούτε στον έπαινο των άλλων. Κάνει το χριστιανικό του καθήκον χωρίς να υπολογίζει κόπους και θυσίες. Στις δύσκολες αυτές ώρες του καθήκοντος σκεπτόμαστε την αγάπη που έδειξε ο Θεός σε όλους μας και κάνουμε αυτό που θα έκανε και ο Ίδιος στην θέση μας.
Όλοι μας είμαστε καλοί στην θεωρία, στην πράξη υστερούμε. Πρέπει να υπερβαίνουμε τους εαυτούς μας και να προχωρούμε στο υπέρτατο καθήκον της αγάπης χωρίς υπολογισμούς και χωρίς να θέτουμε κάποια όρια. Οι άνθρωποι έχουν χορτάσει από τα λόγια και χρειάζονται έργα. Εφαρμόζοντας πρακτικά τον νόμο του Θεού βοηθούμε τους γύρω μας να βρουν τον βηματισμό τους, να δουν ότι η Πίστη μας είναι αληθινή και ζωντανή.
Στην σημερινή συγκυρία με την οικονομική κρίση που βιώνουμε όλοι μας η υλική βοήθεια είναι απαραίτητη. Πάντα όμως πρέπει να προσφέρουμε την δυνατότητα στον διπλανό μας να αισθανθεί την παρουσία και την αγάπη του Θεού. Έτσι, θα τον βοηθήσουμε να έχει την ελπίδα του στον Θεό ώστε όταν παρέλθει η δύσκολη οικονομική συγκυρία να εξακολουθήσει να ελπίζει «εις Θεόν ζώντα».
Ακούμε από πολλούς ότι η κρίση που περνάμε είναι κυρίως πνευματική και ηθική. Και αυτή είναι η πραγματικότητα. Ξεφύγαμε πολύ από την Πίστη και τον τρόπο ζωής των προγόνων μας. Μάθαμε την καλοπέραση και τον εύκολο δρόμο. Ξεχάσαμε την κακοπάθεια, την ασκητική οδό της Εκκλησίας μας, και επιδοθήκαμε στις υλικές απολαύσεις χωρίς μέτρο και όρια. Τώρα δυσκολευόμαστε και μας φαίνονται οι δυσκολίες που περνάμε σαν βουνό.
Ο καλός Σαμαρείτης έκανε το χρέος του χωρίς να υπολογίσει κόπο χρήματα και καθυστέρηση. Το θεώρησε αδιανόητο να προσπεράσει αδιάφορα τον κακοποιημένο αδελφό του. Γνώριζε καλά ότι αν τον άφηνε και εκείνος γρήγορα θα τον εύρισκε ο θάνατος. Έτσι ,χωρίς δεύτερη σκέψη τον βοήθησε να κρατηθεί στη ζωή.
Οι Άγιοι Πατέρες λένε ότι Καλός Σαμαρείτης είναι ο Χριστός. Στη θέση του κακοποιημένου από τους ληστές βάζουν όλους τους ανθρώπους που τραυματίστηκαν από την αμαρτία και σώθηκαν με την σταυρική θυσία του Χριστού.
Μακάρι μέσα από τις δυσκολίες που περνούμε να κατανοήσουμε αυτές τις αλήθειες να έλθουμε και πάλι κοντά στο Θεό και τον πλησίον και τότε η κρίση αυτή θα γίνει η μεγάλη ευκαιρία να ξαναβρούμε τον δρόμο μας και να επιστρέψουμε στον Θεό και τότε θα υπομείνουμε με καρτερία και ελπίδα όλα τα δεινά μέχρι να τα περάσουμε με την βοήθεια του Θεού και να ξαναβρούμε την ανθρωπιά και την αξιοπρέπειά μας, Αμήν!


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου