Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 29 Ιανουαρίου 2017. (Η Θεραπεία τῆς θυγατρὸς τῆς Χαναναίας)




Κυριακή 29 Ιανουαρίου 2017

ΙΖ´ Ματθαίου - Θεραπεία τῆς θυγατρὸς τῆς Χαναναίας.


Αρχαίο κείμενο


ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΕ´ 21 - 28
21 Καὶ ἐξελθὼν ἐκεῖθεν ὁ Ἰησοῦς ἀνεχώρησεν εἰς τὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος. 22 καὶ ἰδοὺ γυνὴ Χαναναία ἀπὸ τῶν ὁρίων ἐκείνων ἐξελθοῦσα ἐκραύγασεν αὐτῷ λέγουσα· Ἐλέησόν με, Κύριε, υἱὲ Δαυῒδ· ἡ θυγάτηρ μου κακῶς δαιμονίζεται. 23 ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον. καὶ προσελθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἠρώτουν αὐτὸν λέγοντες· Ἀπόλυσον αὐτήν, ὅτι κράζει ὄπισθεν ἡμῶν. 24 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἀπεστάλην εἰ μὴ εἰς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. 25 ἡ δὲ ἐλθοῦσα προσεκύνησεν αὐτῷ λέγουσα· Κύριε, βοήθει μοι. 26 ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· Οὐκ ἔστι καλὸν λαβεῖν τὸν ἄρτον τῶν τέκνων καὶ βαλεῖν τοῖς κυναρίοις. 27 ἡ δὲ εἶπε· Ναί, Κύριε, καὶ γὰρ τὰ κυνάρια ἐσθίει ἀπὸ τῶν ψιχίων τῶν πιπτόντων ἀπὸ τῆς τραπέζης τῶν κυρίων αὐτῶν. 28 τότε ἀποκριθεὶς ὁ Ἰησοῦς εἶπεν αὐτῇ· Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις. καὶ ἰάθη ἡ θυγάτηρ αὐτῆς ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης.

 Απόδοση στη Νεοελληνική (Ι. Θ. Κολιτσάρα)


ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ ΙΕ´ 21 - 28
21 Αναχωρήσας δε από εκεί ο Ιησούς επήγε εις τα μέρη Τυρου και Σιδώνος. 22 Και ιδού μία γυναίκα Χαναναία, εβγήκε από τα όρια της περιοχής εκείνης και με μεγάλην κραυγήν του έλεγεν· “ελέησέ με, Κυριε υιέ του Δαυΐδ· η κόρη μου βασανίζεται φρικτά από πονηρόν δαιμόνιον”. 23 Εκείνος δε δεν της είπε ούτε μίαν λέξιν εις απάντησιν. Προσήλθαν προς αυτόν οι μαθηταί του και τον παρακαλούσαν, λέγοντες· “άκουσε την παράκλησίν της, λυπήσου την, κάμε της αυτό που με τόσον σπαραγμόν σου ζητεί, και άφησέ την να φύγη, διότι μας ακολουθεί από κοντά και κράζει”. 24 Εκείνος απήντησε· “δεν έχω σταλή παρά μόνον για τα χαμένα πρόβατα του Ισραηλιτικού λαού”. 25 Αυτή δε ήλθε τότε εμπρός στον Ιησούν, εγονάτισε με ευλάβειαν και είπε· “Κυριε, βοήθησέ με”. 26 Εκείνος απήντησε και είπε· “δεν είναι καλόν να πάρη κανείς το ψωμί από τα τέκνα του και να το ρίψη εις τα σκυλάκια”. 27 Εκείνη δε είπε· “ναι, Κυριε, σωστό είναι αυτό· αλλά και τα σκυλάκια τρώγουν από τα ψίχουλα, που πέφτουν από το τραπέζι των κυρίων των”. 28 Οταν δε ο Ιησούς ήκουσε αυτούς τους γεμάτους πίστιν και ταπείνωσιν λόγους, είπε· “ω γύναι, μεγάλη είναι η πίστις σου! Ας γίνη προς χάριν σου, όπως ακριβώς θέλεις”. Και εθεραπεύθη η κόρη της από την στιγμήν εκείνην.


Το Ιερό Κήρυγμα


Κυριακή ΙZ΄Ματθαίου – Το παράδειγμα της Χαναναίας
1. Μᾶς ἀκούει ὁ Θεός;
Τὸ σημερινὸ ἱερὸ Εὐαγγέλιο μᾶς περιέγραψε τὸ δράμα μιᾶς πονεμένης μάννας· τῆς Χαναναίας – γυναίκας δηλαδὴ ποὺ κατοικοῦσε σὲ γειτονικὴ εἰδωλολατρικὴ χώρα – ἡ ὁποία πλησίασε μὲ πόνο καὶ ἀγωνία τὸν Κύριο καὶ Τὸν παρακάλεσε  νὰ θεραπεύσει τὴ δαιμονισμένη κόρη της.
Τὸ περίεργο ὅμως εἶναι ὅτι ὁ Κύριος, ποὺ ἀκόμη  καὶ στὸν παραμικρὸ ἀναστεναγμὸ ἔσκυβε πάντα πρόθυμα μὲ καλοσύνη καὶ στοργὴ πάνω στὸν  πόνο, στὴ μάννα αὐτὴ οὔτε ποὺ γύρισε τὸ βλέμμα Του. «Ὁ δὲ οὐκ ἀπεκρίθη αὐτῇ λόγον». Ἐξακολούθησε νὰ βαδίζει στὸν ἀπόμερο ἐκεῖνο δρόμο κοντὰ στὰ μέρη Τύρου καὶ Σιδῶνος χωρὶς νὰ τῆς δίνει σημασία. Ἀπόρησαν οἱ μαθητές Του.

Στὸ μεταξὺ ἡ δύστυχη γυναίκα ἐπανελάμβανε τὴν κραυγή της πάλι καὶ πάλι...Ὑπάρχουν πράγματι μερικὲς στιγμὲς ποὺ ἴσως ἀναρωτιόμαστε: «Ἄραγε ἀκούει ὁ Θεὸς τὴνπροσευχή μου; Καὶ τότε γιατί δὲν ἔκανε αὐτὸ ποὺ Τὸν παρακάλεσα;»...
Ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος μᾶς ἀπαντᾶ: «Ὁ Θεός, ποὺ φροντίζει περισσότερο γιὰ τὴ σωτηρία σου, δὲν προσέχει μόνο τὴν αἴτηση, ἀλλὰ καὶ πρωτίστως ἐξετάζει τὸ συμφέρον σου. Ἐὰν οἱ σαρκικοὶ γονεῖς δὲν δίνουν ὅλα ὅσα ζητοῦν τὰ παιδιά τους, ὄχι διότι τὰ καταφρονοῦν, ἀλλ’ ἀντιθέτως ἀπὸ ἀληθινὸ ἐνδιαφέρον, πολὺ περισσότερο ὁ Θεός, ὁ Ὁποῖος καὶ περισσότερο ἀγαπᾶ καὶ περισσότερο ἀπὸ κάθε ἄλλον γνωρίζει, κάνει ὅ,τι εἶναι συμφέρον».
Συνεπῶς, ὅταν ὁ Κύριος δὲν ἀπαντᾶ ἀμέσως σ’ αὐτὸ ποὺ τοῦ ζητοῦμε, τὸ κάνει γιὰ τὸ συμφέρον μας. Ἐκεῖνο ποὺ χρειάζεται ἐκ μέρους μας εἶναι ὑπομονὴ καὶ ἀπόλυτη ἐμπιστοσύνη στήν Πρόνοιά Του.
2. Επιμένουμε στὴν προσευχὴ
Στὴν περίπτωση τῆς Χαναναίας ὁ Κύριος Ἰησοῦς μὲ τὴ θεϊκή Του σκέψη κάτι ἄλλο, μεγαλύτερο ἀπὸ μιὰ ἁπλὴ θεραπεία προγραμμάτιζε. Ἤθελε νὰ ἀφήσει νὰ λάμψει ἡ μοναδικὴ ἀρετὴ αὐτῆς τῆς γυναίκας, ἡ ὁποία μάλιστα προερχόταν ἀπὸ τὸν εἰδωλολατρικὸ κόσμο.
Ἡ ἀξιοθαύμαστη ἀρετή της εἶναι ἡ ἐπίμονη ἱκεσία της. Ἡ πονεμένη μάννα δὲν ἀποθαρρύνθηκε ἀπὸ τὴ σιωπὴ τοῦ Κυρίου, ἀλλὰ συνέχισε νὰ Τὸν παρακαλεῖ. Ἐπέμεινε προκειμένου νὰ λάβει αὐτὸ ποὺ ζητοῦσε. Ἔκανε μάχη γιὰ ν’ ἀποσπάσει τὸ ἔλεος τοῦ Χριστοῦ.
Μεγάλο ὅπλο ἡ προσευχή! Ἀρκεῖ νὰ μὴ γίνεται τυπικὰ καὶ μηχανικὰ ἀλλὰ μὲ θέρμη καὶ ἐπιμονή. Μόνο τότε ἡ προσευχή μας θὰ κάνει θαύματα στὴ ζωή μας καὶ θὰ ἀποβεῖ πρὸς ὄφελος δικό μας ἀλλὰ καὶ τοῦ περιβάλλοντός μας.  Ἄλ λωστε ὑπάρχει μεγαλύτερη ὠφέλεια ἀπὸ τὸ νὰ ζοῦμε σὲ σταθερὴ  ἐπικοινωνία μὲ τὸν ἅ γιο Θεό μὲ τὴν προσευχή;...
3. Η ταπείνωση ἑλκύει τὴ θεία Χάρη
Ἡ θερμὴ ἐπιμονὴ τῆς Χαναναίας δὲν εἶχε πεῖσμα, προπέτεια ἢ ἐγωισμό. Ἦταν συνυφασμένη μὲ μιὰ ἄλλη ἐκπληκτικὴ ἀρετή: τὴν ταπείνωση.
Καὶ πράγματι κάποια στιγμή, ἀφοῦ ἡ Χαναναία ἐπέμεινε πάρα πολύ, στράφηκε ὁ Κύριος καὶ τῆς εἶπε:
–Δὲν εἶναι καθόλου σωστὸ νὰ πάρει κανεὶς τὸ ψωμὶ ἀπ’ τὰ παιδιά του, γιὰ νὰ τὸ ρίξει στὰ σκυλάκια. Ἐσεῖς οἱ εἰδωλολάτρες ἔχετε παραστρατήσει‧ μὴ ζητᾶτε λοιπὸν τὶς εὐλογίες ποὺ ἀπολαμβάνουν τὰ παιδιὰ τοῦ Θεοῦ, ὁ λαὸς τοῦ Ἰσραήλ.
Στὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Κυρίου ἡ Χαναναία δὲν λύγισε, δὲν προσβλήθηκε, δὲν ἀγανάκτησε. Μὲ βαθιὰ ταπείνωση, εὐλάβεια ἀλλὰ καὶ εὐφυΐα ἀπάντησε:
–«Ναί, Κύριε». Δέχομαι ὅτι εἶμαι σκυλάκι καὶ δὲν ἔχω δικαίωμα νὰ φάω τὸ ψωμὶ τῶν παιδιῶν Σου. Μέσα σ’ ἕνα σπίτι ὅμως καὶ τὰ σκυλάκια τρῶνε ἀπὸ τὰ ψίχουλα ποὺ πέφτουν ἀπὸ τὸ τραπέζι τῶν κυρίων τους. 
Τί μεγάλη ταπείνωση! Τὴν ὀνόμασε «κυνάριον», σκυλάκι ἀνάξιο λόγου, κι ἐ -κείνη δὲν παρεξηγήθηκε. Δὲν  σηκώθηκε νὰ φύγει ὀργισμένη. Παραδέχθηκε τὰ ὑποτιμητικὰ λόγια καὶ τὰ μετέτρεψε σὲ ἐπιχείρημά της. Μὲ ταπεινὴ πίστη ὑποτάχθηκε στὸ θέλημα τοῦ Κυρίου καὶ ἀξιώθηκε νὰ λάβει τὴ μεγάλη δωρεά. Ὁ Κύριος ὄχι μόνο θεράπευσε τὴ βασανισμένη κόρη της, ἀλλὰ καὶ ξέσπασε σὲ ὕμνο τῆς πίστεώς της!
–«Ὦ γύναι, μεγάλη σου ἡ πίστις! γενηθήτω σοι ὡς θέλεις», τῆς εἶπε.
Συγκλονιστικὰ λόγια! Τὰ ὁποῖα καὶ φανερώνουν γιὰ ποιὸ λόγο ὁ Κύριος καθυστέρησε τόσο πολὺ νὰ ἀπαντήσει στὶς δραματικὲς ἐκκλήσεις της. Πίστη μεγάλη, ἐπιμονὴ θαυμαστή, ταπείνωση ὑπέροχη, νά τὸ μεγαλεῖο τῆς Χαναναίας!
Αὐτὴ ἡ ταπείνωση ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο ὅλων τῶν ἀρετῶν καὶ τὴν ἐγγύηση τῆς θείας Χάριτος καὶ εὐλογίας. Ἂς στηρίζουμε λοιπὸν κι ἐμεῖς τὴν πίστη καὶ τὴν προσευχή μας στὴν ταπεινὴ ὑποταγὴ στὸν παντοδύναμο καὶ πάνσοφο Θεὸ Πατέρα. Καὶ τότε Ἐκεῖνος θὰ μᾶς χαρίζει ἁπλόχερα ὅ,τι εἶναι καλύτερο καὶ πιὸ συμφέρον μας στὴ ζωή μας.
Ο ΣΩΤΗΡ, 1/02/2013

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 22 Ιανουαρίου 2017. (Ὁ Ζακχαῖος σώζεται)



ΙΕ´ Λουκᾶ - Ὁ Ζακχαῖος σώζεται. 
 Αρχαίο κείμενο

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΘ´ 1 - 10
1 Καὶ εἰσελθὼν διήρχετο τὴν Ἰεριχώ· 2 καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι καλούμενος Ζακχαῖος, καὶ αὐτὸς ἦν ἀρχιτελώνης, καὶ οὗτος ἦν πλούσιος, 3 καὶ ἐζήτει ἰδεῖν τὸν Ἰησοῦν τίς ἐστι, καὶ οὐκ ἠδύνατο ἀπὸ τοῦ ὄχλου, ὅτι τῇ ἡλικίᾳ μικρὸς ἦν. 4 καὶ προδραμὼν ἔμπροσθεν ἀνέβη ἐπὶ συκομορέαν, ἵνα ἴδῃ αὐτόν, ὅτι δι’ ἐκείνης ἤμελλε διέρχεσθαι. 5 καὶ ὡς ἦλθεν ἐπὶ τὸν τόπον, ἀναβλέψας ὁ Ἰησοῦς εἶδεν αὐτόν καὶ εἶπεν πρὸς αὐτόν· Ζακχαῖε, σπεύσας κατάβηθι· σήμερον γὰρ ἐν τῷ οἴκῳ σου δεῖ με μεῖναι. 6 καὶ σπεύσας κατέβη, καὶ ὑπεδέξατο αὐτὸν χαίρων. 7 καὶ ἰδόντες πάντες διεγόγγυζον λέγοντες ὅτι παρὰ ἁμαρτωλῷ ἀνδρὶ εἰσῆλθε καταλῦσαι. 8 σταθεὶς δὲ Ζακχαῖος εἶπε πρὸς τὸν Κύριον· Ἰδοὺ τὰ ἡμίση τῶν ὑπαρχόντων μου, Κύριε, δίδωμι τοῖς πτωχοῖς, καὶ εἴ τινός τι ἐσυκοφάντησα, ἀποδίδωμι τετραπλοῦν. 9 εἶπε δὲ πρὸς αὐτὸν ὁ Ἰησοῦς ὅτι σήμερον σωτηρία τῷ οἴκῳ τούτῳ ἐγένετο, καθότι καὶ αὐτὸς υἱὸς Ἀβραάμ ἐστιν· 10 ἦλθε γὰρ ὁ υἱὸς τοῦ ἀνθρώπου ζητῆσαι καὶ σῶσαι τὸ ἀπολωλός.

Απόδοση στη Νεοελληνική (Ι. Θ. Κολιτσάρα)


ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΘ´ 1 - 10
1 Και αφού εισήλθε εις την Ιεριχώ, διέβαινε την πόλιν. 2 Και ιδού υπήρχεν εκεί ένας άνθρωπος, ονόματι Ζακχαίος, και αυτός ήτο αρχιτελώνης και πολύ πλούσιος. 3 Και εζητούσε να ιδή τον Ιησούν, ποίος είναι, και δεν ημπορούσε ένεκα του πολλού πλήθους, διότι αυτός ήτο μικρός κατά το ανάστημα. 4 Και αφού έτρεξε εμπρός, ανέβηκε εις μία συκομορέαν, χωρίς να λογαριάση την θέσιν και την ηλικίαν του, δια να ίδη τον Ιησούν, διότι από τον δρόμον εκείνον θα επερνούσε. 5 Και ο Κυριος αμέσως μόλις έφθασε στον τόπον της συκομορέας, ύψωσε τα μάτια του, τον είδε και είπε προς αυτόν· “Ζακχαίε, κατέβα γρήγορα, διότι σήμερα πρέπει να μείνω στο σπίτι σου”. 6 Και ο Ζακχαίος κατέβηκε γρήγορα και τον υπεδέχθη με μεγάλην χαράν. 7 Και όταν είδαν το γεγονός αυτό, εγόγγυζαν όλοι μεταξύ των και με αγανάκτησιν έλεγαν, ότι εμπήκε να καταλύση στο σπίτι αμαρτωλού ανθρώπου. 8 Εστάθη δε ο Ζακχαίος εμπρός στον Κυριον και του είπε· “Κυριε, ιδού, τα μισά από τα υπάρχοντά μου τα δίδω στους πτωχούς. Και αν τυχόν, σαν τελώνης που είμαι, αδίκησα με ψευδείς μαρτυρίας κάποιον και εισέπραξα περισσότερα, του τα επιστρέφω τετραπλάσια”. 9 Ο Ιησούς ιδών την ειλικρινή μετάνοιαν του Ζακχαίου είπε προς αυτόν ότι “σήμερον στο σπίτι τούτο ήλθε σωτηρία εκ μέρους του Θεού, διότι και αυτός ο αρχιτελώνης είναι απόγονος του Αβραάμ, ο οποίος είχε λάβει από τον Θεόν υποσχέσεις δια την σωτηρίαν των απογόνων του. 10 Διότι ο υιός του ανθρώπου ήλθε να αναζητήση και σώση τον αμαρτωλόν άνθρωπον, που ομοιάζει με το χαμένο πρόβατο”. 



Το Ιερό Κήρυγμα


ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΕ΄ ΛΟΥΚΑ

«Του Ζακχαίου»
Αν κανείς διαβάσει το Ευαγγέλιο του αποστόλου Λουκά, αγαπητοί μου αδελφοί, θα δε ότι η μεταστροφή του Ζακχαίου είναι το τελευταίο μεγάλο θαύμα που κάνει ο Ιησούς Χριστός πριν εισέλθει στα Ιεροσόλυμα για το πάθος και την Ανάστασή Του. Αυτό λοιπόν το γεγονός μας υπενθυμίζει η Αγία μας Εκκλησία σήμερα και μας ζητά να στοχαστούμε με αφορμή αυτό και για τη δική μας ζωή.

Ο Ιησούς διέρχεται την Ιεριχώ και κάποιος άνθρωπος, ο Ζακχαίος θέλει να τον δει. Η περιγραφή του Ζακχαίου είναι χαρακτηριστική. Ήταν πλούσιος και αρχιτελώνης, δηλαδή ασκούσε ένα επάγγελμα ιδιαίτερα αποκρουστικό για την εποχή του. Οι τελώνες, οι εφοριακοί κατά κάποιο τρόπο της εποχής, ουσιαστικά δυνάστευαν τους πολίτες διεκδικώντας φόρους δυσβάστακτους. Επιπλέον το γεγονός ότι ήταν αναγκασμένοι να συνδιαλέγονται με τον κατακτητή της Ιουδαίας τον Ρωμαίο διοικητή, τους έκανε ακόμη πιο μισητούς από τους συμπολίτες τους που τους θεωρούσαν ακάθαρτους που από την άλλη όμως δεν αντιδρούσαν καθώς φοβούνταν την οικονομική ευμάρεια τους. Ένας τέτοιος άνθρωπος, βουτηγμένος μέσα στην αδικία και τη πλεονεξία ακούει ότι από τον τόπο του θα περάσει ο Ιησούς Χριστός. Όμως ζητά να Τον δει θέλει ακόμη και αυτός να τον αντικρύσει να δει ποιος είναι. Αψηφά το γεγονός του πλούτου του και αποφασίζει να ανέβει πάνω σε μια συκιά για να δει έστω και από μακριά τον Σωτήρα. Όταν ο Ιησούς περνά κάτω από το δένδρο δεν αφήνει το πλάσμα του στη τύχη του άλλα καλεί κοντά του τον Ζακχαίο, λέγοντας του ότι θα φιλοξενηθεί στο σπίτι του αυτού που όλοι θεωρούν ακάθαρτο. Οι περίοικοι διαμαρτύρονται για τη στάση του Ιησού. Τότε ο Ζακχαίος δικαιώνει αυτή την επιλογή του Χριστού με μία δημόσια αναγγελία. Το σπίτι του Ζακχαίου μετατρέπεται από άντρο ανομίας και αδικίας, σε χώρο ελεημοσύνης και ευεργεσίας.
Μας δίνεται λοιπόν μέσα από την περικοπή που διαβάσαμε η δυνατότητα να κατανοήσουμε για μία ακόμη φορά πώς ο Ιησούς Χριστός με την επί γης παρουσία Του, αλλά και με την ανά τους αιώνες ενέργεια Του, αλλάζει προς το συμφέρον την Ιστορία του ανθρώπου. Ο Ζακχαίος όπως είδαμε έχει μία συγκεκριμένη πολιτεία, ένα συγκεκριμένο τρόπο φέρεσθαι, που αν και του εξασφαλίζει μία οικονομική επιφάνεια, εντούτοις τον απομονώνει από το περιβάλλον γύρω του. Ιδιαίτερα στις μέρες μας και τον τόπο μας πρέπει να τονίζεται το παράδειγμα του Ζακχαίου, ο οποίος είναι έτοιμος να ενεργήσει άνομα και άδικα προς τους αδελφούς του, αδιαφορώντας για το κοινωνικό καλό, αλλά και φανερώνοντάς μας ότι τέτοιες συμπεριφορές διαλύουν τις ανθρώπινες σχέσεις, καταστρέφουν τον κοινωνικό ιστό φέρνοντας το μίσος και την πικρία στους ανθρώπους. Ο Ζακχαίος δεν μπορεί να συμπορευτεί με την κοινότητα του στη συνάντηση με το Θεό. Πρέπει να ανέβει πάνω σ’ ένα δένδρο, απομονωμένος, αμήχανος, εγκλεισμένος στο φαύλο κύκλο του εγωισμού του.
Το καλό για μας είναι ότι ο Ιησούς Χριστός μπορεί να σπάσει αυτά τα δεσμά του εγωισμού και της ανομίας: «Ζακχαίε σπεύσας κατάβηθι». Με λίγες λέξεις μπορεί να αλλάξει, ως Κύριος αυτού εδώ του κόσμου, το ρου του. Ο Ζακχαίος καλείται κοντά στον Ιησού, καλείται να γίνει ο άνθρωπός Του, ο συνεργός Του, ο οικείος Του. Να γίνει εκείνος που θα γεμίζει την καρδία του προσφέροντας, αδειάζοντας τις αποθήκες του, που δε θα αναζητά την αυτόεκπλήρωση βασανίζοντας τους γύρω του, αλλά υπηρετώντας τους. Η κατάβαση αυτή του Ζακχαίου, η μεταστροφή του είναι έργο που θέλει γενναιότητα, πίστη σε ανώτερα ιδανικά, ελπίδα σε ένα καλύτερο μέλλον. Αυτά τα στοιχεία μόνο η παρουσία του Ιησού Χριστού μας μπορεί να τα εμπνεύσει.
Η παρουσία αυτή του Χριστού είναι απαραίτητη λοιπόν σε κάθε εποχή. Ένα ερώτημα είναι πώς φαίνεται αυτή η παρουσία μέσα στο ιστορικό γίγνεσθαι Πώς γίνεται ο κόσμος να εργάζεται σύμφωνα με το θέλημα του Κυρίου μας, μετανοώντας για τα λάθη του και αναζητώντας τη θεϊκή προστασία της ζωής. Συνεχιστές του έργου αυτού είναι άγιοι μας, οι άνθρωποι αυτοί που αποφάσισαν να δώσουν τα πάντα ώστε η βασιλεία των Ουρανών να γίνει κτήμα όλων των ανθρώπων. Άγιος κατά τον ιερό Φώτιο σημαίνει αυτός που δεν ανήκει στη γη, από το στερητικό «α» και τη λέξη γη, αυτός που πορεύεται από τη γη προς τον ουρανό και που σ’ αυτή την πορεία του καλεί και τους αδελφούς του.

Αδελφοί μου, το θαύμα της μεταστροφής του Ζακχαίου συνεχίζεται μέσα από τους αγίους μας που μας καλούν να κατεβούμε ο καθένας μας από βάθρα του εγωισμού που στήνουμε και να μετατρέψουμε τις ψυχές μας σε εργαστήρια σωτηρίας όπως έκαναν οι ίδιοι. Αυτό είναι και το κάλεσμα για όλους μας του αγίου μας Αρσενίου του εν Πάρω, μία προοπτική που αν εμείς συγκατατεθούμε τότε στη ζωή μας θα ρεύσει πλούσια η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.
π. Α. Μ.

Πέμπτη, 12 Ιανουαρίου 2017

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 15 Ιανουαρίου 2017. ( Ἡ θεραπεία τῶν δέκα λεπρών )


ΙΒ' Λουκᾶ - Ἡ θεραπεία τῶν δέκα λεπρῶν

Αρχαίο κείμενο

ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΖ´ 12 - 19
12 καὶ εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, 13 καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. 14 καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· Πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. 15 εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, 16 καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· Οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; 18 οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; 19 καὶ εἶπεν αὐτῷ· Ἀναστὰς πορεύου· ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.


  Απόδοση στη Νεοελληνική (Ι. Θ. Κολιτσάρα)



ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ ΙΖ´ 12 - 19
12 Και καθώς εισήρχετο εις ένα χωριό, το απήντησαν δέκα λεπροί, οι οποίοι εστάθηκαν από μακρυά, διότι ο μωσαϊκός νόμος διέτασσε να μη πλησιάζουν ποτέ οι λεπροί τους υγιείς. 13 Και αυτοί εφώναξαν δυνατά και είπαν· “Ιησού διδάσκαλε, σπλαγχνίσου μας, ελέησέ μας, δος μας την υγείαν μας”. 14 Και όταν τους είδεν ο Ιησούς τους είπε· “πηγαίνετε και δείξετε το σώμα σας στους ιερείς, δια να βεβαιώσουν αυτοί επισήμως την θεραπείαν σας”. Και καθώς επήγαιναν εκαθαρίσθησαν από την λέπραν. 15 Ενας δε από αυτούς, όταν είδεν ότι εθεραπεύθη, επέστρεψε δοξάζων και ευχαριστών τον Θεόν με μεγάλην φωνήν. 16 Και έπεσε με το πρόσωπον κατά γης κοντά εις τα πόδια του Ιησού, ευχαριστών αυτόν εκ βάθους ψυχής. Και αυτός ήτο Σαμαρείτης. 17 Απεκρίθη δε ο Ιησούς και είπε· “δεν εκαθαρίσθησαν και οι δέκα; Οι άλλοι εννέα που είναι; 18 Δεν εθεώρησαν καθήκον των να επιστρέψουν και να δοξάσουν τον Θεόν, εκτός από αυτόν που δεν είναι Ιουδαίος, αλλά κατάγεται από άλλο γένος;” 19 Και είπεν εις αυτόν· “σήκω και πήγαινε, η πίστις σου εκτός από την θεραπείαν του σώματος, σου έχει δώσει και την σωτηρίαν της ψυχής σου”. (Η ευγνωμοσύνη μας προς τον Θεόν μας κάνει αξίους ακόμη μεγαλυτέρων δωρεών εκ μέρους του).

 Το Ιερό Κήρυγμα 


Η θεραπεία των δέκα λεπρών

Λουκ. ιζ’ 12-19

12 καὶ εἰσερχομένου αὐτοῦ εἴς τινα κώμην ἀπήντησαν αὐτῷ δέκα λεπροὶ ἄνδρες, οἳ ἔστησαν πόρρωθεν, 13 καὶ αὐτοὶ ἦραν φωνὴν λέγοντες· Ἰησοῦ ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς. 14 καὶ ἰδὼν εἶπεν αὐτοῖς· πορευθέντες ἐπιδείξατε ἑαυτοὺς τοῖς ἱερεῦσι. καὶ ἐγένετο ἐν τῷ ὑπάγειν αὐτοὺς ἐκαθαρίσθησαν. 15 εἷς δὲ ἐξ αὐτῶν, ἰδὼν ὅτι ἰάθη, ὑπέστρεψε μετὰ φωνῆς μεγάλης δοξάζων τὸν Θεόν, 16 καὶ ἔπεσεν ἐπὶ πρόσωπον παρὰ τοὺς πόδας αὐτοῦ εὐχαριστῶν αὐτῷ· καὶ αὐτὸς ἦν Σαμαρείτης. 17 ἀποκριθεὶς δὲ ὁ Ἰησοῦς εἶπεν· οὐχὶ οἱ δέκα ἐκαθαρίσθησαν; οἱ δὲ ἐννέα ποῦ; 18 οὐχ εὑρέθησαν ὑποστρέψαντες δοῦναι δόξαν τῷ Θεῷ εἰ μὴ ὁ ἀλλογενὴς οὗτος; 19 καὶ εἶπεν αὐτῷ· ἀναστὰς πορεύου ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.

Ξένος αλλά ευγνώμων!

«Ἔπεσεν ἐπί πρόσωπον παρά τούς πόδας αὐτοῦ (του Ιησού) εὐχαριστῶν αυτῷ»!

Κραυγή πόνου! Κραυγή σπαρακτική από δέκα φωνές βραχνές δυστυχισμένων ανθρώπων, καταπληγιασμένων, παραμορφωμένων, φτάνει στην ακοή του Ιησού.

Γυρίζει. Τους βλέπει με συμπάθεια θεϊκή. Δείχνει στοργή να τους ακούσει.Η θεραπεία των δέκα λεπρών

Τι του ζητάνε;

«Ἰησού ἐπιστάτα, ἐλέησον ἡμᾶς»

— Κύριε Ιησού, κάνε το έλεός σου σε μας.

Αλλά τι έλεος;

Τι άλλο! Ζητάνε να τους χαρίσει την υγεία τους, που την έχουν χάσει από την τρομερή αρρώστια, τη λέπρα! Αυτή τους έχει παραμορφώσει με πρηξίματα και πληγές. Εξαιτίας της τους έχουν απομονώσει. Γι’ αυτό και στον Κύριο φωνάζουν από μακριά και δεν πλησιάζουν. Άνεργοι πλανιούνται στις ερημιές μακριά από τους ανθρώπους. Έχουν στερηθεί και τα πιο αγαπητά τους πρόσωπα, γονείς, συζύγους, αδέλφια κι αυτά τα πολυαγαπημένα τους παιδιά!

Ο Κύριος τους βλέπει όλους με απέραντη στοργή.

— Πηγαίνετε, είπε, στους ιερείς να δείξετε το σώμα σας, για να βεβαιώσουν εκείνοι — σύμφωνα με τη διάταξη του νόμου — αν έχετε γίνει καλά.

Πείστηκαν όλοι και ξεκίνησαν. Καθώς πήγαιναν, ένιωσαν την επίδραση του λόγου του Ιησού. Το σώμα τους θεραπεύτηκε. Το δέρμα τους καθάρισε τέλεια από τη λέπρα. Ένιωσαν γεροί, δυνατοί!

Αλλά για δες τώρα τι περίεργα που φέρονται!

Ενώ πριν όλοι τους, και οι δέκα, συντροφεμένοι στον πόνο τους φώναζαν παρακαλώντας τον Ιησού να τους θεραπεύσει, τώρα στη χαρά τους σκορπίζουν. Ένας μονάχα ξεχωρίζει και παίρνει το δρόμο του γυρισμού δοξολογώντας τον Θεό, που τον έκανε καλά.

Έρχεται τρέχοντας να βρει τον Ιησού. Τα πόδια του, τα πριν πληγιασμένα, που δεν τά ‘νιωθε, γιατί ήταν μουδιασμένα σαν ξερά, τρέχουν δυνατά και γρήγορα. Τρέχει κι όλο φωνάζει: “Δόξα σοι, Κύριε! Δόξα σε σένα Παντοδύναμε Θεέ!”.

Σαν έφτασε στον Κύριο — πηγαίνει κοντά Του — πέφτει στα πόδια Του με το πρόσωπο κάτω, μπρούμυτα, και δεν παύει να λέει ολόθερμο το «ευχαριστώ» του.

Είναι ο Μέγας Ευεργέτης του κι από τα βάθη της ψυχής του προσφέρει σαν ευωδιαστό λουλούδι, την ευγνωμοσύνη του: «Σε ευχαριστώ, Κύριε, που με γιάτρεψες, ας είναι τρισδοξασμένο το όνομά Σου!…»

Κι αυτός ήταν Σαμαρείτης! Λιγότερο φωτισμένος από τους Ιουδαίους.

— Δεν καθαρίστηκαν και οι δέκα; ρώτησε ο Κύριος με απορία δηλωτική της αγνωμοσύνης τους. Οι άλλοι εννέα που είναι; Χάθηκαν να γυρίσουν πίσω να δώσουν δόξα στο Θεό, εκτός από τούτον τον ξένο;…

— Σήκω και πήγαινε, λέει ο Κύριος στον ευγνώμονα Σαμαρείτη. Η πίστη σου δε θεράπευσε μόνο το σώμα σου. Έκανες καλή αρχή, που θα σε οδηγήσει και στην πνευματική σωτηρία.

Αλήθεια πού είναι οι άλλοι εννέα; Γιατί δε θυμήθηκαν να γυρίσουν να δοξολογήσουν τον Θεό και να ευχαριστήσουν τον παντοδύναμο Ευεργέτη τους;

Τους συνεπήρε η χαρά της θεραπείας τους! Έτσι είμαστε εμείς οι άνθρωποι. Στον πόνο μας, στις δυσκολίες μας καταφεύγουμε στο Σωτήρα Κύριο. Μα στη χαρά ξεχνάμε ότι τον είχαμε παρακαλέσει να μας βοηθήσει. Και δεν πηγαίνουμε να σταθούμε ευλαβικά μπροστά Του και να Του εκφράσουμε την ευγνωμοσύνη μας για τη θεϊκή Του αγάπη.

Και οι ευεργεσίες, που δεχόμαστε από το Θεό, είναι πλήθος αμέτρητο! Πολλές μας είναι γνωστές. Μα είναι άπειρες αυτές που μας μένουν άγνωστες. Τις ξέρει μόνο Εκείνος. Όμως κι εμείς κάποτε στεκόμαστε απορημένοι και λέμε:

— Αλήθεια, πώς σωθήκαμε τότε; Ποιος μας έδωσε την έμπνευση να φύγουμε νωρίτερα ή και αργότερα; Ή να αλλάξουμε θέση και έτσι ν’ αποφύγουμε τον κίνδυνο;

Πόσοι δεν έχουμε σωθεί με του Πανάγαθου Κυρίου την παντοδύναμη επέμβαση από πλήθους κινδύνους, που μας περικυκλώνουν! Άλλοτε σε ώρα ταξιδιού ή τολμηρού παιχνιδιού κι άλλοτε σε ώρα επικίνδυνης δουλειάς ή και σε απρόσμενες θεομηνίες: ανεμοθύελλες, σεισμούς, πλημμύρες…

Και δεν είναι μόνο οι κίνδυνοι οι σωματικοί από αρρώστιες και δυστυχήματα και ξεγλιστρήματα θανάσιμα, που μας έσωσε ο Κύριος. Είναι προπάντων τα ανεπανόρθωτα πεσίματα τα ηθικά από τα οποία μας πρόλαβε αμέτρητες φορές και μας έσωσε από βέβαιο ψυχικό θάνατο. Μας άναψε το σήμα του κινδύνου και μας γλίτωσε από ανθρώπους που μας κάνουν δήθεν το φίλο, για να μας παρασύρουν χωρίς να το καταλάβουμε μακριά από το Σωτήρα Χριστό, μακριά από την οικογένεια. Να μας σπρώξουν έτσι εύκολα στον κατήφορο της αμαρτίας με θολωμένο το μάτι της ψυχής με αλυσοδεμένη τη θέληση από τα ναρκωτικά, από τα οινοπνευματώδη ποτά, από την κατάπικρη γεύση της αμαρτίας…

Μας χαρίζει ακόμη ο Θεός το θείο φωτισμό Του. Με αυτόν κάθε παιδί, κάθε νέος προοδεύει ανάλογα με την ηλικία του στα μαθήματα και αποκτά διανοητική και πνευματική μόρφωση. Προοδεύει στα γράμματα και στην αρετή…

Ένας μονάχα βρέθηκε να γυρίσει και να ευχαριστήσει τον Κύριο; Οι άλλοι εννέα που είναι;

Τους τράβηξε ο κόσμος. Οι άνθρωποι! Οι συγγενείς! Οι φίλοι…

Αυτό συμβαίνει συχνά και σε μας. Δίνουμε πολλή προσοχή στη συμμετοχή των ανθρώπων στη χαρά μας. Και δε σκεπτόμαστε τον πρωταίτιο της χαράς και της ευτυχίας μας. Ξεχνάμε να δοξολογήσουμε το Θεό. Να ευχαριστήσουμε το Σωτήρα Κύριο.

Και να! Βρισκόμαστε στην αρχή του καινούργιου χρόνου. Πόσοι από εμάς άραγε διαθέσαμε λίγο χρόνο, για να σκεφτούμε τις πάμπολλες ευεργεσίες που μας χάρισε ο Θεός μέσα στο χρόνο που πέρασε και σε μας και σε ολόκληρη την οικογένειά μας, τους γονείς μας, τα αδέλφια μας;…

Σταθήκαμε να Τον ευχαριστήσουμε ολόθερμα για όλες αυτές;

Μια ανασκόπηση στα γεγονότα του περασμένου χρόνου θα είναι χρήσιμη, έστω κι αν είναι αργοπορημένη. Τα πλούσια θεϊκά δώρα που λάβαμε, θα μας παρακινήσουν να προσπέσουμε στον Κύριο. Να Τον δοξολογήσουμε και να Τον ευχαριστήσουμε με όλη μας την ψυχή και την καρδιά.

Η ευγνωμοσύνη μας θ’ ανοίξει το δρόμο, για να δεχθούμε από τον Κύριο νέες ευεργεσίες, πολλές και πολυποίκιλες, υλικές και πνευματικές.

Εκείνος και τη ζωή μας θα προστατεύει και την ψυχή μας θα σώζει από θανάσιμα ξεγλιστρήματα στους δρόμους της αμαρτίας.

Με τις ουράνιες δυνάμεις Του, τους Αγίους Αγγέλους Του, θα μας οδηγεί και το νέο χρόνο, κι όλα τα χρόνια της ζωής μας σε δρόμους φωτεινούς της αληθινής ζωής, της πραγματικής χαράς και ευτυχίας.

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Το Ευαγγέλιο της Κυριακής 8 Ιανουαρίου 2017 ( Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα )



Κυριακὴ μετὰ τὰ Φῶτα 

Αρχαίο κείμενο


ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Δ´ 12 - 17

12 Ἀκούσας δὲ ὅτι Ἰωάννης παρεδόθη ἀνεχώρησεν εἰς τὴν Γαλιλαίαν. 13 καὶ καταλιπὼν τὴν Ναζαρὲτ ἐλθὼν κατῴκησεν εἰς Καπερναοὺμ τὴν παραθαλασσίαν ἐν ὁρίοις Ζαβουλὼν καὶ Νεφθαλείμ· 14 ἵνα πληρωθῇ τὸ ῥηθὲν διὰ Ἠσαΐου τοῦ προφήτου λέγοντος· 15 Γῆ Ζαβουλὼν καὶ γῆ Νεφθαλείμ, ὁδὸν θαλάσσης, πέραν τοῦ Ἰορδάνου, Γαλιλαία τῶν ἐθνῶν, 16 ὁ λαὸς ὁ καθήμενος ἐν σκότει φῶς εἶδεν μέγα, καὶ τοῖς καθημένοις ἐν χώρᾳ καὶ σκιᾷ θανάτου φῶς ἀνέτειλεν αὐτοῖς. 17 Ἀπὸ τότε ἤρξατο ὁ Ἰησοῦς κηρύσσειν καὶ λέγειν· Μετανοεῖτε· ἤγγικεν γὰρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. 
 Απόδοση στη Νεοελληνική (Ι. Θ. Κολιτσάρα)


ΚΑΤΑ ΜΑΤΘΑΙΟΝ Δ´ 12 - 17
12 Οταν δε ο Ιησούς ήκουσεν ότι ο Ιωάννης συνελήφθη κατά διαταγήν του Ηρώδου Αντίπα και ερρίφθη στην φυλακήν, ανεχώρησεν από την Ιουδαίαν δια την Γαλιλαίαν. 13 Και αφού εγκατέλειψε την Ναζαρέτ, ήλθεν και εγκατεστάθη εις την Καπερναούμ, η οποία ήτο κτισμένη εις την παραλίαν της Γεννησαρέτ, εις τα όρια των φυλών Ζαβουλών και Νεφθαλείμ. 14 Και εξεπληρώθη έτσι αυτό, που είχε προείπει ο προφήτης Ησαΐας λέγων· 15 “Η περιοχή της φυλής Ζαβουλών και η περιοχή της φυλής Νεφθαλείμ, που εκτείνεται πλησίον της θαλάσσης της Γεννησαρέτ και προς ανατολάς του Ιορδάνου, η Γαλιλαία η γεμάτη από εθνικούς, 16 ο λαός που κάθεται στο σκοτάδι της θρησκευτικής αγνοίας και πλάνης, είδε πνευματικόν φως μέγα, τον Χριστόν, και εις αυτούς που κάθονται δούλοι ψυχικώς εις την χώραν, που την σκαπάζει καταθλιπτικόν το πυκνότατον σκοτάδι της αμαρτίας και του θανάτου, ανέτειλε και έλαμψε φως από τον ουρανόν”. 17 Από τότε πλέον ήρχισεν ο Ιησούς να κηρύττη δημοσία και να λέγη· “μετανοείτε, διότι έχει πλησιάσει πλέον η βασιλεία των ουρανών, η πνευματική και αγία ζωή της λυτρώσεως και της μακαριότητος”. 
Το Ιερό Κήρυγμα 




Κυριακή μετά τά Φώτα (Ματθαίου δ΄ 12-17)
Ὁ Θεός μᾶς ἐγκαταλείπει
Σέ μία ἁπλή φράση τοῦ Εὐαγγελίου τῆς Κυριακῆς θά ἤθελα νά σταθῶ στό σημερινό κήρυγμα. Καί ἀφοῦ ἔχουμε ἑορτάσει ὅλες τίς ἑορτές τῆς θείας ἐπιφανείας ἔρχεται ἡ ὥρα νά κάνουμε τόν ἀπολογισμό μας γιά τό ἄν θά κρατήσουμε τόν Ἰησοῦ Χριστό μαζί μας ἤ ὄχι. «Καταλιπών τήν Ναζαρέτ, ἐλθών κατώκησεν εἰς Καπερναούμ». Φαίνεται ἐκ πρώτης ὄψεως ὅτι ὁ Εὐαγγελιστής μᾶς κατατοπίζει γιά τίς κινήσεις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὅμως πίσω ἀπό αὐτήν τήν φράση κρύπτεται ἕνα συγκλονιστικό νόημα, μιά φοβερή ἀπόφαση τοῦ Θεανθρώπου γιά τούς κατοίκους τῆς Ναζαρέτ. Δέν ἦταν μία συνηθισμένη ἀναχώρηση τοῦ Κυρίου. Ἔφυγε γιά νά μήν ἐπανέλθει ποτέ πλέον στήν πόλη, ὅπου τριάντα ἔτη εἶχε ζήσει. Ἦταν μία ὁριστική καί ἀμετάκλητη ἀπόφαση, μία ἀναχώρηση ἄνευ ἐπιστροφῆς, μία καταδίκη τῶν Ναζαρηνῶν νά μήν ἀπολαύσουν τίς δωρεές του.

Διερωτᾶται κανείς γιατί αὐτή ἡ ἐγκατάλειψη τῆς Ναζαρέτ ἐκ μέρους τοῦ Κυρίου μας; Φυσικά δέν ἔφταιγε ἡ Ναζαρέτ ὡς πόλη, ὡς τοποθεσία μέ τήν ὡραία περιοχή της, μέ τήν κρυστάλλινη πηγή της τήν γνωστή ὡς σήμερα πηγή τῆς Παρθένου. Ἔφταιγαν οἱ κάτοικοι, οἱ ἁμαρτωλοί, οἱ σκληρόκαρδοι ἀπό τήν κακότητά τους, οἱ ὁποίοι ἔδειξαν μία ἀπαίσια, μία ἐγκληματική συμπεριφορά ἀπέναντι τοῦ Κυρίου. Ὁ Χριστός σάν νά ἤθελε νά ἀποδώσει τά τροφεία στήν Ζαζαρέτ «οὗ ἦν τεθραμμένος», ἡ ὁποία ἦταν δεύτερη πατρίδα του ἀπό τήν ὁποία πῆρε καί τό ὄνομά του Ναζωραῖος, τήν ἐπισκέφθηκε ἀμέσως μόλις ἄρχισε τό κήρυγμά του καί τά ἀναρίθμητα φιλάνθρωπα θαύματά του, θέλησε νά δείξει τό δρόμο τῆς σωτηρίας καί τό φῶς τῆς ἀλήθειας, νά προσφέρει τίς πλούσιες δωρεές καί στούς κατοίκους τῆς δευτέρας πατρίδας του. Οἱ Ναζαρηνοί ὅμως ὡς νά ἤθελαν νά ἐπικυρώσουν αὐτό πού ὁ Ναθαναήλ εἶπε στό Φίλιππο «ἐκ Ναζαρέτ δυναταί τί ἀγαθόν εἶναι;», σκληρύνθηκαν ἀπέναντί του.
Κατά τό Σάββατον μετέβη ὁ Κύριος, ὅπως συνήθιζε στήν συναγωγή. Τοῦ δόθηκε τό βιβλίο τοῦ προφήτου Ἡσαΐου καί ἀπό αὐτό ἀνέγνωσε τήν περικοπή «Πνεῦμα Κυρίου ἐπ’ ἐμέ, οὗ ἕνεκεν ἔχρισέ με...(Λουκᾶ δ΄ 18-19, Ἡσαΐου ξα΄ 1-2)». Πόση χάρη καί δύναμη, ποιό φῶς καί μεγαλεῖο θά εἶχαν οἱ λόγοι τοῦ Κυρίου, καθώς ἀνέπτυσσε τό χωρίο πού ὁ ἴδιος ὡς Θεός εἶχε ἐμπνεύσει στό Προφήτη Ἡσαΐας! Κατάπληκτοι ἔμειναν οἱ Ναζαρηνοί ἐμπρός στούς πλήρεις χάριτος καί σοφίας λόγους του.
Ἀλλά μετά τήν πρώτην ἐντύπωση ἡ ἔκπληξή τους ὑποχώρησε καί ἡ γλυκύτητα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου προσέκρουσε καί ἐθραύσθηκε στήν σκληρή καρδιά τους, τήν γεμάτη φθόνο καί ἀντιπάθεια καί μῖσος. Ἄρχισαν νά φωνάζουν μέσα στήν συναγωγή κατά τοῦ Κυρίου. Ἀπό ποῦ καί ὡς ποῦ, αὐτός ὁ μαραγκός θέλει νά μᾶς κάνει τό διδάσκαλο ; Καί ὅταν ὁ Κύριος τούς εἶπε ὅτι πρός αὐτούς δέν ἦταν δυνατόν νά κάνει θαύματα γιατί ἦταν σκληρημμένοι καί ἄπιστοι, κατώτεροι ἀπό τούς εἰδωλολάτρες τῆς Σιδῶνος, κυριεύθηκαν ἀπό φονική μανία καί ἔξαλλοι ἅρπαξαν τόν Κύριο καί τόν ἔφεραν βιαίως στόν κρημνό τοῦ Βράχου, γιά νά τόν κατακρημνίσουν καί νά τόν θανατώσουν. Οὔτε τό ἅγιο παράδειγμά του πού ἐπί τριάντα χρόνια περίπου ἔβλεπαν, τούς ἐδίδαξε, οὔτε ἡ ὁλόφωτος διδασκαλία του τούς συγκίνησε στήν μετάνοια. Εἶχαν πλέον ἀθεράπευτα σκληρυνθεῖ στήν κακία τους. Ἔγιναν θεομάχοι καί ἐπεχείρησαν νά γίνουν θεοκτόνοι. Ὁ Κύριος ἐπέρασε ἀνάμεσα ἀπό αὐτούς καί ἀπῆλθε.
Φοβερό γιά τούς Ναζαρηνούς τό γεγονός. Τρομερή ἀλλά καί δίκαιη ἡ ὁριστική καί ἀμετάκλητη ἡ ἐγκατάλειψή τους ἀπό τόν Σωτῆρα. Αὐτό ὅμως τό γεγονός εἶναι ἄξιο ἰδιαιτέρας προσοχῆς καί πρέπει νά βάλει εἰς φόβον τόν κάθε πιστό, τόν κάθε χριστιανό.
Διότι καί αὐτός γνώρισε τόν Χριστό. Ἄκουσε καί δέχθηκε μέ ἐνθουσιασμό τήν διδασκαλία του. Ἔλαβε τά μυστήρια τῆς χάριτος καί τῆς σωτηρίας. Προπαντός μετέσχε στό μέγιστο ἀπό ὅλα τά μυστήρια, στό μυστήριο τῆς θείας εὐχαριστίας, κοινώνησε σῶμα καί αἷμα Χριστοῦ «εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν καί εἰς ζωήν αἰώνιον». Δέχθηκε μέσα του αὐτόν τοῦτον τόν Θεάνθρωπον. Ἔγινε Χριστοφόρος καί Θεοφόρος, κατοικητήριον καί θρόνος τῆς θεότητος, τοῦ Πατρός καί τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Διότι ὅπου ὁ Υἱός ἐκεῖ καί ὁλόκληρη ἡ ὑπεραγία Τριάδα.
Ἔγινε ὁ φωτισμένος Χριστιανός. Ἰσως νά ἐδίδαξε καί ἀσφαλῶς θά δίδαξε καί σέ ἄλλους τήν ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου, τόν δρόμο τῆς σωτηρίας καί τούς ὁδήγησε πλησίον τοῦ Χριστοῦ. Ἄν δέ ἕνας τέτοιος πιστός πῆρε καί τήν χάρη τῆς Ἱερωσύνης ἀνέβηκε στό μέγιστο ἀξίωμα, ἀνώτερο ἀπό ὅλα τά ἀξιώματα τῶν κοσμικῶν ἀρχόντων καί τό ὁποῖο λέγει ὁ ἱερός Χρυσόστομος οὔτε οἱ ἄγγελοι δέν τό ἔχουν.
Ἐάν λοιπόν, ἕνας τέτοιος προνομιοῦχος Χριστιανός δελεασθεῖ ἀπό τόν πειρασμό τῆς ἁμαρτίας, γίνεται ἀπρόσεκτος καί παρεκκλίνει σέ παραβάσεις τοῦ θείου θελήματος. Ἐάν ὕστερα ἀπό ὅσες δωρεές πού ἔλαβε ἐγκαταλείψει τόν Χριστόν καί ἀκολουθήσει τόν διάβολον, ἐγκαταλείπεται κατά λόγον δικαιοσύνης ἀπό τόν Χριστό καί γλυστράει ἀμετανόητος στό φοβερό καταφύγιο τῆς ἀπωλείας. Σκληρύνεται πλέον ἡ ψυχή του καί γίνεται ἀνεπίδεκτος μετανοίας. Κάτι τέτοιοι σκανδαλίζουν φοβερά τόν κόσμο. Μέ τήν διαγωγή τους αὐτή εἶναι σάν νά ξανασταυρώνουν καί ἐξευτελίζουν τόν εὐεργέτη τους Χριστό.
Γι’ αὐτούς λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος πού ἐγεύθησαν τήν χάρη καί τήν γλυκύτητα τῶν οὐρανίων δωρεῶν καί ἔγιναν μέτοχοι τῶν χαρισμάτων τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καί ἔλαβαν προσωπικήν πείραν τῆς γλυκύτητας τῆς θείας διδασκαλίας...ἐάν ξεπέσουν στήν ἁμαρτία καί ἀρνηθοῦν τόν Χριστόν, δέν ὑπάρχει πλέον μετάνοια. Εἶναι ἀδύνατον νά μετανοήσουν καί νά σωθοῦν (Ἑβραίους στ΄ 4-6).
Μεγάλη καί ἀνεκτίμητος ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ ἡ δωρεά τοῦ Θεοῦ πού ἐγνωρίσαμεν τόν δρόμον τῆς σωτηρίας. Ἄς τόν βαδίσουμε ἀποφασιστικά καί σταθερά μέχρι τέλους. Ἄς ἐπιμείνουμε μέ θάρρος στόν καλόν ἀγῶνα, γιά νά προχωροῦμε ἀπό νίκης εἰς νίκην καί νά πάρουμε ἀπό τόν Κύριον τό βραβεῖο τοῦ νικητοῦ.